26.04.2018
RECENZJE

• ANCST - Ghosts of the Timeless Void
• THOSE WHO DREAM BY DAY - Glad To Be...
• PROJECT: PATCHWORK - Re Flection
• VOIDHANGER - Dark Days Of The Soul
• ARENA - Pepper's Ghost
• GUS G. - Fearless
• DESERT NEAR THE END - Theater of War
• AYREON UNIVERSE - The Best of Ayreon Live
• MELANIE MAU & MARTIN SCHNELLA - Gray Matters Live In Concert
• BY’CE PROJECT - Abyss Of The Mind
• NONE - VII
• JUDAS PRIEST - Turbo
• TOMORROW’S EVE - Mirror of Creation III - Project Ikaros
• THE UGLY - Thanatology
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• BATUSHKA, OBSCURE SPHINX, ENTROPIA - Wrocław
• BELIEVE - Warszawa
• PROGROCK FEST - Legionowo
• PROGROCK FEST - Legionowo
• WISHBONE ASH - Katowice
• CLOSTERKELLER - Zabrze
• BELIEVE - Konin
• KRZYSZTOF PUMA PIASECKI / JÓZEF SKRZEK - Piekary Śl.
• WARSAW PROG DAYS - Warszawa
• ROTTING CHRIST, CARACH ANGREN, SVART CROWN - Katowice
• CRADLE OF FILTH, MOONSPELL, SACRILEGIUM - Warszawa
• CRADLE OF FILTH, MOONSPELL - Kraków
• JETHRO TULL - Bydgoszcz

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• BOREALIS - Matt Marinelli
• MENSKO - Piotr Juszczak, Marcin Moroz
• HEAT AFFECTED ZONE
• STANDARD B - Dawid Kubicki, Michał Mędak
• ELVENKING - Damna
• FACTOR 8
• NOCTURNAL RITES - Nils Eriksson

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - E » Extreme - 2010 - Take Us Alive
Extreme - 2010 - Take Us Alive
extreme1. Decadence Dance
2. Comfortably Dumb
3. Rest in Peace
4. It's a Monster
5. Star
6. Tell me Something I Don't Know
7. Medley - Kid Ego / Little Girls / Teacher's Pet
8. Play With Me
9. Midnight Express
10. More Than Words
11. Ghost
12. Cupid's Dead
13. Take us Alive
14. Flight of the Wounded Bumblebee
15. Get the Funk Out
16. Am I Ever Gonna Change
17. Hole Hearted

Rok wydania: 2010
Wydawca: Frontiers Records
http://www.myspace.com/extreme




Na początku lat dziewięćdziesiątych minionego stulecia trudno było nie znać ballady "More Than Words". Akustyczną "pościelówę" niemal na okrągło grały stacje radiowe, zaś klip regularnie leciał w MTV (wtedy jeszcze nazwa Music Television miała rację bytu...). Ta w sumie banalna, choć urocza kompozycja wywindowała do czołówki list sprzedaży płytę "Pornograffitti" oraz uczyniła z Extreme gwiazdy światowego formatu. Zarazem stała się swego rodzaju przekleństwem dla tego amerykańskiego kwartetu...

Problem Gary'ego Cherone'a, Nuno Bettencourta i spółki polegał na tym, że "More Than Words" (oraz kolejny hit z tej samej płyty, czyli "Hole Hearted") były średnio reprezentatywne zarówno dla całości repertuaru, jak i ambicji artystycznych Extreme. Na kolejnym - wydanym w 1992 roku - krążku "III Sides To Every Story" muzycy spróbowali zerwać z wizerunkiem speców od miłosnych ballad, ale mimo doskonałego repertuaru, na miarę najlepszych dzieł Dream Theater i Queensryche - polegli pod względem komercyjnym. Cóż, masowa publiczność oczekiwała kolejnego "More Than Words", a nie rozbudowanych, wielowątkowych kompozycji, nagranych z udziałem orkiestry. Jeszcze gorzej sprzedawał się wydany w 1995 roku album "Waiting For The Punchline" i rok później Extreme dało sobie spokój z karierą... Zgoła sensacyjną wieścią było dołączenie Cherone'a do Van Halen, ale ten mariaż okazał się niewypałem dla obu stron...

Kwartet reaktywował się okazyjnie w następnej dekadzie, ale na dobre powrócił (z nowym perkusistą) dopiero w 2008 roku albumem "Saudades de Rock" i promującą go trasą koncertową. Wydany niedawno podwójny album "Take Us Alive" (materiał dostępny jest także w wersji DVD) dokumentuje jeden z występów jakie Extreme dało w ramach tego tournee. Występ wyjątkowy, bo zarejestrowany w Bostonie, mieście, które uchodzi za kolebkę zespołu.

Czy jest to również koncert wyjątkowy pod względem muzycznym? Tutaj mam już pewne wątpliwości. Znamienne, że najwięcej utworów w setliście pochodzi z właśnie ze wspominanych wyżej "Pornograffitti" (pięć) oraz najnowszej w dyskografii (cztery). Mam wrażenie, że grupa poszła tu trochę na łatwiznę. Czyżby wciąż wierzyła, że dzięki sięganiu po najpopularniejsze kawałki powrócą lata (komercyjnej) świetności? Szkoda, że z genialnej "III Sides..." zagrała (nomen omen) tylko trzy utwory. Całe szczęście, że wśród nich znalazł się "Am I Ever Gonna Change", który kładzie na łopatki pozostałe kompozycje z tego kompaktu. Bardzo dobrze wypadł też "Tell Me Something I Don't Know" z niedocenianej płyty "Waiting For The Punchline". Debiut z 1989 roku reprezentują natomiast rozbudowany "Play With Me" oraz wiązanka trzech kawałków "Kid Ego - "Little Girls" - "Teacher's Pet".

Poza tym mamy obowiązkowy zestaw największych przebojów grupy z "More Than Words" na czele, które tutaj rozrosło się do ponad siedmiu minut. Czy trzeba dodawać, że publiczność zebrana w prestiżowym klubie "House of Blues" urządziła sobie karaoke z zespołem?

Extreme zawsze byli świetnymi instrumentalistami i tego waloru nie zatracili ani trochę. Co do Cherone'a to czasem słychać już, że minęły dwie dekady od największych sukcesów grupy. Niestety obraz całości psują nowe kawałki z "Saudades De Rock" (z wyjątkiem klimatycznego "Ghost"). Singlowy "Star", który swego czasu skutecznie zraził mnie do come backu Amerykanów, również na żywo prezentuje się topornie, a obrazu nędzy i rozpaczy dopełnia koszmarny refren. Z kolei trzymany w stylu country "Take Us Alive", po prostu lepiej pominąć milczeniem... Może ten zasłużony zespół powinien "na żywo" przypominać już tylko swoje klasyczne kompozycje i dać sobie spokój z nagrywaniem nowych rzeczy? No chyba, że będzie ich jeszcze stać na taki wzlot jak na "III Sides..." A na razie, za "Take Us Alive" stawiam...

6,5/10

Robert Dłucik
Komentarze