21.07.2018
RECENZJE

• ROGER WATERS - Is this the life we really want?
• TREMONTI - A Dying Machine
• DISTORTED HARMONY - A Way Out
• GHOST - Prequelle
• SYMPTOM IZERA - Come with me
• CRYSTAL PALACE - Scattered Shards
• IRON MAIDEN - Somewhere In Time
• IRON MAIDEN - Rock in Rio
• SUBTERFUGE - Reflections From the Past
• SUSPYRE - Suspyre
• YELLOW HORSE - Lost Trail
• Najlepszy album ICED EARTH / wybór redakcji : Something Wicked This Way Comes
• LEBOWSKI - Cinematic
• WHEN REASONS COLLAPSE - Omen of the Banshee
• AREK JAKUBIK - Szatan na Kabatach
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• KEN HENSLEY & LIVEFIRE, COVER FESTIVAL - Piekary Śląskie
• ICED EARTH, HORRORSCOPE, CHAINSAW - Kraków
• RIVERSIDE, MECHANISM, AMAROK - PROGROCK EVENING - Konin
• GUNS N' ROSES, VOLBEAT - Chorzów
• MARILYN MANSON - Warszawa
• HOLLYWOOD VAMPIRES - Warszawa
• YES FEATURING, SBB - Warszawa
• EXODUS, HORRORSCOPE, MENTOR - Katowice
• CAMEL - Warszawa
• ARENA - Warszawa
• JAZZ Q - Chorzów
• FISH - Chorzów
• BATUSHKA, OBSCURE SPHINX, ENTROPIA - Wrocław

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• SZKLANE OCZY
• LORDI - Ox
• BOREALIS - Matt Marinelli
• MENSKO - Piotr Juszczak, Marcin Moroz
• HEAT AFFECTED ZONE
• STANDARD B - Dawid Kubicki, Michał Mędak
• ELVENKING - Damna

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles

POLECAMY

Nawigacja
Artykuły » Recenzje - O » Oceansize - 2010 - Self Preserved While The Bodies Float Up
Oceansize - 2010 - Self Preserved While The Bodies Float Up
oceansize
1. Part Cardiac (4:10)
2. SuperImposer (4:15)
3. Build Us A Rocket Then... (3:59)
4. Oscar Acceptance Speech (8:54)
5. Ransoms (4:07)
6. A Penny's Weight (3:38)
7. Silent/Transparent (8:29)
8. It's My Tail And I'll Chase It If I Want To (3:36)
9. Pine (4:55)
10. SuperImposter (5:16)

Rok wydania: 2010
Wydawca: Superball Music
http://www.myspace.com/oceansizeuk




Tytuł nowego krążka manchesterskiej formacji – podobnie jak i ósmego kawałka na płycie - będzie nie lada zmorą dla radiowców. Czyżby panowie brali korepetycje u dużo starszych kolegów z Budgie?
Oceansize to specyficzny zespół. Działa od dwunastu lat, w niemal niezmienionym składzie, a „Self Preserved...” to dopiero ich czwarty pełnowymiarowy album. W dyskografii kapeli z Manchesteru znajdziemy natomiast sporo EP i singli. Recenzenci mają też nie lada zgryz ze sklasyfikowaniem muzyki kwintetu, który swoją nazwę zawdzięcza jednemu z utworów Jane’s Addiction. Rock progresywny, post rock, space rock... – to tylko niektóre z określeń, na jakie można trafić w mediach.
Zawartość „Self Preserved...” krytykom, którzy chcieliby widzieć Oceansize w jakiejś „szufladce”, pracy raczej nie ułatwi. Album rozpoczyna się mocnym uderzeniem w postaci „Part Cardiac”, takiego ciężaru nie powstydziłby się nawet wczesny Black Sabbath. Natomiast partie wokalne Mike’a Vennarta lokują się blisko popisów Jonathana Davisa z Korna. Dużo gitarowego hałasu przynoszą również następne na liście „SuperImposer” i „Build Us A Rocket Then...”, z tym, że tutaj zespół postanowił jeszcze pobawić się w komplikowanie rytmu. Perkusista Mark Heron będzie musiał solidnie napocić się podczas koncertów, by całość utrzymać w ryzach...
Rakieta zbudowana, można zająć miejsca, zapiąć pasy i odlecieć na blisko dziewięć minut wraz z utworem „Oscar Acceptance Speech”. To jeden z najpiękniejszych fragmentów płyty. Radiohead spotyka Coldplay na imprezce u muzyków Anathemy... Smyczkowo – fortepianowa koda to prostu bajka, która trwa nadal w hipnotyzującej balladzie „Ransoms”.
Szkoda, że muzycy Oceansize tym razem powściągnęli nieco swoje zapędy do tworzenia takich rozbudowanych kompozycji. Drugim – i niestety ostatnim – „długodystansowcem” jest „Silent/Transparent”, który również przynosi paletę uroczych dźwięków.
W muzyce proponowanej przez Oceansize łatwo wpaść w przynudzanie i niestety kwintetowi przytrafiło się to w nijakim „A Penny’s Weight”, który choć trwa nieco ponad trzy i pół minuty, ciągnie się niczym odcinek wenezuelskiego serialu.
Niczym poranny budzik działa „It's My Tail And I'll Chase It If I Want To” (czyżby aluzja do krytyków chcących zarzucić grupie „zjadanie własnego ogona”?) Mocne gitarowe granie, zabarwione psychodelią i niech Was nie zmyli delikatny początek tego kawałka. Wraz z „Pine” wracamy do Krainy Łagodności. Kolejne pięć minut Piękna ze smyczkami w tle... W tym błogim nastroju utrzymuje słuchacza również zamykający płytę, niespiesznie rozwijający się „SuperImposter”.
Album ma się ukazać we wrześniu, na długie jesienne wieczory jak znalazł...

8,5/10

Robert Dłucik
Komentarze