21.07.2018
RECENZJE

• TREMONTI - A Dying Machine
• DISTORTED HARMONY - A Way Out
• GHOST - Prequelle
• SYMPTOM IZERA - Come with me
• CRYSTAL PALACE - Scattered Shards
• IRON MAIDEN - Somewhere In Time
• IRON MAIDEN - Rock in Rio
• SUBTERFUGE - Reflections From the Past
• SUSPYRE - Suspyre
• YELLOW HORSE - Lost Trail
• Najlepszy album ICED EARTH / wybór redakcji : Something Wicked This Way Comes
• LEBOWSKI - Cinematic
• WHEN REASONS COLLAPSE - Omen of the Banshee
• AREK JAKUBIK - Szatan na Kabatach
• ICED EARTH - Burnt Offerings
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• ICED EARTH, HORRORSCOPE, CHAINSAW - Kraków
• RIVERSIDE, MECHANISM, AMAROK - PROGROCK EVENING - Konin
• GUNS N' ROSES, VOLBEAT - Chorzów
• MARILYN MANSON - Warszawa
• HOLLYWOOD VAMPIRES - Warszawa
• YES FEATURING, SBB - Warszawa
• EXODUS, HORRORSCOPE, MENTOR - Katowice
• CAMEL - Warszawa
• ARENA - Warszawa
• JAZZ Q - Chorzów
• FISH - Chorzów
• BATUSHKA, OBSCURE SPHINX, ENTROPIA - Wrocław
• BELIEVE - Warszawa

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• SZKLANE OCZY
• LORDI - Ox
• BOREALIS - Matt Marinelli
• MENSKO - Piotr Juszczak, Marcin Moroz
• HEAT AFFECTED ZONE
• STANDARD B - Dawid Kubicki, Michał Mędak
• ELVENKING - Damna

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles

POLECAMY

Nawigacja
Artykuły » Wywiady » TITANIUM - Karol Mania
TITANIUM - Karol Mania

TITANIUM
- Karol Mania -



bandRodzima scena power metalu nie powala obfitością, zespołów uprawiających właśnie ten gatunek znajdziemy (u nas) niewiele. To jednak nie oznacza, że w tej dziedzinie panuje zupełna zima. Najlepszym tego dowodem jest wielkopolski Titanium, którego świetny debiut, kilka dni temu zawitał do Japonii. Między innymi o tym, jak również o innych sprawach opowie założyciel Titanium, Karol Mania.




Na początku poleje się trochę lukru – przyznam, że debiutancki album Titanium zrobił na mnie spore wrażenie (zresztą nie tylko na mnie – redakcyjne podsumowanie ubiegłego roku najlepiej o tym świadczy). Jak oceniacie to, co się dzieje wokół Was?


No i co ja mam zrobić, niedawno zacząłem ograniczać słodycze :-), ale może przez to nowa płyta będzie bardziej thrashowa... haha. Bardzo się cieszę z pozytywnych reakcji na płytę, ale czy aż tak dużo się dzieje? ...kwestia dyskusyjna. Wraz z jej wydaniem, powinna od razu ruszyć porządna trasa promująca, a z tym u startującego zespołu niestety bardzo ciężko (szczególnie w Polsce – przyp. MM).

Zdecydowaliście się na granie heavy/power metalu, gatunku, który w Polsce – szczególnie wśród twórców – nie cieszy się zbytnią popularnością. Więc albo szalenie kochacie to, co robicie albo jesteście zdrowo stuknięci :-). Skąd pomysł na tego typu granie?

Odpowiedź może być jednocześnie łatwa jak i skomplikowana zarazem. W moim odczuciu jest tak, że ten gatunek od samego początku sam nas wybrał i ani przez chwilę nie myśleliśmy, a przynajmniej ja i Filip (zwariowany perkusista zespołu – przyp. MM), że możemy zagrać kiedyś coś innego. Reasumując, jesteśmy jednak stuknięci robiąc to właśnie w Polsce.

Jak w ogóle powstawał materiał na „Titanium”? Opowiedz coś więcej o procesie twórczym, inspiracjach, a także o wzajemnych relacjach, decydującym głosie w zespole.

Niektóre utwory powstały jeszcze zanim w ogóle pojawiła się nazwa Titanium. Nawet dużo wcześniej przed tym, gdy wiedzieliśmy już z Filipem, że na pewno zakładamy nowy zespół :-). Mowa przede wszystkim o „We Come To Rock” oraz „The Only One”. Proces twórczy hmm… żeby on tak naprawdę istniał... haha. Zwykle nie ma jakichś szczególnych zasad. Podstawowy pomysł, czyli melodia może mi wpaść do łba idąc lasem, po schodach, kupując bułki czy siedząc na nudnym szkoleniu... haha. W tym momencie, dużą rolę odgrywa „spontan”, którego brak – już kiedyś – ktoś mi zarzucił… Cała bajka, czyli aranżowanie zaczyna się chwilę później i wymaga totalnego wyłączenia się z rzeczywistości. To moment, który uwielbiam najbardziej i jest on dla mnie o wiele ważniejszy, niż jakikolwiek występ live.

