26.09.2018
RECENZJE

• MANIMAL - Purgatorio
• FORMIS - Chaozium
• MILLENIUM - Notes Without Words
• FIZBERS - First Mind
• MASTERPLAN - Novum Initium
• ANN WILSON - Immortal
• U.D.O. - Steelfactory
• BONJOUR TRISTESSE - Your Ultimate Urban Nightmare
• CORRUPTION - Ruin Of A Man (EP)
• THE PINEAPPLE THIEF - Magnolia
• FRONTSIDE - Zniszczyć wszystko
• TRACY CHAPMAN - Tracy Chapman
• PAUL McCARTNEY - Egypt Station
• SEASONAL - Heartvoid
• 2LATE - Easy (EP)
• SLASH - “W jamie węża” - Paul Stenning
• PALLAS - XXV
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• THE PINEAPPLE THIEF, LIZZARD - Warszawa
• ALBION - Kraków
• FORTECA - Wrocław
• TREMONTI - Warszawa
• PAIN OF SALVATION, KINGCROW - Kraków
• THIRTY SECONDS TO MARS - Kraków
• PROG IN PARK - Warszawa
• ROGER WATERS - Kraków
• ROGER WATERS - Kraków
• ROGER WATERS - Kraków
• IRON MAIDEN, TREMONTI - Kraków
• BRACIA, MICHAŁ SZPAK - Piekary Śląskie
• KEN HENSLEY & LIVEFIRE, COVER FESTIVAL - Piekary Śląskie
• ICED EARTH, HORRORSCOPE, CHAINSAW - Kraków
• RIVERSIDE, MECHANISM, AMAROK - PROGROCK EVENING - Konin

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• ALBION - Jerzy Antczak
• LAURA COX
• TWO TIMER
• SZKLANE OCZY
• LORDI - Ox
• BOREALIS - Matt Marinelli
• MENSKO - Piotr Juszczak, Marcin Moroz
• HEAT AFFECTED ZONE

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - I » In Flames - 2002 - Reroute To Remain
In Flames - 2002 - Reroute To Remain
RTR1. Reroute To Remain
2. System
3. Drifter
4. Trigger
5. Cloud Connected
6. Transparent
7. Dawn Of A New Day
8. Egonomic
9. Minus
10. Dismiss The Cynics
11. Free Fall
12. Dark Signs
13. Metaphor
14. Black & White

Rok wydania: 2002
Wydawca: Nuclear Blast
http://www.inflames.com/




Część III Rewolta

Panie i Panowie, do tego momentu wędrowaliśmy przez ostatnie tygodnie! Zdążyliśmy szczegółowo omówić cały dorobek współtwórców melodyjnego death metalu, rozpatrzyliśmy ich miejsce oraz status w historii ciężkiej muzyki, a teraz nie pozostaje nic innego, jak skonfrontować stare z nowym. Wbrew pozorom, dopiero teraz recenzent, chcąc zachować szczątki obiektywizmu, stoi przed naprawdę trudnym wyzwaniem. Już dwa lata wcześniej w dyskografii ekipy Strömblada, przy okazji rewelacyjnego „Clayman”, wspominałem, iż In Flames nie wystarczyło to, co stworzyli w latach dziewięćdziesiątych. Przez muzykę przebijał się nieśmiale element nowości, zapowiedź nadchodzących – jak się okazało, niemal całkowitych – zmian, na które nie trzeba było długo czekać. Już 3 września 2002 roku na świat z hukiem przyszło (trzynaste miejsce w zestawieniu Billboardu) szóste dziecko Szwedów.

„Reroute to Remain: Fourteen Songs of Conscious Insanity” (lub „Conscious Madness”, jeżeli w rękach trzymamy reedycję) bez wahań zrywa z większością cech charakterystycznych muzyki In Flames. W odstawkę idą rozbudowane, wielowarstwowe solówki, niebanalna struktura utworów i folkowe smaczki. Fridén z pewnością siebie śpiewa czystym głosem w refrenach, cały growling (tym razem szybki, kąśliwy i amelodyjny) pozostawiając na zwrotki. Te z kolei otulono kanciastymi i szorstkimi riffami. Elektronika, podążając wyznaczonym na „Clayman” kierunkiem, od teraz gra kluczową rolę w tworzeniu melodii, rozpychając w miarę możliwości klastrofobiczne utwory. Samej „melodii” zaś nie ma już tak wiele – skupiona w refrenach, rzadko kiedy wychyla się poza nimi. Perkusja nabrała tempa, same kompozycje – mocy. Zrobiło się bezlitośnie i dusznie. „Nu metal” – rzekli złośliwi. Ale to nieprawda. Po prostu taka szwedzka wersja ciężkiej muzyki alternatywnej. Przy pierwszym przesłuchaniu – sprzedanie wszystkich ideałów. Ale, jak to często bywa, im dalej w las, tym więcej jagódek.

