20.01.2019
RECENZJE

• EVERGREY - The Atlantic
• MENTOR - Cults, Crypts and Corpses
• MAJESTY - Rebels
• CHANDELIER - Facing Gravity
• JUDAS PRIEST - Jugulator
• BIBIKINGS - Pół na pół
• FIZBERS - Die Without Living
• DEADBORN - Dogma Anti God
• POWER OF TRINITY - Ultramagnetic
• STRATOVARIUS - Enigma: Intermission II
• TRAKTOR - Šachoffnice
• DIONYSUS - Anima Mundi
• LEASH EYE - Blues, Brawls & Beverages
• MARS PROJECT - House of the Restless
• LUCIFER’S CHILD - The Order
• DECONSTRUCTING SEQUENCE - Cosmic Progression: An Agonizing Journey Through Oddities of Space
• THESIS - Kres
• ASHBURY - Something Funny Going On
WYWIADY
wywiad

• DROWN MY DAY - Maciej Korczak
• HEART ATTACK
• ARION - Iivo Kaiopainen
• DYNAZTY - Nils Molin
• JENNER - Marija Dragićević
• ADMINISTRATORR ELECTRO - Bartosz Marmol
• MANIMAL - Samuel Nyman
• ISCARIOTA - Justyna Szatny

więcej wywiadów

RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• PAUL MCCARTNEY - Kraków
• COLIN BASS, AMAROK, WALFAD - Piekary Śl.
• SLAYER, LAMB OF GOD, ANTHRAX, OBITUARY - Łódź
• POWERWOLF, AMARANTHE, KISSIN’ DYNAMITE - Warszawa
• HAMMERFALL, ARMORED DAWN - Wrocław
• TARJA, STRATOVARIUS, SERPENTYNE - Kraków
• THREE DAYS GRACE - Wrocław
• ILUZJE - II ŻORSKI FESTIWAL MUZYKI ART-ROCKOWEJ - Żory
• XIII STOLETI - Zabrze
• THE PINEAPPLE THIEF, LIZZARD - Warszawa
• ALBION - Kraków
• FORTECA - Wrocław
• TREMONTI - Warszawa
• PAIN OF SALVATION, KINGCROW - Kraków
• THIRTY SECONDS TO MARS - Kraków

więcej relacji

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - P » Paradise Lost - 2012 - Tragic Idol
Paradise Lost - 2012 - Tragic Idol
PL1. Solitary One
2. Crucify
3. Fear of Impending Hell
4. Honesty in Death
5. Theories from Another World
6. In This We Dwell
7. To The Darkness
8. Tragic Idol
9. Worth Fighting For
10. The Glorious End
11. Ending Through Changes
12. Never Take Me Alive
13. The Last Fallen Saviour

Rok wydania: 2012
Wydawca: Century Media
http://www.paradiselost.co.uk/




Problem z Paradise Lost, tymi ich ostatnimi wydawnictwami, czyli od co najmniej siedmiu lat, jest taki, że zawsze zdarza się nam, sieciowym pseudokrytykom, pisać o rzekomym „powrocie”. Jedni wraz z samozwańczym albumem z roku 2005, drudzy przy okazji „In Requiem”, trzeci (w tym i ja) latka temu trzy, a najbardziej impulsywni dekadę wstecz, przy okazji „Symbol of Life”. Powrocie do TEGO brzmienia, do muzyki, która Raj Utracony wyniosła na szczyt, do „Ikon” i „Czasów drakońskich”. Nikt nie miał racji. I to wcale nie dlatego, iż „powrót” nastąpił dopiero teraz (choć… nastąpił, a co!). Ekipa Mackintosha z krążka na krążek brzmiała coraz potężniej i mroczniej, racja, ale dziś rozumiem, że wcale nie próbowali „wracać”. Tworzyli rzeczy różnorodne i całkowicie samodzielne. W efekcie od piętnastu lat zwodzili fanów jak naiwnych ślepców. Ale rwały się łapki do mięsistego grania, oj rwały… I w końcu zrobili to!

