18.02.2020
RECENZJE
SBB - Follow My Dream

BESIDES - Bystanders

GREEN DAY - Father of All Motherfuckers

SERIOUS BLACK - Suite 226

THY DISEASE - Transhumanism

SOSNOWSKI – The Hand Luggage Studio

HALFORD - Resurrection

YENISEI - The Last Cruise

ORGANIC NOISES - Organic Noises

ATERRA - Utopia

ANNIHILATOR - Ballistic, Sadistic

BLIND GUARDIAN TWILIGHT ORCHESTRA - Legacy Of The Dark Lands

CAREN COLTRANE CRUSADE - Potwór

NO SEASON - Highwires

MULK - I

APOCALYPTICA - Cell-0

MANIFEST - ...and For This We Should Be Damned?

HATEFUL FIVE - Winny

GOLDEN EARRING – Live

SLIPKNOT - We Are Not Your Kind

THE BROKEN BRIDGES - Endless Road

SLIPKNOT - .5: The Gray Chapter

BABYMETAL - Metal Galaxy

CRAYON PHASE - Two Hundred Pages

CROBOT - Motherbrain

TWILIGHT FORCE - Dawn Of The Dragonstar

ŁUKASZ DRAPAŁA & CHEVY - Potwory

THE RYSZARD KRAMARSKI PROJECT - Mr. Scrooge

SCYLLA - Apex + Beneath

MARCIN PAJAK - Other Side


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - R » Rage - 2012 - 21 (A.P.)
Rage - 2012 - 21 (A.P.)
rage1. House Wins 01:30
2. Twenty One 06:16
3. Forever Dead 06:20
4. Feel My Pain 05:40
5. Serial Killer 05:45
6. Psycho Terror 06:57
7. Destiny 05:13
8. Death Romantic 05:59
9. Black And White 05:20
10. Concrete Wall 03:50
11. Eternally 05:09

Rok wydania: 2012
Wydawca: Nuclear Blast
http://www.rage-on.de




Zachowawczość. Słowo określające ostatnie nagrania Rage? Z pewnością. Jednak czy nie lepiej podpisać nim całe tendencyjne heavymetalowe granie? Fanom nie zrobi to różnicy, każdemu przecież od czasu do czasu potrzeba dawki czadu. Niemieckie trio, choć zdaje się interesować coraz mniejszą liczbę słuchaczy, zaspokaja tę naglącą potrzebę od… prawie trzydziestu lat. Są z pewnością najbardziej aktywnym twórczo „klasycznym” zespołem. Bo to ich dwudzieste pierwsze dokonanie studyjne. A i, jak podejrzewam, nie ostatnie - za dwa lata wrócą, świętując wielką rocznicę, dostarczając fanom kolejną płytkę. Na razie jednak „21”.

Rage, po prostu. W tym miejscu mógłbym nawet zakończyć recenzję. Panowie od kilku lat grają dokładnie tak samo – średniopikantne riffy, rockowe melodie w refrenach, rewelacyjne technicznie sekcje instrumentalne, a wszystko w lekkim sosie, tym razem jakby trashowym. Nie ma mowy o zaskoczeniach na modłę „Speak of the Dead”, jest za to growlujący Wagner w „Serial Killer”, agresywny i demoniczny, w refrenie wracający do typowych dla siebie zaśpiewek, rzecz jasna. W porównaniu do „String to a Web” jest szybciej, ale i bardziej jednostajnie, album wydłuża się po minięciu półmetka. Można znaleźć tutaj wiele świetnych melodii, ale równie sporo wymownego patrzenia w sufit. Prawdą jest, że utworom niczego tak naprawdę nie brakuje, ale słyszeliśmy to samo, te riffy, te refreny, tyle razy wcześniej, że (prędzej czy później) zaczniemy na nie narzekać. Brakuje chociaż kilku urozmaiceń, o progresywnej suicie z poprzedniego albumu nawet nie wspominając.

Rozumiem, że album może się wielu osobom spodobać. Mnie, osobę znającą całkiem sporą część twórczości Niemców, nie grzeje ani nie ziębi – jest sobie. A tylko ‘będąc” nie ma szans na miejsce w pamięci. Polecam wcześniejsze dokonania grupy, oferują ogromny katalog pełen ciekawej twórczości. „21” zostaje dla najbardziej spragnionych albo samego Rage, albo ich twórczości w surowej, nieprzekombinowanej formie. Słowem tym zacząłem, słowem tym skończę recenzję: zachowawczość.

5/10

Adam PIechota


Komentarze