24.06.2019
RECENZJE

• MOB RULES - Hollowed Be Thy Name
• HOLLYWOOD VAMPIRES - Rise
• SUNDARA KARMA - Ulfilas’ Alphabet
• IVY - Chwile
• ECLIPSE - Archetypal Grief
• SYMPHONY OF SYMBOLS - Historiocriticism
• KAT - Without Looking Back
• XIII STOLETĺ - Frankenstein
• CRYPT SERMON - Out of the Garden
• DUFF McKAGAN - Tenderness
• LION SHEPHERD - III
• COMA - Sen o 7 Szklankach
• KISS - Destroyer
• NIGHTWISH - Wishmaster
• OMEGA - 10000 Lepes
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• MUSE - Kraków
• RIVERSIDE - Chorzów
• KISS - Kraków
• KISS - Kraków
• SLAYER, BEHEMOTH - Gliwice
• ARCH ENEMY, DEATH ANGEL - Wrocław
• CRADLE OF FILTH, ACOD - Warszawa
• GALLILEOUS, DEVIL IN THE NAME - Piekary Śląskie
• LENNY KRAVITZ - Łódź
• DUSTIN ARBUCKLE - Chorzów

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• DREADNOUGHT
• ÖDERBEAST- Maciek Zalasiński
• RPWL
• BLACK RIVER - Piotr Wtulich
• THE BLACK WATER PANIC PROJECT
• MARTY FRIEDMAN
• POKERFACE - Xen Ritter
• KAT & ROMAN KOSTRZEWSKI - Jacek Hiro

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• POKERFACE - Xen Ritter - Interview
• ALEX SKOLNICK - Interview
• MARTY FRIEDMAN - Interview
• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview

more articles

POLECAMY

Nawigacja
Artykuły » Recenzje - D » Dream Theater - 2011 - A Dramatic Turn of Events
Dream Theater - 2011 - A Dramatic Turn of Events
DT

1. On The Backs Of Angels
2. Build Me Up, Break Me Down
3. Lost Not Forgotten
4. This Is The Life
5. Bridges in the Sky
6. Outcry
7. Far From Heaven
8. Breaking All Illusions
9. Beneath The Surface

Rok wydania: 2011
Wydawca: Roadrunner Records
www.dreamtheater.net




Wobec Dream Theater, fani zawsze mają wysokie oczekiwania... bywa, że odmienne. Wielokrotnie słyszy się zarzuty eksplorowania rocka progresywnego, czerpania pełnymi garściami z dokonań mistrzów gatunku, czy wręcz stawianie na bezduszne popisy. W opozycji do tego możemy postawić peany na temat wybornych, rozdzierających dusze słuchaczy kompozycji ze Scenes from a memory choćby... Sam zespół chyba nic sobie zresztą z zarzutów nie robi, stosując często miniaturowe autocytaty.

Muszę przyznać, że kolejne wydawnictwa Dream Theater trafiają w moje gusta. Jak pomnę, miałem jedynie problemy z przyswojeniem Six Deegres i Train of thouths... Każdą poprzednią i każdą następną produkcję łykałem bez popitki. Ten zespół jak rzadko który po prostu sprostał moim oczekiwaniom. Robiąc swoje i utrzymując niezmiennie dobry poziom. Owszem, bywało tak, że zachłysnąłem się którąś produkcją, by po kilku tygodniach stwierdzić, że nie jest wyjątkowa... ot dobra płyta. Ale powracając do takowej (a mam na myśli płytę konkretną) stwierdzałem, że w dalszym ciągu bardzo mi się podoba.

Również nowy album Amerykanów sprostał moim oczekiwaniom, serwując jednak małą huśtawkę nastrojów podczas pierwszych kontaktów z utworami. Już na wstępie rozwieję wszelkie wątpliwości związane ze zmianą za kotłami. Braku współzałożyciela, (przyznam bez zażenowania) nie odczułem. Owszem... być może na albumie instrumenty perkusyjne nie są tak wyeksponowane, jak to drzewiej bywało, nie zapadają również w pamięć solowe popisy bębniarza, ale - mniemam, że na takowe przyjdzie jeszcze pora podczas kolejnych produkcji, w końcu znam Manginiego od nastu lat i myślę, że tym razem to zabieg celowy, aby nie ukazywać kontrastu między perkusistami.

