23.06.2018
RECENZJE

• THE PARTY IS OVER - Lato
• HURROCKAINE - Rust'N'Love (EP)
• THE MUTUAL ADMIRATION SOCIETY - The Mutual Admiration Society
• DELUSION SQUARED - Anthropocene
• STONE OF A BITCH - Stone Of A Bitch
• DEEP PURPLE - InFinite
• KING CRIMSON - In the Court of the Crimson King
• GOD’S OWN MEDICINE - Afar
• MUNICIPAL WASTE - Slime and Punishment
• THE TREE - Bright Side (EP)
• RYAN ROXIE - Imagine Your Reality
• LIFEPHOBIA - All My Life
• COURTNEY BARNETT - Tell Me How You Really Feel
• FOCUS - Moving Waves
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• HOLLYWOOD VAMPIRES - Warszawa
• YES FEATURING, SBB - Warszawa
• EXODUS, HORRORSCOPE, MENTOR - Katowice
• CAMEL - Warszawa
• ARENA - Warszawa
• JAZZ Q - Chorzów
• FISH - Chorzów
• BATUSHKA, OBSCURE SPHINX, ENTROPIA - Wrocław
• BELIEVE - Warszawa
• PROGROCK FEST - Legionowo
• PROGROCK FEST - Legionowo
• WISHBONE ASH - Katowice
• CLOSTERKELLER - Zabrze

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• LORDI - Ox
• BOREALIS - Matt Marinelli
• MENSKO - Piotr Juszczak, Marcin Moroz
• HEAT AFFECTED ZONE
• STANDARD B - Dawid Kubicki, Michał Mędak
• ELVENKING - Damna
• FACTOR 8

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - H » Haken - 2010 - Aquarius
Haken - 2010 - Aquarius
haken

1. The Point of No Return (11:27)
2. Streams (10:14)
3. Aquarium (10:40)
4. Eternal Rain (6:43)
5. Drowning In the Flood (9:28)
6. Sun (7:19)
7. Celestial Elixir (16:56)

Rok wydania: 2010
Wydawca: Sensory
http://www.myspace.com/hakenmusic




Płyta "Aquarius" to muzyczny debiut tej bardzo obiecującej progmetalowej, londyńskiej grupy. Zespół założyli (jak to często bywa) trzej szkolni koledzy: Richard Henshall (guit, key), Ross Jennings (voc) i Matt Marshall (guit). Wkrótce dołączyli do nich: Peter Jones (key) i Raymond Hearne (drums). W takim składzie (z pomocą Toma Macleana grającego na basie) nagrali swoje pierwsze demo. W 2008 roku Jones i Marshall odeszli a ich miejsce zajęli gitarzysta Charli Griffith i klawiszowiec Diego Tejeida.

Propozycja Anglików nie jest schematyczna i przewidywalna jak wiele progmetalowych płyt, które pojawiły się w ostatnim okresie na rynku muzycznym, będących bardziej lub mniej udaną kalką niedoścignionego Teatru Marzeń. Oczywiście i "Hakenowskie" "Aquarius" nie pozbawione jest wpływu Dream Theater (wystarczy posłuchać klawiszowych wariacji w "Drowning In the Flood" czy "Eternal Rein"), jednak muzyczne spectrum londyńczyków jest znacznie szersze. Muzycy odwiedzają przeróżne rejony muzyczne. Potrafią zabrzmieć delikatnie, subtelnie jak i niezwykle potężnie, nie stronią też od nieprzewidywalnego muzycznego zapętlenia. Jest tutaj miejsce na pewną dozę "wodewilowych" motywów w stylu niektórych kompozycji Steve'a Hacketta ("The Point of No Return", "Eternal Rein"), są błyskotliwe instrumentalne łamańce i momenty zagrane z symfonicznym rozmachem. Zespołowi zdarzają się też wycieczki w stronę bardziej jazzowych struktur. Chyba nie powinien dziwić mariaż jazzu i potężnego brzmieniowo prog metalu, skoro zdarzały się takie zjawiska w muzyce death metalowej. Nawiązałem do tego bardziej ekstremalnego stylu w muzyce to muszę nadmienić, że znalazły się pewne jego echa i tutaj (growlowe akcenty w utworze "The Point of No Return" i "Streams"). Wykorzystanie growlingu jako pewnego rodzaju ozdobnika w progmetalu to jednak nie nowość, pojawiały się już takie motywy na progmetalowych płytach (udział growlujacego Dana Swano na płycie "Dead Reckoning" brytyjskiego progmetalowego Threshold). Trzeba jednak przyznać, że tego typu patenty bardzo urozmaicaj muzyczny wizerunek. Poruszyłem sprawy wokalne, należałoby wiec określić w dwóch zdaniach jak brzmi większość wokali na płycie? Ross Jennings operuje niezwykle ciekawą barwą głosu (dosyć delikatną jak na styl muzycznym w którym obraca się zespół). Jego głos skojarzył mi się nawet w pewnym momencie z Marco Glühmannem, wokalistą neoprogresywnego, niemieckiego Sylvana (zwłaszcza w utworze "Aquarius").

Fenomenalne jest to, że zespół potrafi z pozornie niepasujących do siebie elementów zbudować niesamowitą wręcz muzyczna formę. Muzyka mimo strukturalnego rozmachu nie nuży, wprost przeciwnie wciąga jak świetnie zrealizowany thriller. Jest nieprzewidywalna a każde następne przesłuchanie pozwala odnaleźć pozornie ukryte, całkiem nowe muzyczne aspekty.
Jeszcze raz nawiążę do wspomnianego wcześniej Dream Theater, może narażę się tutaj fanom tego znamienitego zespołu (sam jednak również do tej grupy należę), wydaje mi się jednak, że ci młodzi Brytyjczycy nagrali album zdecydowanie ciekawszy niż uczynili to na swojej ostatniej płycie "Black Clouds & Silver Linings" mistrzowie gatunku zza oceanu. Należało by sobie życzyć więcej tak ciekawych debiutów.

9/10

Marek Toma

Komentarze