14.12.2018
RECENZJE

• WHITE HIGHWAY - Hittin' the Road
• GRETA VAN FLEET - Anthem Of The Peaceful Army
• V/A - Moore Blues For Gary
• LIZARD - Half-Live
• JUDAS PRIEST - Unleashed in the East
• MANTICORA - To Kill To Live To Kill
• JASON BECKER - Triumphant Hearts
• MARIANNE FAITHFULL - Negative Capability
• CRUENTUS - Every Tomorrow
• BLACKFOOT - Strikes
• R.E.M. - At The BBC (The Best of)
• MELLER GOŁYŹNIAK DUDA - Breaking Habits
• CHANDELIER - Pure
• JUDAS PRIEST - Killing Machine
• TRK PROJECT - Sounds From the Past
• DRUKNROLL - Unbalanced
• JUDAS PRIEST - Stained Class
WYWIADY
wywiad

• ARION - Iivo Kaiopainen
• DYNAZTY - Nils Molin
• JENNER - Marija Dragićević
• ADMINISTRATORR ELECTRO - Bartosz Marmol
• MANIMAL - Samuel Nyman
• ISCARIOTA - Justyna Szatny
• ALBION - Jerzy Antczak
• LAURA COX

więcej wywiadów

RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• PAUL MCCARTNEY - Kraków
• COLIN BASS, AMAROK, WALFAD - Piekary Śl.
• SLAYER, LAMB OF GOD, ANTHRAX, OBITUARY - Łódź
• POWERWOLF, AMARANTHE, KISSIN’ DYNAMITE - Warszawa
• HAMMERFALL, ARMORED DAWN - Wrocław
• TARJA, STRATOVARIUS, SERPENTYNE - Kraków
• THREE DAYS GRACE - Wrocław
• ILUZJE - II ŻORSKI FESTIWAL MUZYKI ART-ROCKOWEJ - Żory
• XIII STOLETI - Zabrze
• THE PINEAPPLE THIEF, LIZZARD - Warszawa
• ALBION - Kraków
• FORTECA - Wrocław
• TREMONTI - Warszawa
• PAIN OF SALVATION, KINGCROW - Kraków
• THIRTY SECONDS TO MARS - Kraków

więcej relacji

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - Y » Yes - 2011 - Fly From Here
Yes - 2011 - Fly From Here
yes1. Fly From Here - Overture (1:53)
2. Fly From Here - Pt I - We Can Fly (6:00)
3. Fly From Here - Pt II - Sad Night At The Airfield (6:41)
4. Fly From Here - Pt III - Madman At The Screens (5:16)
5. Fly From Here - Pt IV - Bumpy Ride (2:15)
6. Fly From Here - Pt V - We Can Fly (reprise) (1:44)
7. The Man You Always Wanted Me To Be (5:07)
8. Life On A Film Set (5:01)
9. Hour Of Need (3:07)
10. Solitaire (3:30)
11. Into The Storm (6:54)

Rok wydania: 2011
Wydawca: Frontiers Records
http://www.yesworld.com/




Nie dowierzam, ale faktycznie od wydania poprzedniej studyjnej płyty Yes, "Magnification" minęła cała dekada! Przyznam się szczerze, że z pewnym niepokojem oczekiwałem ich nowego dzieła, bowiem zespół kolejny już raz w swojej historii przeszedł personalną rewolucję. Co do obecności Davida Benoit w składzie czas było przywyknąć (chociażby dzięki koncertowi w katowickim "Spodku"). Szczerze powiedziawszy lubię głos tego pana, ale bardziej pasuje mi on w repertuarze swojego macierzystego Mystery. Z Andersonem może mierzyć się jedynie stojąc z nim głowa przy głowie. Jeśli chodzi natomiast o jego wokal na nowej płycie, sadzę że jest poprawny (może nawet trochę więcej niż poprawny), zgodnie z przysłowiem "jak się nie ma co się lubi to się lubi co się ma", nie narzekam.

