18.07.2018
RECENZJE

• SYMPTOM IZERA - Come with me
• CRYSTAL PALACE - Scattered Shards
• IRON MAIDEN - Somewhere In Time
• IRON MAIDEN - Rock in Rio
• SUBTERFUGE - Reflections From the Past
• SUSPYRE - Suspyre
• YELLOW HORSE - Lost Trail
• Najlepszy album ICED EARTH / wybór redakcji : Something Wicked This Way Comes
• LEBOWSKI - Cinematic
• WHEN REASONS COLLAPSE - Omen of the Banshee
• AREK JAKUBIK - Szatan na Kabatach
• ICED EARTH - Burnt Offerings
• GODSMACK - When Legends Rise
• ABOVE AURORA - Path To Ruin
• ALICE IN CHAINS - Black Gives Way To Blue
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• ICED EARTH, HORRORSCOPE, CHAINSAW - Kraków
• RIVERSIDE, MECHANISM, AMAROK - PROGROCK EVENING - Konin
• GUNS N' ROSES, VOLBEAT - Chorzów
• MARILYN MANSON - Warszawa
• HOLLYWOOD VAMPIRES - Warszawa
• YES FEATURING, SBB - Warszawa
• EXODUS, HORRORSCOPE, MENTOR - Katowice
• CAMEL - Warszawa
• ARENA - Warszawa
• JAZZ Q - Chorzów
• FISH - Chorzów
• BATUSHKA, OBSCURE SPHINX, ENTROPIA - Wrocław
• BELIEVE - Warszawa

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• SZKLANE OCZY
• LORDI - Ox
• BOREALIS - Matt Marinelli
• MENSKO - Piotr Juszczak, Marcin Moroz
• HEAT AFFECTED ZONE
• STANDARD B - Dawid Kubicki, Michał Mędak
• ELVENKING - Damna

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - I » In Flames - 2000 - Clayman
In Flames - 2000 - Clayman
clayman1. Bullet Ride (4:42)
2. Pinball Map (4:08)
3. Only for the Weak (4:55)
4. …as the Future Repeats Today (3:27)
5. Square Nothing (3:57)
6. Clayman (3:28)
7. Satellites and Astronauts (5:00)
8. Brush the Dust Away (3:17)
9. Swim (3:14)
10. Suburban Me (3:35)
11. Another Day in Quicksand (3:56)

Rok wydania: 2000
Wydawnictwo: Nuclear Blast
http://www.inflames.com/




To był z pewnością wyjątkowo intensywny rok dla In Flames (1999): trasa w Europie, w Japonii, pierwsza wizyta w Stanach, ciągły pęd, do tego zakończony wizytą w studiu i nagraniem kolejnego krążka! Tak, piąty już długograj zespołu, „Clayman”, ukazał się w lipcu 2000 roku, czyli trochę ponad jeden kalendarz po „Colony”, albumie – przypomnijmy – zwyczajnie rewelacyjnym. Więc jedno, że fani mogli oczekiwać cudów na kiju, którym trudno byłoby sprostać, a drugie, że sam zespół mógł wpaść w pułapkę, tworząc dzieło nieprzemyślane, wtórne, zawodzące. Pachnące zmęczeniem. Że tak się nie stało, wiemy choćby z moich przedtygoniowych wypocin. Dowodzi to tylko, jak dobrze zgranym organizmem był ten skład zespołu. I dlaczego (najpewniej), z malutką roszadą, o której wspomnimy w swoim czasie, przetrwał przy życiu następne dwanaście lat, do dzisiaj.

„Clayman” nie jest bynajmniej albumem kochanym przez wszystkich. Choć w kilku aspektach rozwija filozofię „Colony” i podstawowe założenia melodeathu, wykazuje pierwsze, jeszcze wstydliwe, chęci zmian. Zamiast słowa „klawisze” używać należy w tym przypadku już „elektroniki” lub „podkładów”, bowiem każda kompozycja kryje trzeci plan, dość nowoczesne świsty, ziumy i pierdnięcia (a zespół i tak nie chciał stałego klawiszowca w składzie). Teksty Fridéna, najprawdopodobniej napisane od razu w języku angielskim (lekcje nie poszły na marne), rezygnują z rozważań filozoficznych, ogólnych, skupiając się na wewnętrznych przeżyciach jednostki, prywatnych wojnach z psychiką – tak zostanie już na wiele lat. Do kompletnej przemiany w „nowe In Flames”, „nu-metalowe zdziry”, „Korna dla ubogich” brakuje jeszcze kilku elementów, niemniej została ona zapoczątkowana właśnie na tym albumie. I dlatego przez wielu fanów „Clayman” uważany jest za pierwszą z szeregu zdrad.

Co nie zmienia faktu, że to wciąż cholernie uzależniający kawałek muzyki. Wypełniony po brzegi energetycznymi, pełnymi gitarowego szaleństwa i pobudzającymi melodiami utworami. Riffy przypominają jazdę na kolejce górskiej, skacząc z góry na dół, z lewej na prawą, zaskakując i bawiąc. Mamy tutaj pełen zestaw żelaznych klasyków zespołu: singlowy „Pinball Map” ze śpiewanym refrenem i elektroniczną kanonadą w zwrotkach, odpowiednik „Ordinary Story” czyli rozhulany „Only for the Weak” (umieszczony przez „Metal Hammer” w zestawieniu dziesięciu najlepszych kawałków roku), narastający „Square One” (z genialnym krzykiem: „Spend some quality time / With the demon of mine!”), strefę sacrum fanów gitarowania – „Satellites and Astronauts”, radosny riff „Swim” czy diabelsko przebojowy „Suburban Me” (tutaj, ciekawostka, solówkę zagrał Christopher Amott z Arch Enemy). W zależności od reedycji, w którą się zaopatrzymy (a było ich kilka), możemy też trafić na cover zespołu Treat („World of Promises”), co to zamyka tę część twórczości Szwedów z prawdziwym hymnem na ustach. Choć teksty utworów w większości nie napawają optymizmem, duet Gelotte i Strömblad robi wszystko, aby te osobiste historie wypełnić czadem. Ze swojego zadania wywiązują się bezbłędnie. To także ostatni album In Flames brzmiący, z braku lepszego słowa, organicznie, żywo, podobnie do nagrań „tamtego” wieku (choć narastająca moda na muzykę vintage może doprowadzić do tego, że zatęsknimy za nowoczesnym, wypieszczonym na komputerach masteringiem).

Choć fani traktują „Clayman” bardzo różnie, od otwartych ramion i wielu wspomnień do szczerej nienawiści, recenzenci przyjęli go na ogół gorąco. Ja, jako brakujące ogniwo między jednym a drugim, nie mam najmniejszych problemów z określeniem własnego zdania: cholernie satysfakcjonujący album. Porywający od początku do końca, stojący na równi z jego rewelacyjnym poprzednikiem. In Flames odwalili przez te dwa lata ogrom roboty. Złożyli żywy pomnik gatunkowi, do którego powstania sami przyłożyli ręce. Nic więc dziwnego, że zechcieli ruszyć dalej. O tym, rzecz jasna, w przyszłości. Na razie zapraszam do odtwarzaczy – przypominać sobie lub poznawać po raz pierwszy. W tym drugim przypadku – ocena powinna uświadomić, iż warto.

9/10

Adam Piechota


Komentarze