26.06.2019
RECENZJE

• AMAROK - The Storm
• SEVEN STEPS TO THE GREEN DOOR - The?Lie
• MOB RULES - Hollowed Be Thy Name
• HOLLYWOOD VAMPIRES - Rise
• SUNDARA KARMA - Ulfilas’ Alphabet
• IVY - Chwile
• ECLIPSE - Archetypal Grief
• SYMPHONY OF SYMBOLS - Historiocriticism
• KAT - Without Looking Back
• XIII STOLETĺ - Frankenstein
• CRYPT SERMON - Out of the Garden
• DUFF McKAGAN - Tenderness
• LION SHEPHERD - III
• COMA - Sen o 7 Szklankach
• KISS - Destroyer
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• MYSTIC FESTIVAL (dzień 1) - Kraków
• MUSE - Kraków
• RIVERSIDE - Chorzów
• KISS - Kraków
• KISS - Kraków
• SLAYER, BEHEMOTH - Gliwice
• ARCH ENEMY, DEATH ANGEL - Wrocław
• CRADLE OF FILTH, ACOD - Warszawa
• GALLILEOUS, DEVIL IN THE NAME - Piekary Śląskie
• LENNY KRAVITZ - Łódź

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• DREADNOUGHT
• ÖDERBEAST- Maciek Zalasiński
• RPWL
• BLACK RIVER - Piotr Wtulich
• THE BLACK WATER PANIC PROJECT
• MARTY FRIEDMAN
• POKERFACE - Xen Ritter
• KAT & ROMAN KOSTRZEWSKI - Jacek Hiro

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• POKERFACE - Xen Ritter - Interview
• ALEX SKOLNICK - Interview
• MARTY FRIEDMAN - Interview
• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview

more articles

POLECAMY

Nawigacja
Artykuły » Wywiady » PERFECT - Dariusz Kozakiewicz
PERFECT - Dariusz Kozakiewicz
Perfect

Zespół Perfect z okazji jubileuszu trzydziestolecia działalności wydał płytę z nowym materiałem. Głównym kompozytorem materiału jest Dariusz Kozakiewicz, gitarzysta wielce zasłużony dla rodzimej sceny muzycznej. Uczestniczył m.in. w nagraniu albumu „Blues” Breakout, płyty która należy do absolutnej światowej czołówki rocka.



Po pierwsze gratulacje i podziękowania za 30 lat grania i za kolejną płytę Perfectu…

- Bardzo dziękuję, nie ukrywam że było to dla mnie wyzwanie, ponieważ nie było płyty od 6 lat. Ściganie się z starymi kompozycjami Hołdysa i ze starymi przebojami, z tym co idzie nowe, to nie jest łatwe i to spore wyzwanie, no a rynek jest bardzo trudny.

Rynek jest trudny, ale jak Perfect wydaje płytę to ta od razu ląduje na pierwszym miejscu rankingu sprzedaży wg Olis…

-No tak(śmiech)

Jakie docierają do Was pierwsze relacje fanów?

-Docierają bardzo dobre opinie, że płyta jest bardzo wyrównana, bardzo kolorowa, że numery są kolorowe, że jest bardzo dobrze zaaranżowana, brzmieniowo jest nowoczesna, że są ładne melodie, dobre teksty. Grzegorz wypada bardzo fajnie .Nie ukrywam, jestem zadowolony z tych opinii. Zawsze jest taki niepokój czy płyta się spodoba. Robimy co możemy. Staramy się grać taką muzykę na dzisiaj jaką chcemy, jaką chcielibyśmy pokazać naszym fanom. Otacza nas pewne powietrze muzyczne.

Na płycie jest sporo gitarowych solówek…

- Ja myślę, że nie jest aż tak dużo tych solówek .Starałem się zachować pewien balans żeby nie było za dużo instrumentalnych części, takich rozwlekłych, jak to bywało na naszych poprzednich płytach. To są formy takich numerów nie śpiewno instrumentalnych, ale raczej skierowanych na wokal. Starałem się zrobić coś takiego skondensowanego, taką pigułę. Żeby nie było dłużyzn. Czasami jak słucham płyt polskich czy zachodnich wykonawców są takie momenty które chętnie przeskoczyłbym . Starałem się tego uniknąć na naszej płycie.