"Curse of the White Flag” wydaje się kawałkiem dość luźnym i z tego co mi wiadomo dotyczy prawdziwej osoby – kim jest Primoz?

To prawda. Nie dość, że dotyczy prawdziwego osobnika to jeszcze opisuję historię, która rzeczywiście się wydarzyła, a nawet dzieje się cały czas :-). Tekst traktuje o pewnym typie, którego nazwiska nie wymienię, a którego większość, przynajmniej w Ostrowie na 100 % zna i który jest z nami w tym wszystkim od samego początku (czyli od jakiegoś 1995 roku). To dzięki niemu w ogóle zacząłem grać w zespole ;) Sama historia jak nazwa wskazuje, to opowieść o klątwie, która może istnieje, a może nie :-). Kilka razy obecność białej flagi mocno pokrzyżowała nam plany a i Primozowi nie było wtedy do śmiechu. A jak jest naprawdę? Możliwe, że na to pytanie jest już gotowa odpowiedź przygotowana na drugą płytę w postaci sequela :-).

Czyli druga płyta jak rozumiem będzie, wiadomo kiedy? Macie już jakieś zalążki nowych pomysłów?

W tej kwestii akurat działam tak, żeby nigdy nie brakowało pomysłów, a najczęściej mam ich wystarczająco dużo, żeby nagle nie martwić się w stylu „o kurde, trzeba zrobić płytę”. W ten sposób to nie zadziała – muzyka najlepiej powstaje, kiedy sama ma na to ochotę. Nie wyobrażam sobie sytuacji usiąść i powiedzieć do siebie: „ok teraz będę komponował”... haha. Co do szczegółów, druga płyta na pewno nie pojawi się wcześniej niż w 2015 roku.

Gracie na światowym poziomie, a mimo to w Polsce nie znaleźliście do tej pory wydawcy i musicie radzić sobie sami (nieodosobniony przypadek). Powiedz czy w kwestii wydawniczej szykują się jakieś zmiany, bo jak wiemy w Japonii już coś drgnęło?

Jeśli chodzi o Polskę to żadna zmiana nie nastąpiła, co było do przewidzenia haha:-) (wydawcy na co się oglądacie, pod nosem taki kąsek – przyp. MM). Jednak w kwestii zagranicznej coś się ruszyło. Jak wspomniałeś, płyta została wydana 18 – tego czerwca, bieżącego roku przez japońską wytwórnię Avalon/Marquee.

japanKontynuując wątek – jak udało Wam się dotrzeć do Japonii?

Wystarczy dać się zaszufladkować jako power metal i Japonia sam się odezwie... haha;)
Wysłaliśmy do wytwórni płytę i za parę dni mieliśmy odzew, widocznie musiało im się od razu spodobać.

Na japońskiej wersji „Titanium” obok innej okładki zamieściliście przeróbkę „Fullmoon” grupy Sonata Arctica, do którego również powstał teledysk. Dlaczego właśnie ten utwór?

Podczas pierwszej wymiany maili (z wytwórnią) dostałem zapytanie o bonus track, czego oczywiście się spodziewałem, znając trochę funkcjonowanie rynku japońskiego. Zaproponowałem jakiś cover, a w następnym mailu dostałem pytanie w stylu „czy może to być cover Sonaty, czy może być to utwór z dwóch pierwszych płyt, czy może być to „San Sebastian”?) Odpisałem „nie” :-) mimo, że bardzo lubię Sonatę, a dokładnie dwie pierwsze płyty. W następnym mailu dostałem listę utworów do wyboru, w tym między innymi „Fulmoon”, co od razu wydawało mi się dobrym pomysłem, gdyż właśnie tak wyobrażam sobie zagranie coveru na płycie, przerobionego, przearanżowanego, a nie tylko odegranego tak jak w oryginale.

Być może jeszcze za wcześnie o tym mówić, ale może już teraz wiecie jak odbiera Was japońska publiczność, pojawiły się pierwsze opinie na temat płyty, jakieś wyniki sprzedaży?


Tak, na to jest zdecydowanie za wcześnie :-).

W waszych szeregach dzierżycie potężne działo, mowa o Maćku Wróblewskim (wokal). Na krajowej scenie ze świeczką takiego szukać... Gdzie go wygrzebaliście i jak w ogóle doszło do współpracy?