Polubić „nowe In Flames” można tylko ówczas, gdy całą tę zmianę potrafi się WYBACZYĆ, czyli zacząć należy na poziomie emocjonalnym. Albo wystartować w przygodę z ich muzyką od tych albumów - młodszy odbiorca ma przecież już taką możliwość. Jeżeli najpierw słuchamy „alternatywnych” Szwedów, bez problemu rozkochamy się później w klasycznych albumach. W drugą stronę tak łatwo być nie musi. Powinienem przyznać, że ja obecnie doceniam obie „wersje” tego zespołu, więc nie jest to recenzja przepełniona nienawiścią. Starzy fani, którzy wciąż czują się zdradzeni, nie mają raczej czego w tym tekście szukać. Chyba że chcą zobaczyć, jak głupi jestem - w takim razie zapraszam poniżej, uśmiechając się szelmowsko pod nosem.

Na „Reroute to Remain” znajdziemy przede wszystkim moc. Kompozycje zaiwaniają jak szalone, Anders niszczy struny głosowe, gitarowy duet do spółki z fantastycznie obniżonym basem dbają o szorstki klimat, klawisze dodają całości posmaczku psychodelii (niemal dyskotekowy podkład „Cloud Connected”), a refreny… są cholernie chwytliwe! Nie bez przyczyny album zajął tak wysokie miejsce na Billboardzie – po raz pierwszy tłum dostał oficjalne single. To rzeczywiście namiastka „komerchy”, ale przy równie niemelodyjnych zwrotkach radiowe refreny, śpiewane czystym głosem, stanowią element pożądany. Nie daleko trzeba szukać - posłuchaj skocznego zwolnienia w „Trigger”, emocjonalnego „Black & White” lub wyniesionego na szczyt amerykańsko pojmowanej epickości „System”, byś to skumał – wystarczy odrobina otwartego umysłu. Wśród czternastu kompozycji znajdziemy dwie „perełki” – jedyne momenty, które zrywają z nowoprzyjętą konwencją. Na myśli mam balladowe drygi (sic! Od teraz wolny utwór będzie w In Flames standardem) „Dawn of the New Day” i pozbawione krzyku, pachnące muzyką country „Metaphor” (skrzypce!). Poza nimi zbyt wielu zmian stylistycznych nie uświadczymy. I potrafi to zmęczyć, album jest w końcu drugim najdłuższym w ich dorobku (niemal dziesięć minut więcej niż na „Colony”). Rozumiem, iż chciano ze świeżego podejścia do grania wycisnąć jak najwięcej, jednak ze dwa utwory można było na spokojnie wywalić (taki „Minus” na przykład), czy też poczekać z nimi do następnego krążka. A tak – słuchacz po zakończeniu seansu jest wyczerpany.

Fridén kontynuuje wątki tematyczne „Clayman”. Najwyraźniej dobrze czuje się w takich klimatach – poczucie osamotnienia, walka o zaistnienia w oczach innych, pozbawiająca mocy wściekłość, a przede wszystkim niezrozumienie. Emo czy nie-emo, ja jestem na tak. Zawsze mogę w tych tekstach znaleźć coś dla siebie, coś pasującego akurat do obecnego zakrętu życia. I dlatego słucham. Słucham nowego In Flames. Nie przeraża mnie ten kierunek. Zmagam się z nieco kolosalnym „Reroute to Remain” i wciąż odnajduję tutaj wiele intrygujących elementów. Co z tego, że to zupełnie inne puzzle, skoro ich układanie nadal sprawia przyjemność?

7/10

Adam Piechota


Komentarze