21.01.2018
RECENZJE

• TENSION ZERO - Human.exe
• HANGING GARDEN - I Am Become
• OBIBOX - Czasy Niepewne
• RUNNING WILD - Death or Glory
• JUDAS PRIEST - Painkiller
• MAREK BILIŃSKI - E≠mc²
• LESOIR - Latitude
• BEYOND CHRONICLES - Human Nation
• LOCH VOSTOK - Strife
• HARMORAGE - Psychico Corrosif
• MASACHIST - The Sect (death REALigion)
• WOJCIECH CIURAJ - Ballady Bez Romansów
• CRADLE OF FILTH - Cryptoriana - The Seductiveness of Decay
• DAISY DRIVER - Nulle Part
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• JETHRO TULL - Bydgoszcz
• HELLOWEEN - Warszawa
• COCHISE - Chorzów
• TESTAMENT, ANNIHILATOR, DEATH ANGEL - Wrocław
• ANATHEMA - Warszawa
• TESTAMENT, ANNIHILATOR, DEATH ANGEL - Warszawa
• EPICA, VUUR, MYRATH - Kraków
• KABAT - Trzyniec
• UNEVEN STRUCTURE, VOYAGER, MENTALLY BLIND - Wrocław
• PRISTINE - Chorzów
• PROCOL HARUM - Katowice
• SEATTLE NIGHT V - Warszawa

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• FACTOR 8
• NOCTURNAL RITES - Nils Eriksson
• COMMUNIC - Oddleif Stensland
• CRYSTAL VIPER - Marta Gabriel
• SINNER - Tom Naumann
• HELLOWEEN - Michael Weikath
• DAS MOON / WE HATE ROSES - Daisy Kowalsky

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - D » Dead Can Dance - 1987 - Within The Realm Of A Dying Sun
Dead Can Dance - 1987 - Within The Realm Of A Dying Sun
dcd

1. Anywhere Out of the World (5:08)
2. Windfall (3:30)
3. In the Wake of Adversity (4:14)
4. Xavier (6:16)
5. Dawn of the Iconoclast (2:06)
6. Cantara (5:58)
7. Summoning of the Muse (4:55)
8. Persephone (the Gathering of Flowers) (6:36)

Rok wydania: 1987
wydawca: 4AD
http://www.myspace.com/deadcandance



Tragedie małe i duże, prywatne i zbiorowe, praktycznie nie ma dnia aby nie dotknęła kogoś jakaś tragedia. Taka tragedia dotknęła właśnie nas wszystkich, wszystkich Polaków...
Portale internetowe przybrały ciemne odcienie szarości i czerni, na każdym kroku widnieją emblematy czarnych wstążek wyrażające uczucie smutku i żalu...
Po jaką muzykę sięgnąć aby ten smutek podkreślić? Z pewnością znalazło by się wiele takich płyt, jedną z nich jest bez wątpienia "Within The Realm Of A Dying Sun" Dead Can Dance.

Mroczna okładka w barwach żałobnej czerni z tajemniczą postacią kojarzącą się ze śmiercią na tle cmentarnego grobowca... i mroczna, natchniona ale zarazem niezwykle piękna muzyka. Od pierwszych taktów "Anywhere Out of the World" wydobywa się klimat smutku i zadumy, który potęguje wyłaniający się jakby zza światów śpiew Brendana Perry. W następnej kompozycji "Windfall" tempo zwalnia wręcz jakby zamiera w bezruchu a nad głowami przesuwa się muzyczna chmura smutku. Słychać wszechogarniające, kapiące deszczem klawiszowe tła. Niesamowita aura kreowana przez genialny duet Brendana Perry i Lisy Gerrard wręcz hipnotyzuje. Mrok, smutek, zaduma przeciska się przez każdy kolejny utwór, przez każdą muzyczną frazę powodując podskórne ciarki nie mniejsze od tych jakie towarzyszą człowiekowi podczas zetknięcia się ze śmiercią. Nie sposób nie zwrócić uwagi na "Dawn of the Iconoglast", najkrótszej a zarazem chyba najbardziej przejmującej kompozycji: Rozpoczyna się jakby odgłosem trąb jerychońskich ogłaszających początek apokalipsy. Mrok nie ustępuje ani na chwile, aż do momentu kiedy nie zabrzmi niesamowity śpiew Lisy Gerard sprawiając wrażenie że otwierają się przed nami wrota niebios. Ogromne wrażenie robi również kompozycja "Summoning of the Muse", niesamowity nastrój potęguje tutaj wszechobecny dźwięk kościelnych dzwonów. Album wieńczy równie smutna jak i piękna - "Persephone (the Gathering of Flowers)".

W 1987 roku, kiedy ta powstała z mroku płyta ujrzała światło dzienne, byłem jeszcze nastolatkiem. Pamiętam pewne zdarzenie z tamtego okresu. Kiedyś podczas jakiegoś prywatnego życiowego zawodu odwiedził mnie mój przyjaciel. Wiedział o problemie, który mnie dręczył. W moim pokoju sączyła się wtedy muzyka z tej właśnie płyty. Serdeczny przyjaciel wyłączył wtedy mojego zasłużonego Kasprzaka stukając się palcem po czole...
Miał racje, siła oddziaływanie tej muzyki jest ogromna, potęguje poczucie smutku do granic możliwości.
Dzisiaj słuchając tej płyty, znowu pogłębiam poczucie smutku, tym razem smutku który spadła na nas wszystkich jako naród. Śmierć zatańczyła bowiem nad grobami zamordowanych przez NKWD polskich Oficerów po raz kolejny zabierając ze sobą wielu wybitnych ludzi: polityków, oficerów, duchownych...
Dla mnie smutek jest tym większy, że to tragiczne wydarzenie zbiegło się ze śmiercią bardzo bliskiej mi osoby...

Jest to jeden z tych albumów, które zostają w człowieku na zawsze, słucham go niezwykle rzadko ale jest zawsze gdzieś pod ręka, jak czarny żałobny garnitur który przyjdzie mi jutro założyć...

Marek Toma
Komentarze