Akurat w tym przypadku pomógł nam jeden z telewizyjnych show muzycznych. A pomógł w ten sposób, że nie pozwolił Maciejowi przejść dalej... haha. Maciej zaśpiewal refren z „Run To The Hills”, który rozwalił nam wtedy czachy! Bardzo mnie cieszy, że to właśnie my go dostrzegliśmy i doceniliśmy, a nie jakieś marnej jakości „żyri”. Sytuacja ta poświadcza tylko jedno, nie ma w Polsce miejsca w mediach na heavy metal (Rock Area odstaje od reszty :-) – przyp. MM) i patrząc na naszą sytuację polityczno – gospodarczą długo jeszcze nie będzie, zatem trzeba dalej robić swoje i iść cały czas na przód.

Jeżeli mowa o Maćku – oprócz Titanium udziela się on w legendzie rodzimego heavy metalu, grupie Wolf Spider. Czy w związku z tym nie generują się jakieś problemy, niedyspozycje czasowe itp.?

Jeszcze nie było „większych” problemów i jeśli przyjąć za pewnik to, co napisałeś, że tam Maciej tylko się udziela :-), nie powinno być żadnych problemów w przyszłości.

Karol, skąd wziął się pomysł na okładkę (znowu komuś zajdę za skórę – przepraszam G.). Przyznam, że gdyby grafika decydowała o rozpoczęciu przygody z Titanium, to nie wiem czy kiedykolwiek by się ona rozpoczęła. Nie mieliście innych pomysłów?

Pomysłów było wiele, ale tylko ten wydał nam się niestandardowy, a wystarczy spojrzeć na zawartość naszego stołu, żeby stwierdzić, że tak jest (sam już teraz zastanawiam się czy to na pewno banan tam leży...). Ma ona nawiązywać do okładek z lat 80 – tych, gdzie swoisty roz…dol artystyczny był bardzo na miejscu. Uważam, że w tej kwestii udało nam się osiągnąć sukces... haha. Jednak jak widać bardziej popularne jest zaszufladkowanie, gdzie według wielu osób, idealnie pasowałaby nam okładka ściągnięta np. z „Kepper Of The Seven Keys”. Dodam, że w wersji japońskiej wydawnictwo zdobi okładka zastępcza, gdyż możliwe, że ta wcześniejsza przekroczyła granicę dobrego smaku w ich kraju... haha, jest to absolutnie zrozumiałe szczególnie patrząc na ich telewizyjne show ;)

Wykonujecie muzykę, która wymaga od Was niemałych umiejętności – jak wygląda to od strony zaplecza, dużo ćwiczycie?

„Dużo ćwiczymy co chyba widać”... haha (bardzo hermetyczny dowcip).
Prawda jest taka, że aby wyjść z czystym sumieniem na scenę, materiał musi być wyeksploatowany na próbach. W naszym przypadku są to jakieś 2 – 3 próby w tygodniu, zależnie od potrzeby.

albumNo ale same próby to nie wszystko – wiadomo, że oprócz tego trzeba również samemu rozwijać umiejętności, szlifować warsztat. Jak z tym radzi sobie skład Titanium?

Dla niektórych to codzienność, dla innych abstrakcja... tak to jest z tym ćwiczeniem :-) i to przypuszczam nie tylko w naszym zespole (hmm.. ciekawe kto jest tym leniuchem – przyp. MM).

Abigail – graffiti z tą nazwą można napotkać na jednym z ostrowskich murów. Teraz już wiem, że ów malunek nie jest hołdem dla King Diamonda i masz z nim coś wspólnego. Możesz rozwinąć ten wątek?

Wiem dokładnie, o jakim murze mowa i oczywiście, że ten wątek rozwinę :-). Autorem graffiti jak i samego logo jest Filip Gruca, a jest to logo naszego dawnego ostrowskiego zespołu grającego oczywiście heavy metal. Znajduje się ono na murze, obok którego często Filip przechodził idąc do pracy i tak powoli powstawało :-).

Oprócz Titanium jesteś również częścią Pathfinder – zespołu, który został zauważony na zachodzie. Więc skąd chęć działania na innym froncie, nie lepiej umacniać pozycję macierzystej formacji?

Jedno drugiemu nie przeczy. Jestem na przykład często świadkiem sytuacji, gdy osoby, które trafiły najpierw na Titanium, ze zdziwieniem mówią mi „pierwsze słyszę o Pathfinder” i dzięki temu poznają naszą muzykę.

