23.04.2018
RECENZJE

• VOIDHANGER - Dark Days Of The Soul
• ARENA - Pepper's Ghost
• GUS G. - Fearless
• DESERT NEAR THE END - Theater of War
• AYREON UNIVERSE - The Best of Ayreon Live
• MELANIE MAU & MARTIN SCHNELLA - Gray Matters Live In Concert
• BY’CE PROJECT - Abyss Of The Mind
• NONE - VII
• JUDAS PRIEST - Turbo
• TOMORROW’S EVE - Mirror of Creation III - Project Ikaros
• THE UGLY - Thanatology
• WAVE - Between
• MARS PROJECT - Insomnia
• HIGHWAY - Gruzzz n'roll
WYWIADY
wywiad

• BOREALIS - Matt Marinelli
• MENSKO - Piotr Juszczak, Marcin Moroz
• HEAT AFFECTED ZONE
• STANDARD B - Dawid Kubicki, Michał Mędak
• ELVENKING - Damna
• FACTOR 8
• NOCTURNAL RITES - Nils Eriksson

więcej wywiadów

RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• BELIEVE - Warszawa
• PROGROCK FEST - Legionowo
• PROGROCK FEST - Legionowo
• WISHBONE ASH - Katowice
• CLOSTERKELLER - Zabrze
• BELIEVE - Konin
• KRZYSZTOF PUMA PIASECKI / JÓZEF SKRZEK - Piekary Śl.
• WARSAW PROG DAYS - Warszawa
• ROTTING CHRIST, CARACH ANGREN, SVART CROWN - Katowice
• CRADLE OF FILTH, MOONSPELL, SACRILEGIUM - Warszawa
• CRADLE OF FILTH, MOONSPELL - Kraków
• JETHRO TULL - Bydgoszcz
• HELLOWEEN - Warszawa

więcej relacji

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - A » Acid Drinkers - 2012 - La Part Du Diable
Acid Drinkers - 2012 - La Part Du Diable
AD1. Kill The Gringo
2. The Trick
3. Old Sparky
4. On The Beautiful Bloody Danube
5. Dance Semi-Macabre
6. V.O.O.W
7. Bundy's DNA
8. Andrew's Strategy
9. The Payback
10. Broken Real Good
11. Zombie Nation

Rok wydania: 2012
Wydawca: Mystic Production
http://www.acid-drinkers.com/




Poznański Acid Drinkers – co by nie mówić i co by nie myśleć to jedna z najważniejszych grup metalowych na rodzimym padole. Zespół miał swoje wzloty i upadki, ale aż do teraz kroczy z podniesioną głową, dumnie tocząc przed sobą potężne działo plujące znamiennym kwasem. Legenda (bez wątpienia tak można o nich powiedzieć) właśnie spowiła kolejny, już trzynasty album o czarcim tytule „La Part Du Diable”. I co w związku z tym? Acidzi twierdzą, że „potańcówka dobiegła końca”, sprawdźmy więc, co kryje się pod tajemniczym przesłaniem.

Pierwszy impuls wysyła dość niepokojąca okładka przedstawiająca „demoniczną świteziankę” (jak to po części określił pewien mi bliski człek). Jest to w pewnym sensie kontynuacja antykabaretowej stylistyki, która – w sferze graficznej – od jakiegoś czasu zagnieździła się u Poznaniaków. Również i muzycznie zespół nie zmienił ścieżki, jaką obrał przy okazji ciepło przyjętego „Verses Of Steel”. Różnica polega na tym, że Kwasożłopy na nowym krążku zaserwowali nam swoisty „medley” kilku ostatnich płyt, poczynając od naleciałości z „Infernal Connection”. Na „La Part Du Diable” znajdziemy elementy znamienne dla „plastelinek”, „Acidofilii”, „High Proof Cosmic Milk” czy poprzednika, plus coś nowego, choć podanego w śladowych dawkach.

Całość rozpoczyna energiczno – kwasowy „Kill The Gringo” wstępem przypominający klimaty z dwóch pierwszych płyt, ale już po 20 – tu sekundach nadchodzi żywioł pokroju huraganu Sandy. Takich Acidów cenię sobie najbardziej; szybkie tempo, gęste podziały rytmiczne, rakietowe riffy. Wyścigowe klimaty kontynuuje smakowity „The Trick” – jak na razie ten numer plasuje się na pierwszym miejscu mojego rankingu. Po prostu micha się cieszy! Nośny acidowy riff, znamienne bicie Ślimaka i „szczekający” Titus (coraz mu bliżej do chrapliwego Lemmy’ego). W następnej kolejności zabawia nas promujący całość „Old Sparky”. Gdy po raz pierwszy usłyszałem ten numer miałem mieszane odczucia, a teraz? A teraz jest jak najbardziej ok!

Płyta stopniowo skręca obroty i kolejny „On The Beautiful Bloody Danube” przywołuje atmosferę „High Proof Cosmic Milk” tyle, że tym razem nie jest tak „cosmic” tylko bardziej rasowo. „Dance Semi – Macabre” również preferuje nowocześniejsze klimaty i tu mamy okazję posłuchać śpiewnych wyczynów „nowego” wioślarza (o Yankielu mowa). „Plastelinkowo” (choć tak nie do końca) robi się przy okazji „V.O.O.W” – numer utrzymany w średnim tempie i tu pojawia się tęsknota za porządnym przyjeb....em. To oczekiwanie wynagradza wyścigowy „Bundy's DNA”. Jest miazga i typowy dla Acidów rozpi....ol – palce lizać!

W następnej kolejności zostajemy obdarowani odstającym od reszty „Andrew's Strategy”. To ponownie wędrówka w wolniejsze, udziwnione klimaty. Całość posiada zdecydowanie bardziej melodyjny charakter oraz pewien melancholijny szlif. Atmosferę raz jeszcze rozgrzewa ognisty „The Payback” – znów czuć siarkę! Jak ja to lubię…

Na koniec dostajemy idealny na miastowe wędrówki „Broken Real Good” i całkowicie wyróżniający się, bluesowo – pijacki „Zombie Nation” z ponownym udziałem na wokalu Yankiela. Ten akcent nie powoduje szybszego bicia serca i można było z niego zrezygnować. To najsłabsze ogniwo „La Part Du Diable”, choć muszę przyznać, że końcowe zaśpiewy (patrząc przez pryzmat „eskowych hitów”) miałyby rację bytu, oczywiście po odpowiednim silikonowym tuningu.

Jak powiedział Ślimak „...trzeba ciąć metal i krzesać iskry...” i te słowa mają swoje pokrycie w zawartości „La Part Du Diable”. Co prawda zespół zawiesił na haczyku humorystyczne klimaty i od czasu udanego „Verses Of Steel” po prostu spoważniał. Nowy album to rasowe metalowe łojenie bez wciskania kitu. Jednak kto do tej pory nie zachorował na Acidów – ten album raczej go nie „uleczy”, chociaż kto wie... Acid Drinkers robi co chce grając to na co ma ochotę i nowy krążek jest tego najlepszym dowodem. Więc co? Pochłaniać nowy materiał i szykować się na inwazję Kwasożłopów w okolicznych miastach!

PS. Przepraszam za wulgaryzmy, ale tym razem nie mogłem się pohamować...

8/10

Marcin Magiera
Komentarze