21.10.2018
RECENZJE

• FISH - Sunsets On Empire
• DROP DEAD - Mayhem Inc.
• RETROSPECTIVE - Stolen Thoughts (remaster)
• PLOTNICKY - 4.3
• DYNAZTY - Firesign
• The Most Beautiful - Moje Życie z Prince'em - Mayte Garcia
• HAMMERFALL - Glory to the Brave
• STRATOVARIUS - Eternal
• RIVERSIDE - Wasteland
• SUSPERIA - The Lyricist
• VIGIER'S SUMMER STORM - First
• THE SEA WITHIN - The Sea Within
• LISSIE - Castles
• STEVE HACKETT - Darktown
• PINK FLOYD - A Momentary Lapse of Reason
• VARATHRON - Patriarchs of Evil
• SACRILEGIUM - Sleeptime
WYWIADY
wywiad

• MANIMAL - Samuel Nyman
• ISCARIOTA - Justyna Szatny
• ALBION - Jerzy Antczak
• LAURA COX
• TWO TIMER
• SZKLANE OCZY
• LORDI - Ox
• BOREALIS - Matt Marinelli

więcej wywiadów

RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• ILUZJE - II ŻORSKI FESTIWAL MUZYKI ART-ROCKOWEJ - Żory
• XIII STOLETI - Zabrze
• THE PINEAPPLE THIEF, LIZZARD - Warszawa
• ALBION - Kraków
• FORTECA - Wrocław
• TREMONTI - Warszawa
• PAIN OF SALVATION, KINGCROW - Kraków
• THIRTY SECONDS TO MARS - Kraków
• PROG IN PARK - Warszawa
• ROGER WATERS - Kraków
• ROGER WATERS - Kraków
• ROGER WATERS - Kraków
• IRON MAIDEN, TREMONTI - Kraków
• BRACIA, MICHAŁ SZPAK - Piekary Śląskie
• KEN HENSLEY & LIVEFIRE, COVER FESTIVAL - Piekary Śląskie

więcej relacji

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - H » Hammerfall - 2011 - Infected
Hammerfall - 2011 - Infected
hammerfall1. Patient Zero
2. B.Y.H.
3. One More Time
4. The Outlaw
5. Send Me a Sign
6. Dia De Los Muertos
7. I Refuse
8. 666 - The Enemy Within
9. Immortalized
10. Let's Get It On
11.Redemption

Rok wydania: 2011
Wydawca: Nuclear Blast
http://www.myspace.com/hammerfall



Pamiętam pierwszy występ Szwedów w Polsce. Rok 1998, katowicki „Spodek”, Metalmania. Kawał czasu... Wyszli na scenę o jakiejś nieprzyzwoicie wczesnej porze, mieli do dyspozycji lewie pół godziny, ale dostali aplauz godny gwiazdy festiwalu, którą wówczas był Judas Priest z Owensem na wokalu. Aplauz był jak najbardziej zasłużony, bo muzycy zagrali wówczas z niesamowitą pasją i młodzieńczą energią. W konfrontacji z publicznością obroniły się kompozycje ze znakomitego debiutu „Glory To The Brave”. Fanem Hammerfall zostałem w zasadzie od razu, a drugi album z kapitalnym „Heeding The Call” na czele tylko utwierdził mnie w przekonaniu, że oto mamy do czynienia z nową gwiazdą heavy metalu. Co prawda, późniejsze albumy już nie wzbudziły we mnie takiego entuzjazmu, ale grupa systematycznie umacniała swoją pozycję rynkową. Szkoda, tylko że kosztem „rzemieślniczej” zawartości kolejnych płyt...

Nie spodziewałem się więc wiele po nowej produkcji i oto niespodzianka! Od jakiegoś czasu jestem mocno „zainfekowany” tym materiałem. Panowie pogonili okładkowego Hectora, zmienili producenta, „przewietrzyli” też samą muzykę, co przełożyło się na pozytywne efekty. Oczywiście hasło „zmiany” nie oznacza bynajmniej, że wokalista nałożył tonę makijażu na twarz i zaczął używać growli bądź groźnego skrzeku, a perkusista urozmaica teraz swoje partie blastami... Nic z tych rzeczy. Nadal słychać w muzyce Skandynawów wielki hołd dla metalowej klasyki, ze wskazaniem na Iron Maiden. Nadal sporo tutaj melodyjnych, chwytliwych motywów. Porównałbym jednak „Infected” do „The Dark Ride” Helloween, czyli te same składniki, słychać jaka kapela dla nas gra, ale jednak owe dobrze znane składniki zostały tym razem trochę inaczej przyrządzone i podane. Dobre pojęcie o zmianach jakie zaszły w obozie Hammerfall daje już otwierający całość „Patient Zero”. Albo posłuchajmy ósmego w spisie „666 – The Enemy Within”...

Jasne: Szwedzi nie byliby sobą, gdyby nie wrzucili na płytę kilku obowiązkowych metalowych hymnów, stworzonych z myślą o koncertach. „B.Y.H” – rozszyfruję ten skrót, niczym pewien prawicowy polityk nazwę PZPR z mównicy sejmowej – „Bang Your Head”, zgodnie z tytułem po prostu zachęca do miarowego machania łepetyną. Tak samo jak „One More Time”. Nie zabrakło też charakterystycznego balladowania („Send Me A Sign”), może zbyt przesłodzone, ale co tam... Niech im będzie. Zwłaszcza, że na finał zapodali świetny, epicki, wielowątkowy kawałek „Redemption”. Faktycznie: odkupili nim grzeszki z minionych lat i kilku słabszych produkcji... Brawo Panowie! Let The Hammer Fall!

9/10

Robert Dłucik
Komentarze