Nie sposób przy tej okazji nie pociągnąć wątku Pathfinder. Po premierze „Fifth Element” dotknęła was przykra przypadłość związana z wokalem. Wygląda to podobnie do przypadku Lost Horizon. Mam jednak nadzieję, że nie podzielicie losu twórców „Awakening The World”. Kiedy powrót do żywych, trzecia płyta?

Wygląda to również bardzo podobnie jak w przypadku Iron Maiden, ale zdecydowanie bardziej wolę porównanie do Lost Horizon... haha. Nie wiem czy to, co za chwilę nastąpi można nazwać powrotem, bo w sumie nie było żadnego odejścia, a jedynie chwilowa przerwa w działaniu, w celu uporządkowania pewnych spraw :-). O płycie będziemy myśleć bardzo spokojnie. W przypadku drugiej był zbyt duży pośpiech i to nie z naszej winy. Teraz pod tym względem powracamy do myślenia sprzed „Beyond The Space Beyond The Time”.

Czy po tym, co się stało z Pathfinder nie obawiasz się czasem o przyszłość Twojego nowego zespołu?

Nie tyle obawiam się, co dopuszczam możliwość, że pewnego dnia wszystko może się skończyć. To Granie metalu, szczególnie w Polsce, to przede wszystkim hobby, które dodatkowo wymaga dość drogich zabawek a więc co za tym idzie, wielu wyrzeczeń, którym nie każdy jest w stanie sprostać. Jeśli chodzi o mnie, to nie wyobrażam sobie przestać grać, tworzyć, nagrywać...

Jak z graniem na żywo – po premierze zagraliście kilka koncertów, jednak można powiedzieć, że miały one raczej charakter okazjonalny. Jest szansa na jakąś większą trasę, może po Japonii?

Na to ostatnie bym raczej nie liczył :-). W każdym bądź razie zamierzamy pojawiać się teraz coraz częściej, ale jak wiadomo, życie odpowiednio to zweryfikuje.

Jeżeli już mowa o koncertowaniu, to podczas występów Titanium, obok autorskiego materiału wykonujecie również covery. Poza tym jednym z ważniejszych punktów waszych koncertów jest tzw. „numer z flagą”. O co chodzi z tą flagą i czy oprócz tego, w przyszłości planujecie jakieś inne niespodzianki?

Jak już wspomniałem przy okazji omawiania „Curse Of The Thite Flag”, wiążę się to z pewną „klątwą”, która dotknęła naszego dobrego kumpla. Flaga pojawia się symbolicznie na scenie, ale też dlatego, że jest to kulminacyjny moment show, który pozwoli zapamiętać ludziom coś z naszego koncertu, szczególnie jeśli akustyk totalnie spieprzy brzmienie haha. Wtedy ktoś na pewno powie „no nic nie było słychać, ale jak zajebiście flagą machali!”... haha. A ci, którym flaga nie wystarczy, być może znajdą coś dla siebie w repertuarze coverów, które czasami zdarza nam się grać, a których było więcej w okresie, gdy zaczynaliśmy, a materiał na płytę dopiero powstawał. Nie będę dokładnie zdradzał, jakie z nich będzie można jeszcze usłyszeć, ale na pewno będą niespodzianki.

Odnośnie grania na żywo – w sierpniu wystąpicie na czeskim festiwalu (nie jest to odosobniony przypadek) „Made Of Metal” u boku m.in. takich grup jak Dream Evil, Luca Turilli's Rhapsody... Jak do tego doszło i jak czujecie się występując w tak zacnym gronie?

Część zespołu będzie miała problem z rozpoznaniem pana Turilli, na żywo... haha, więc nie wiem, co mogą czuć :-). Udało nam się tam zagrać dzięki czeskiej agencji Rock Energy, która też od lat zajmuję się Pathfinderem, więc w tym wypadku nie zamierzam ukrywać związku :-).

Myślę, że spora część czytelników Rock Area do tej pory zwróciła uwagę Titanium, ale zapewne znajdą się i tacy, którzy nadal stoją z boku. Teraz masz okazję zachęcić właśnie te osoby do sięgnięcia po waszą twórczość. Jaka będzie zanęta?

Do tego typu zachęcania idealnie nadaje się nasz bassman „Saimon”, ostatnio prawie kupiłem od niego dwie niepotrzebne (mi) gitary basowe, taki ma dar przekonywania... haha :-), także „Saimon” mówi „Widzę was wszystkich pod sceną na najbliższym koncercie!”, a ja dodam od siebie…Słuchajcie go, a na pewno nie pożałujecie! :-) (a ja dodam, to cholerna prawda – przyp. MM)

Dzięki za wywiad i do zobaczenia na kolejnych koncertach!

Dzięki! METAL!!! (niekoniecznie od razu power :-)).


Pytał: Marcin Magiera
Komentarze