14.12.2018
RECENZJE

• WHITE HIGHWAY - Hittin' the Road
• GRETA VAN FLEET - Anthem Of The Peaceful Army
• V/A - Moore Blues For Gary
• LIZARD - Half-Live
• JUDAS PRIEST - Unleashed in the East
• MANTICORA - To Kill To Live To Kill
• JASON BECKER - Triumphant Hearts
• MARIANNE FAITHFULL - Negative Capability
• CRUENTUS - Every Tomorrow
• BLACKFOOT - Strikes
• R.E.M. - At The BBC (The Best of)
• MELLER GOŁYŹNIAK DUDA - Breaking Habits
• CHANDELIER - Pure
• JUDAS PRIEST - Killing Machine
• TRK PROJECT - Sounds From the Past
• DRUKNROLL - Unbalanced
• JUDAS PRIEST - Stained Class
WYWIADY
wywiad

• ARION - Iivo Kaiopainen
• DYNAZTY - Nils Molin
• JENNER - Marija Dragićević
• ADMINISTRATORR ELECTRO - Bartosz Marmol
• MANIMAL - Samuel Nyman
• ISCARIOTA - Justyna Szatny
• ALBION - Jerzy Antczak
• LAURA COX

więcej wywiadów

RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• PAUL MCCARTNEY - Kraków
• COLIN BASS, AMAROK, WALFAD - Piekary Śl.
• SLAYER, LAMB OF GOD, ANTHRAX, OBITUARY - Łódź
• POWERWOLF, AMARANTHE, KISSIN’ DYNAMITE - Warszawa
• HAMMERFALL, ARMORED DAWN - Wrocław
• TARJA, STRATOVARIUS, SERPENTYNE - Kraków
• THREE DAYS GRACE - Wrocław
• ILUZJE - II ŻORSKI FESTIWAL MUZYKI ART-ROCKOWEJ - Żory
• XIII STOLETI - Zabrze
• THE PINEAPPLE THIEF, LIZZARD - Warszawa
• ALBION - Kraków
• FORTECA - Wrocław
• TREMONTI - Warszawa
• PAIN OF SALVATION, KINGCROW - Kraków
• THIRTY SECONDS TO MARS - Kraków

więcej relacji

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - K » Ken Hensley - Blood on the Highway
Ken Hensley - Blood on the Highway

  1. (This Is) Just The Beginning
  2. We're On Our Way
  3. Blood On The Highway
  4. You've Got It
  5. Doom (Scene 1)
  6. It Won't Last
  7. Think Twice
  8. Doom (Scene 2)
  9. There Comes A Time
  10. Okay (This House Is Down)
  11. What You Gona Do
  12. Postcript
  13. I Did It All
  14. Last Dance

Rok wydania: 2007
Wydawca: Politur




Nie będę ukrywał, to nie osoba Kena Hensleya (ex muzyka Uria Heep) zachęciła mnie do sięgnięcia po ten album, ale dwa inne nazwiska: Glenn Hughes i Jorn Lande. I o ile Glenn swoimi ostatnimi albumami nieco mnie zawiódł, jego pojawianie się w projektach czy rock operach zawsze zwiastuje sporą dawkę świetnych wokaliz. Jorn Lande wprawdzie sam osiadł już w klimatach hard rockowych, jednak na albumie „Blood on the highway” pokazuje się z bardzo dobrej strony. Szczerze mówiąc nawet osobom, którym przejadł się nieco Jorn w repertuarze hard rockowym z powodzeniem można polecić ten album. Dodatkowymi atutami płyty są również Eve Galagher i John Lawton – kolejny bodziec dla fanów Urial Heep by zakupić ten album.
Płyta jest konceptem opowiadającym o życiu gwiazdy rocka. O początku kariery o popularności i pokusach świata showbiznesu. Można zatem w pewnym sensie traktować płytę jako album biograficzny Kena Hensleya.
Muzyka na tym albumie jest bardzo dobrze skomponowana z tekstami i niesamowicie sugestywna. Utwory przekazują emocje, które zresztą udzielają się słuchaczowi. Od euforii sukcesu, po spokojny rozrachunek i podsumowanie historii.
Zarówno charakterystyczne rockery jak „We’re on our way” czy „Okay (this house is down)” należy uznać za atuty tego albumu, ale i spokojne nostalgiczne „What you gonna do” czy „Last Dance”. Trzeba również przyznać, ze Jorn Lande genialnie sprawdza się tu w utworach dynamicznych (śpiewa aż w 5 kawałkach), za to Glenn Hughes pojawia się w dwóch spokojniejszych utworach, z tym że „The Last Dance” od spokojnej ballady rozwija się w utwór niemal symfoniczny... Z kolei sam Ken Hensley wprowadza motywy uspokajające klimat. Na płycie nie brakuje genialnych solówek i przepięknych melodii , a sama idea skomponowania albumu na wzór rock opery sprawia, że szczególną uwagę zwracamy na wokalizy.
Jak wspomniałem „Blood on the highway” jest świetnym albumem konceptualnym. Jeśli natomiast traktować krążek jako osobne utwory, to gdzieś pod koniec muzyczne napięcie lekko siada, ze względu na mniej dynamiczne kompozycje. Na koniec pozytywne wrażenie pozostaje, bowiem jako ostatni utwór zamieszczono świetny zmienny kawałek zaśpiewany przez Glenna Hughesa

Płyty słucha się z takim napięciem, z jakim ogląda się dobry film. Mimo że możemy domniemywać zakończenia, łapiemy się nawet na tym, że trzymamy kciuki za głównego bohatera. Rzadko kiedy koncept albumu jest tak sugestywny, do tego historia z „Blond on the highway” powinna być szczególnie bliska fanom rocka.
Oczywiście album polecany jest głównie zwolennikom Uria Heep i fanom występujących gości, ze względu na przewagę wokaliz Jorna – należy album szczególnie polecić fanom Jorna Lande.

8,75/10

Piotr "Piospy" Spyra
Komentarze