20.07.2018
RECENZJE

• TREMONTI - A Dying Machine
• DISTORTED HARMONY - A Way Out
• GHOST - Prequelle
• SYMPTOM IZERA - Come with me
• CRYSTAL PALACE - Scattered Shards
• IRON MAIDEN - Somewhere In Time
• IRON MAIDEN - Rock in Rio
• SUBTERFUGE - Reflections From the Past
• SUSPYRE - Suspyre
• YELLOW HORSE - Lost Trail
• Najlepszy album ICED EARTH / wybór redakcji : Something Wicked This Way Comes
• LEBOWSKI - Cinematic
• WHEN REASONS COLLAPSE - Omen of the Banshee
• AREK JAKUBIK - Szatan na Kabatach
• ICED EARTH - Burnt Offerings
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• ICED EARTH, HORRORSCOPE, CHAINSAW - Kraków
• RIVERSIDE, MECHANISM, AMAROK - PROGROCK EVENING - Konin
• GUNS N' ROSES, VOLBEAT - Chorzów
• MARILYN MANSON - Warszawa
• HOLLYWOOD VAMPIRES - Warszawa
• YES FEATURING, SBB - Warszawa
• EXODUS, HORRORSCOPE, MENTOR - Katowice
• CAMEL - Warszawa
• ARENA - Warszawa
• JAZZ Q - Chorzów
• FISH - Chorzów
• BATUSHKA, OBSCURE SPHINX, ENTROPIA - Wrocław
• BELIEVE - Warszawa

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• SZKLANE OCZY
• LORDI - Ox
• BOREALIS - Matt Marinelli
• MENSKO - Piotr Juszczak, Marcin Moroz
• HEAT AFFECTED ZONE
• STANDARD B - Dawid Kubicki, Michał Mędak
• ELVENKING - Damna

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles

POLECAMY

Nawigacja
Artykuły » Recenzje - V » Vangelis - 1990 - Opera Sauvage
Vangelis - 1990 - Opera Sauvage
vangelis

1. Hymne
2. Reve
3. L'Enfant
4. Mouettes
5. Chromatique
6. Irlande
7. Flamants Roses


Rok wydania: 1990
Wydawca: Polydor





Przez ostatnie tygodnie bardzo często wracam do muzyki filmowej. Słuchając takich ludzi jak Ennio Morricone, John Williams czy Hans Zimmer przypomniałem sobie o jeszcze jednej postaci a mianowicie greckim kompozytorze znanym powszechnie jako Vangelis. Jego muzykę czy też jej fragmenty zna każdy. Dajmy na to chociażby słynny motyw „Conquest of Paradise” (do filmu Ridleya Scotta znanego w Polsce jako „Wyprawa do Raju”) czy też legendarnego kina science – fiction „Łowca Androidów” (ang. Blade Runner). Poza tym można go znać ze słynnego duetu z Jonem Andersonem, z którym to ma na koncie wielki hit radiowy „I’ll find my way home”, który jest do dzisiaj często puszczany.
Jednakże pośród tych wszystkich dokonań kryje się prawdziwa perełka. Zetknąłem się z nią po raz pierwszy kiedy przeszukiwałem płyty rodziców i z ciekawości wrzuciłem ją do odtwarzacza bo gdzieś mi się obiło jego nazwisko. W każdym razie zrobiła od samego początku na mnie spore wrażenie, to było coś dla mnie wtedy zupełnie nowego a miałem może ze 12 lat i był to dla mnie początek przygody z takimi brzmieniami. Mowa tu o „Opera Sauvage”, która została utworzona jako ścieżka dźwiękowa do jakiegoś greckiego filmu przyrodniczego, do którego nie miałem możliwości się dokopać więc pozwolę sobie ocenić to jako płytę a nie „soundtrack”.

Wszystko zaczyna się triumfalnie utworem „Hymne”. Świetny motyw, żywy, grany na syntezatorach, od razu wpada w ucho (co więcej zostaje w głowie) i osobiście często lubię go nucić. Bardzo dobry na wstęp a trwa niecałe 3 minuty. A teraz najlepiej usiąść spokojnie czy też się położyć gdyż reszta płyty w dużej mierze jest bardzo refleksyjna i zarazem relaksująca (czyli w sam raz na wieczór). No więc dobrze... najpierw mamy „Rêve” przepełnione delikatnymi klawiszami można stwierdzić nawet, że jazz’owymi. Można zamknąć oczy i wyobrazić sobie przy tych dźwiękach coś zupełnie innego, nie rzeczywistego (taka muzyka jest jak dobra książka, naprawdę). Po chwili mistrz Vangelis robi to co robi najlepiej czyli daje nam kolejny motyw muzyczny w postaci „L' Enfant”. I właśnie to jest cecha, która najbardziej cenię u kompozytorów. Nie robić jakiegoś tła na zasadzie „O nie, oby tylko ludziom nie przeszkadzała muzyka w filmie”, ale coś co zostaje w głowach. Szczerze to na przykład taka „Wyprawa do Raju” byłaby niczym bez muzyki Vangelisa. Ale wracając do utworu jego tło złożone jest z jednego przerywanego dźwięku syntezatora i przeplatane jest paroma innymi dźwiękami. Brzmi prosto ale ta struktura jest genialna. Łatwo można by to przerobić na wersję dla orkiestry swoją drogą. Następnie mamy dwu-minutowy „Mouettes” nie wiem gdzie został użyty w filmie ale tu bardziej przypomina klimat starych filmów sci-fi co nie zmienia faktu, że ładna kompozycja, po której mamy najbardziej wyróżniający się na płycie utwór „Chromatique”. Główny powód to gitara, która tym razem jest tu najważniejsza a klawisze są mocno eksperymentalne co tworzy ten utwór dziwnym. Z początku mi się nie podobał ale po paru przesłuchaniach można bynajmniej stwierdzić, że pasuje do całości mimo wszystko. Moim ulubionym utworem jest „Irlande”, piękna melodia, dobrze dobrane brzmienia. Klimat nastawia na myślenie o czymś radosnym i pięknym zarazem (szczególnie brzmienie fletowe) po prostu – żyć nie umierać i wsłuchiwać się w to ;-) No i czas na punkt kluminacyjny – „Flamants Roses”. Kompozycja buduje się z każdą chwilą co raz bardziej, melodie są coraz to lepsze, utwór co raz to żywszy, jest strasznie rozbudowany brzmieniowo co można ująć krótko- emocji tu nie brakuje. Ciekawostką jest to, że Jon Anderson gra tutaj na harfie. W ósmej minucie jest uspokojenie, muzyka zamienia się w epilog więc czas na napisy końcowe...

Podsumowując, album ten to kawał świetnej roboty chociaż ciągle ma daleko to opus magnum Vangelisa. Nie można przejść jednak obok tego obojętnie. Jest w stanie wypełnić każdy wieczór a ja mam oczywiście do niej sentyment gdyż od niej zacząłem przygodę z elektronicznymi klimatami. Chciałbym usłyszeć kiedyś wersję na orkiestrę symfoniczną.

8,5/10

Jędrzej Kołecki
Komentarze