Złudzeń nie pozostawia już wyciągnięte z zakurzonej szafy logo na okładce. Szarpie sentymentalne struny metalowej duszy. I tytuł jakby nawiązywał do „Icon”. I oprawa graficzna. Coś jeszcze..? Ach, muzyka! Niebagatelna muzyka, dodajmy od razu. „Tragic Idol” łamie głośniki od pierwszych sekund, nie stopuje aż do końca. Brudne riffy, kroczące majestatycznie bębny, mnogość (rewelacyjnych) solówek, niemal kompletny brak klawiszy, no i głos Holmesa, oddzielający prawdziwych mężczyzn od moczących majtki chłopczyków. Nie brakuje niczego, doprawdy. W porównaniu z tymi kompozycjami utwory z „Faith Divides Us – Death Unites Us” brzmią, z braku lepszego słowa, fałszywie. Każdy charakterystyczny, każdy dający co najmniej jeden czadowy motyw, dla którego nie myśli się o przeskakiwaniu pilotem „o jeden w prawo”. Choć nie wszystkie równie wybitne; przy genialnych „Tragic Idol” lub „Theories From Another World” niektóre momenty (ad exemplum „In This We Dwell”) brzmią płycej. Kopią energią, owszem, ale jakby duszy im brakło. Dlatego od razu zaznaczam, że za natchniony albumu uważać nie mam zamiaru. Ale jak najbardziej szczery. Pewność siebie i szalona kreatywność chłopaków aż wylewa się z głośników. Jeżeli czegoś nie wypychają wielowątkowymi solówkami Mackintosha, zaskakują plemiennymi bębnami („Worth Fighting For”), apokaliptyczną gitarą („Theories From Another World”), wiejącym doomem breakdownem („To the Darkness”) lub akustyczną zwrotką, jak w „Fear of Impending Hell”.

Nastrój jest słowem kluczowym w muzyce Utraconych od zawsze. Pewne zmiany w miksie (przede wszystkim „rozczochranie” gitar i cofnięcie wokalu na dalszy plan) korzystnie wpłynęły na szeroko rozumiany mrok. Nawet jeżeli „Stimmung” nie jest już stymulowany przez, o czym wspominałem wcześniej, klawisze (nie wspominałem jednak, że pianino się pojawia – w otwierającym album „Solitary One”) lub wszelkie chóry – zagrywki przez Paradise Lost stosowane raczej często i z powodzeniem. Dzięki temu skupić się możemy na samych riffach (przekozackich!), wokalu (tutaj głównie growl, ale najwyższej próby – jedno z lepszych dokonań Nicka) i warstwie lirycznej. Tekstów Holmes nie odwala na siłę nigdy (nawet jeżeli śpiewaną setki razy zwrótkę zdarzy mu się podczas występu zwyczajnie zapomnieć), więc i tym razem nad muzyką można podumać, ewentualnie znaleźć kilka bajeranckich cytatów do statusu na Facebooku.

Ciekawiło mnie przyjęcie „Tragic Idol” przez fanów, tych „prawdziwych”, sprzed kilkunastu lat. Radość budzą komentarze na wzór: „Witamy z powrotem, Paradise Lost, brakowało nam was”. Z drugiej strony da się jednak zauważyć pewną bezradność zwolenników tego przebojowego Raju Utraconego, którzy „bazy nie kumają”, nie odnajdują się w tak gęstym, brutalnym świecie. I choć nie życzę im źle, nie widzę żadnych przeciwwskazań, aby panowie nagrali choć jeden jeszcze taki krążek, jak „Idol” właśnie. Album, który być może za dziesięć lat będziemy wspominać jako jedną z najważniejszych płyt zespołu i bez wahania umieścimy obok „Icon”, „Draconian Times” lub „Gothic”. Dzisiaj jest to jeszcze zbyt niebezpieczne. Najlepsze wino dojrzewa długo. Choć nie boję się stwierdzić, że do czynienia mamy z rewelacyjną rzeczą, bardzo możliwe nawet, że najlepszym metalowym długograjem roku, chciałbym zachować odrobinę ostrożności. Poniższa ocena i tak, jak na moje standardy, powinna budzić respekt. Do słuchania, marsz!

8,5/10

Adam Piechota




Komentarze