Chociaż „Miętowy smak dobrych dni” mógłby trwać trochę dłużej…

- Jeśli chodzi o numery „Miętowy” i „Dar” traktuję je wyjątkowo, także ze względu na tekst, jako pewnego rodzaju przesłanie. W pierwszej wersji chciałem je rozbudować ale z tego zrezygnowałem. Stwierdziłem że będzie to powielenie czegoś.

Nowa płyta jest bardzo różnorodna stylistycznie od przebojowego „Raz po raz” po typowo Perfectowe „Nie kręci mnie” był jakiś scenariusz dla tej płyty?

-Tak, zawsze przed każdą płytą są pewne założenia. Założeniem dla tej płyty było przede wszystkim żeby nagrać ją w tym roku z okazji naszego jubileuszu trzydziestolecia i żeby nie była kompilacją numerów, które nagraliśmy przez te trzydzieści lat, tylko czymś nowym. Znaleźć koncepcję na płytę to była najtrudniejsza rzecz jaka mnie spotkała w życiu. Krzyż mi się łamał. Trzeba było znaleźć coś co będzie i Perfectowe i takie właśnie kolorowe i agresywne. Coś co będzie miało hojną barwę. Założeniem było dobra podstawa Perfectowa czyli gitary, mocna sekcja i wokal Grześka. To był punkt wyjścia. Zastanowiliśmy się co my możemy z tym zrobić. Możemy zrobić numery będące gamą kolorów, na przestrzeni tych wielu lat, które jesteśmy ze sobą. Kolor na płycie stanowi środek tego wszystkiego to znaczy dogrywki, kompozycje, różnorodność. Dochodzą do mnie takie głosy, że włączysz płytę i słuchasz ją od początku do końca i nie ma na niej żadnych zapchaj dziur albo gry na czas. To znaczy że ta koncepcja nam się sprawdziła.

Tym razem współproducentami oprócz Ciebie i Bogdana Olewicza byli Marcin Trojanowicz i Sebastian Piekarek. Jaka była ich rola?

- Ja ich poznałem rok przed podjęciem tematu nagrywania. Wydawało mi się że dokładnie znają się na rzeczy. Kumają to co chciałem zrobić. Znają nową muzykę . Warunki w studio były komfortowe. To jest też tak że masz koncepcję wyniesioną z domu, ale w studio to się sprawdza. Podpowiedzi czy sugestie chłopaków czyli Marcina i Sebastiana powodują że zwracasz na to szczególną uwagę i musisz zdecydować czy pójść w tą stronę, którą wymyśliłeś czy może w inną. Dużo fajnych propozycji wynikało od nich. Sugestie co do barwy instrumentów, aranżacji niektórych rzeczy. Decyzja ostateczna i tak należała do mnie.

Płyta wyróżnia się także świetnym projektem graficznym. Wewnątrz koperty jest zdjęcie Szymona Kobusińskiego, które można określić jako luźną interpretację Ostatniej Wieczerzy. Czy zespół chce coś zasugerować fanom?

-Jedni mówią że to jest Ostatnia Wieczerza inni że to kolacja mafii, a jeszcze inni że to ostatnia wieczerza mafii. Pomysł przyniósł Szymon, na samym początku jak wchodziliśmy do studia. Pięciu facetów pod ścianą to nie jest żaden problem, jak im się zrobi fotkę z gitarą lub bez. Tu nam się wydawało że facet ma jakąś fajną koncepcję na coś. Jeżeli to kogoś uraża ? A my uważamy że nie powinno, bo ani nie ma krzyża, nie ma żadnych podtekstów. To może oczywiście budzić jakieś emocje. Grafika jest super. Odcień tego zdjęcia jest kapitalny. My na to patrzymy jako na rodzaj sztuki. Tak samo było z tytułem płyty, bo myśmy chcieli z Olewiczem by tytuł piosenki był tytułem płyty. Ale w końcu uznaliśmy by ze względu na trzydziestolecie zrobić tytułem trzy rzymskie iksy. To jest trochę takie tajemnicze i się sprawdziło. Wszyscy pytają co to jest XXX? No XX oznacza hard porno , XXX to może jeszcze większe hard porno?(śmiech) . Nie wiadomo tak konkretnie bezpośrednio o co chodzi, a fajny jest efekt wizualny. Wydawało mi się że okładka powinna być analogią do pierwszej płyty. Jest efekt elegancji: czarny mat, białe logo i bez żadnych ptaszków, znaczków. Nie zamykamy drzwi ani tą Ostatnią wieczerzą, ani tym że okładka jest czarna. Zaczyna się kolejny etap. Dopóki zdrowie pozwoli będziemy dalej grać.