Jeśli miałbym z kolei po krótce scharakteryzować album, przyznam że powinien spodobać się dotychczasowym fanom grupy. Zawiera wszelkie elementy, za które zespół jest ceniony. Mamy więc ciężkie połamane riffy, którym wtórują szalone klawiszowe pasaże, ale jest sporo miejsca na melodie i utwory spokojniejsze. Nieco zaskoczyło mnie, że oprócz kilku motywów orkiestracji Rudess pokusił się o wplecenie kilku stricte elektronicznych brzmień... jednak nie kłóci się to w żadnym razie z wizją progresywnego grania.
Na początku chyba największe problemy miałem z przyswojeniem utworów spokojniejszych. Tym razem na płycie są aż trzy takowe. Całe szczęście, są to utwory najkrótsze. Kolejnym dobrym rozwiązaniem, są zmiany klimatu i przyspieszenia, w momencie, gdy zaczynają nużyć (Beneath the Surface). Ten konkretny przypadek chciałbym rozwinąć. Bo o ile pierwsza zwrotka i refren dzięki przestrzeni i soczystemu brzmieniu prezentuje się wyśmienicie, tak przy kolejnym powtórzeniu już w połowie wypatrujemy zmian... na szczęście dokładnie właśnie po drugiej zwrotce następują.
Oczywiście na płycie nie zabrakło delikatnych skojarzeń orientalnych i całego mnóstwa pianin.
Kiedy wspominam kwestie klawiszy, odniosłem wrażenie, że pojawia się w tej sferze nieco świeżości w... starym stylu. Być może jeśli przyrównałbym niektóre motywy do płyt z Kevinem Moorem, mógłbym trochę przesadzić... jednak skojarzenia z euforycznymi solówkami Sheriniana z Falling into Infnity to chyba bardziej trafne spostrzeżenie.

Jeśli o melodie z kolei chodzi, wokalista może nie wzbija się na jakieś wyżyny, serwując niejednokrotnie linie melodyczne, które jak tancerka, dają się po prostu prowadzić partnerom...
Bardzo dobrze zatem, że nie zabrakło również i takich melodii czy refrenów, które słuchaczowi pozostają w pamięci i łatwe są do zanucenia.
Tu właśnie chciałbym wrócić do porównania. Nie mogę opędzić się od wrażenia, że w zestawieniu z pianinem wokalizy bardzo zbliżają klimatycznie niektóre utwory z nowego albumu do Scenes from a memory. Jest w tych motywach podobny patos, w innych momentach sugestywna przestrzeń. Najbardziej w takie ramy wpisuje się Far from Heaven, gdzie skojarzenie choćby z Through Her Eyes podsycają brzmienia smyków.

Chciałbym jednak zwrócić uwagę na pewne novum. Petrucci parokrotnie na albumie serwuje nam proste melodie soczyście brzmiącej gitary. Przywodząc na myśl klasycznych mistrzów hard 'n' heavy, być może sam się sugeruję, ale niejedna solówka wydaje się być hołdem dla Gary Moore'a. Innym razem budowanie utworu przywołuje na myśl bardziej Maiden, niż poprzednie dokonania grupy (tak przyrównałbym po wycięciu klawiszy początek Breaking all illusions).
Cieszy też, że ekipa dała trochę pograć Myungowi, pojawiają się bowiem zaakcentowane partie basu... jeszcze byłbym daleki nazywając je solówkami... chyba żeby się uprzeć...

Wytwórnia zapowiada buńczucznie nową płytę, jako najlepszy dotychczasowy materiał Dream Theater, wtórując zresztą członkom zespołu. Nie byłbym aż takim huraoptymistą. Jednak po raz kolejny otrzymujemy coś więcej niż porządną dawkę melodyjnego progmetalu. Owszem, są tu utwory, którym wieszczę, że wejdą na stałe do przyszłych setlist zespołu (świetne Outcry, czy Breaking all illusions).
Nowego, bardzo melodyjnego, acz zmiennego albumu mistrzów słucha się wybornie. Bywa że ze zrywami euforii, incydentalnie tempo przysiada w balladach, które suma summarum i tak się bronią.
Jestem niemal pewien, że i tym razem płyta spotka się z falą krytyki, tylko na miłość boską, nie mam pojęcia czego tym razem można by się przyczepić. (może na siłę pierwszej połowy utworu ostatniego i... jednak przesytu ballad, dwie na album w zupełności by wystarczyły).
Przyznam, również że z każdym kolejnym przesłuchaniem akceptuję te elementy, które przy pierwszym kontakcie z albumem mogły wydawać się słabsze.
Dream Theater robi swoje i ma się bardzo dobrze. A fani zespołu ponownie otrzymują pozycję, na której temat jeszcze długo będzie się dyskutowało... moim zdaniem przeważnie w superlatywach.
Zespół wydaje właśnie bardzo porządną dawkę muzyki, która jestem pewien, że przez wielu przyjęta będzie entuzjastycznie. Ja bowiem jestem więcej niż zadowolony. Wystawię zatem ocenę bardzo dobrą, ale jako że nużą mnie utwory spokojniejsze (może oprócz pierwszego z nich), będzie to dolna granica tej oceny.

8,5/10

Piotr Spyra
Komentarze