Większe obawy budziły u mnie dalsze rotacje personalne. W składzie nie ma bowiem już ani młodszego ani starszego z Wakemanów, jest natomiast znany m.in. z supergrupy Asia, duetu Wetton/Downes jak również z zespołu w którym zaczynał swoją muzyczna karierę, The Buggles, Geoff Downes, który jak wiadomo miał już swój epizod z grupą Yes podczas nagrywania płyty "Drama". Jest również drugi Buggle-owiec i stary znajomy Yes okresu "Dramy", Trevor Horn, jego obecność miała z pewnością duży wpływ na nowy repertuar, zwłaszcza że jest również odpowiedzialny za produkcję. Bałem się jaki będzie ten Yes XXI wieku? Pewno nie będzie tak symfoniczny jak na początku tego stulecia, na płycie Magnification? Czy nie będzie zbyt komercyjny jak cały ten XXI wiek? Czy będzie powrotem do stylu "Dramy", co sugeruje obecny skład zespołu?

Wzrokiem dajemy nura w okładkową, zieloną gęstwinę autorstwa etatowego grafika zespołu, Rogera Deana, i słuchamy. Rozpoczyna się bardzo obiecująco, instrumentalną półtora minutową uwerturą, będącą początkiem składającej się z pięciu części, tytułowej suity. Mamy wiec już odpowiedź na jedno z nurtujących pytań, że nazbyt komercyjnie z pewnością nie będzie, bo nie byłoby na płycie takiego długasa. Bardzo obiecująca jest również pierwsza część "Fly From Here - We Can Fly". Mają rację, potrafią... Charakterystyczna gitara Howea i wyrazisty bas Squirea robią wrażenie. Przechodzimy przez kolejny fragment, bardziej liryczne "Sad Night At The Airfield", odnoszę wrażenie, że Howe końcówce utworu brzmi nieco pod Gilmourea. Następnie "Fly From Here - Pt III - Madman At The Screens", wraca klawiszowy motyw zasygnalizowany w "Overture" i robi się bardziej symfonicznie, natomiast krótki fragment "Pt IV - Bumpy Ride" wyraźnie nawiązuję do "Dramy" (przypomina nieco "Into The Lens"). Tytułowy "Fly From Here" wieńczy podniosła, półtora minutowa repryza. Gdyby płyta składała się wyłącznie z tej tytułowej suity, byłby to z pewnością mój najpoważniejszy kandydat do płyty roku.

Niestety z każdym kolejnym utworem zamieszczonym na płycie czar pryska! "The Man You Always Wanted Me To Be" (w którym wyjątkowo nie śpiewna Benoit lecz Squire,) to mdła, bezbarwna piosenka i nawet gitara Howea nie jest jej w stanie ubarwić. "Life On A Film Set", to również zagrany w umiarkowanym tempie utworek, który nie wzbudza podczas słuchania żadnych większych emocji. W kolejnym "Hour Of Need" wieje nudą na odległość. Kolejny fragment "Solitaire", to instrumentalna wariacje Howea na gitarę akustyczną, i choć oddaje artystyczny kunszt Howea, to najzwyklejszy w świecie wypełniacz. Najbardziej żywą i ciekawą w tym zestawie ale i tak nie do końca mnie przekonującą jest ostatnia kompozycja "Into The Storm", z wyraźną linią basu Squirea

Niestety szczypta pieprzu dodana w końcówce nie poprawi już smaku spartolonej potrawy. Podczas "Fly from Here" zawrzało chyba zbyt gwałtownie i z królewskiego szlachetnego, przepysznego rosołu zrobiła się niestrawna, kalna i mdła zupa. A szkoda, bo pachniało mi to daniem roku, a tak na kolejną potrawę (jeśli takową zgotują), przyjdzie nam z pewnością znowu długo poczekać.

Za kompozycje tytułową mogę dać nawet dychę, za każdy kolejny utwór niestety odejmuję po punkcie, jeden mały punkcik (niech będzie), za "Into The Storm", i pół punktu doliczam za okładkę. Wyszło mi 7,5 :)

7,5/10

Marek Toma
Komentarze