16.07.2018
RECENZJE

• CRYSTAL PALACE - Scattered Shards
• IRON MAIDEN - Somewhere In Time
• IRON MAIDEN - Rock in Rio
• SUBTERFUGE - Reflections From the Past
• SUSPYRE - Suspyre
• YELLOW HORSE - Lost Trail
• Najlepszy album ICED EARTH / wybór redakcji : Something Wicked This Way Comes
• LEBOWSKI - Cinematic
• WHEN REASONS COLLAPSE - Omen of the Banshee
• AREK JAKUBIK - Szatan na Kabatach
• ICED EARTH - Burnt Offerings
• GODSMACK - When Legends Rise
• ABOVE AURORA - Path To Ruin
• ALICE IN CHAINS - Black Gives Way To Blue
• EXLIBRIS - Innertia
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• RIVERSIDE, MECHANISM, AMAROK - PROGROCK EVENING - Konin
• GUNS N' ROSES, VOLBEAT - Chorzów
• MARILYN MANSON - Warszawa
• HOLLYWOOD VAMPIRES - Warszawa
• YES FEATURING, SBB - Warszawa
• EXODUS, HORRORSCOPE, MENTOR - Katowice
• CAMEL - Warszawa
• ARENA - Warszawa
• JAZZ Q - Chorzów
• FISH - Chorzów
• BATUSHKA, OBSCURE SPHINX, ENTROPIA - Wrocław
• BELIEVE - Warszawa
• PROGROCK FEST - Legionowo

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• SZKLANE OCZY
• LORDI - Ox
• BOREALIS - Matt Marinelli
• MENSKO - Piotr Juszczak, Marcin Moroz
• HEAT AFFECTED ZONE
• STANDARD B - Dawid Kubicki, Michał Mędak
• ELVENKING - Damna

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - D » Damotte, Julien - 2010 - Trapped
Damotte, Julien - 2010 - Trapped


1. Born dead
2. Opening chapter
3. The voice within your soul
4. Eternal love
5. The inner struggle
6. What you've been throught
7. Dying
8. Death
9. Ending chapter

Rok Wydania: 2010
Wydawca: -




Pierwszy kontakt z muzyką gitarzysty pochodzącego z Francji miałem na popularnym serwisie Youtube...i już wtedy zauważyłem że ten pan gra muzykę która jest w stanie do mnie trafić … Pierwsze skojarzenie? Jeśli chodzi o brzmienie, nie zawaham się porównać do ostatnich płyt moich faworytów czyli Skandynawów z Evergrey….następnie? Adagio…ale czy może być inaczej skoro w czterech utworach tego projektu swojego głosu użyczył Gus Monsanto (ex-Adagio, Revolution Renaissance)?
Ale mózgiem całej tej ciekawej operacji jest Julien Damotte który nie tylko gra tutaj na gitarze, ale również na basie oraz śpiewa, a trzeba powiedzieć że wychodzi mu to bardzo dobrze….

Album otwiera intro Pt.” Born Dead” gdzie słychać bawiące się dzieci i świetnie pianino, które porusza…I za chwile mocne uderzenie „Opening Chapter” kompozycja nr 2 pokazuje nam czego możemy się spodziewać po francuskim kompozytorze, mocne riffy, mroczny klimat i rozbudowana kompozycja tego utworu daje nam ochotę aby brnąć dalej w ciemne czeluście tego mrocznego koncept albumu….
Aczkolwiek można także zobaczyć wychodzące słońce, chociaż na moment, tak jak w utworze „Eternal Love” , doprawdy rewelacyjny utwór! Świetne gitary akustyczne, przeplatane z mocnymi elektrycznymi brzmieniami oraz rewelacyjny głos Monsanto!
Jedyna piosenka która mnie zaskoczyła i jeszcze (podkreślam jeszcze) nie przekonała do końca to „The Inner Strugle”, jeśli zwrotka dostosowałaby się tutaj do refrenu, nie miałbym się naprawdę do czego przyczepić, ale tutaj właśnie wokalista przesadził troszkę z szatanem heheh, (growle), co o mało nie przyprawiło o zawał śpiącego psa ;). W kolejnych utworach jest ponownie lepiej i album wraca na właściwe tory a właśnie w dalszych kawałkach Julien daje nam poznać swój głos, bo to właśnie w drugiej części albumu autor sam chwycił za mikrofon…
A w utworach „Dying” oraz „Death” człowiek naprawdę może zacząć zastanawiać się nad swoim życiem…. Ale chyba też takie zadanie ma tematyka albumu.
Album kończy „Ending Chapter” gdzie muzyk tworzy świetny klimat razem z bardzo ładnym kobiecym głosem za którym stoi niejaka Maya, artystka która na co dzień para się muzyką r’n’b, ale podobnie jak w reszcie utworów mamy tutaj zmiany tempa, dobrą solówkę, świetne brzmienie a pianino które kończy ten utwór to po prostu rewelka .. no i ten ostatni oddech…jak dla mnie „miodzio”! Jest to zarazem najbardziej rozbudowany utwór na płycie, sięgający momentami do estetyki rocka progresywnego. Warto zwrócić tu szczególną uwage na pracę klawiszy oscylująca od delikatnych Hammondów i pianin przez atmosferyczne, przestrzenne brzmienia elektroniczne, po brzmienia stricte prog metalowe.

Podsumowując - jeśli lubicie mroczny klimat w prog metalu, mocne riffy, świetne wokale, i nie marudzicie jeśli ktoś używa ztriggerowanej stopy ten album jest dla Was!
Ja go szczerze polecam i bez problemu daje temu albumowi wysoką ocenę.

9/10

Mariusz Spyra
Komentarze