Na oficjalnej stronie Pefectu można przeczytać takie porównanie Dariusz Kozakiewicz –polski Hendrix. Wpływ mistrza wydaje się być bezsprzeczny , ale kogo trzeba dopisać listy artystów, którzy ukształtowali Dariusza Kozakiewicza –gitarzystę.

-Wiesz co, to był generalnie blues. Do dzisiaj wszystko co jest takim dotarciem do muzyki i do ludzi, co jest taką formą duchową to jest właśnie blues. W zasadzie to się zmieniało z roku na rok. Na początku słuchałem bluesa, a kiedy się tym bluesem zmęczyłem, zacząłem się interesować jazz rockiem, potem jazzem, później był progresywny metal, heavy metal, później znowu wskoczyłem na jakieś historie rockowo bluesowe. Jak miałem 18 lat to z wielu rzeczy nie zdawałem sobie sprawy. Za duża świadomość może powodować, że człowiek staje się po prostu sztampą. Mając tyle lat, chciałbym się cofnąć do myślenia jak miałem 18 lat, do takiej nieświadomości. Z jednej strony muszę cały czas pracować nad instrumentem a drugiej strony chciałbym być kimś takim nieświadomym. I to jest taka wewnętrzna moja walka, między tym co potrafię a tym co staram się nie potrafić.

W przyszłym roku czeka nas kolejna rocznica. Czterdziestolecie wydania płyty „Blues” Breakout, na której miałeś okazję zagrać. We wkładce do reedycji płyty Tadeusz Nalepa napisał : „Ta płyta to popis wirtuozerii Darka”. Jak wspominasz tamte nagrania?

- Pamiętam jak manager przyniósł tę reedycję i byłem zupełnie poruszony tym tekstem, dlatego że było tak przepiękne. Ja w ogóle nie lubię jak ktoś mówi superlatywy na mój temat. Granie na gitarze jest czymś takim niewyczerpanym. To spora praca, wymaga ciągłego ćwiczenia i do końca życia masz co robić, bo nikt nie jest doskonały. Ciągle musisz poprawiać technikę i zgłębiać muzykę. Zawsze będziesz miał niedosyt, tak jak ja mam. Nigdy nie słucham swoich solówek, bo zawsze popełniam błędy i mam co robić żeby je poprawiać. To co powiedział Tadeusz walnęło mnie totalnie. Bardzo mile wspominam te chwile z Tadkiem. To było pierwsze spotkanie na dużej scenie i to z taką kapelą! Miałem naście lat jak chodziłem na koncerty Breakoutów, Niebiesko-Czarnych, Polan. Nigdy nawet nie marzyłem, że kiedykolwiek życiu będę stał obok Nalepy na jednej scenie. A stało się tak, że ja grałem z Tadkiem. I nagraliśmy płytę! Może zagram jeszcze jakieś bluesy dla Tadeusza. Myśmy w ogóle myśleli o jakimś wspólnym graniu. Były jakieś plany ale to było na jakieś parę lat przed śmiercią Tadeusza. Jakoś do tego nie doszło. Ja miałem swoje koncerty, on swoje. Wielka szkoda…

Rozmawiał: Witold Żogała
Zdjęcie: www.perfect.art.pl

Komentarze