20.01.2019
RECENZJE

• EVERGREY - The Atlantic
• MENTOR - Cults, Crypts and Corpses
• MAJESTY - Rebels
• CHANDELIER - Facing Gravity
• JUDAS PRIEST - Jugulator
• BIBIKINGS - Pół na pół
• FIZBERS - Die Without Living
• DEADBORN - Dogma Anti God
• POWER OF TRINITY - Ultramagnetic
• STRATOVARIUS - Enigma: Intermission II
• TRAKTOR - Šachoffnice
• DIONYSUS - Anima Mundi
• LEASH EYE - Blues, Brawls & Beverages
• MARS PROJECT - House of the Restless
• LUCIFER’S CHILD - The Order
• DECONSTRUCTING SEQUENCE - Cosmic Progression: An Agonizing Journey Through Oddities of Space
• THESIS - Kres
• ASHBURY - Something Funny Going On
WYWIADY
wywiad

• DROWN MY DAY - Maciej Korczak
• HEART ATTACK
• ARION - Iivo Kaiopainen
• DYNAZTY - Nils Molin
• JENNER - Marija Dragićević
• ADMINISTRATORR ELECTRO - Bartosz Marmol
• MANIMAL - Samuel Nyman
• ISCARIOTA - Justyna Szatny

więcej wywiadów

RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• PAUL MCCARTNEY - Kraków
• COLIN BASS, AMAROK, WALFAD - Piekary Śl.
• SLAYER, LAMB OF GOD, ANTHRAX, OBITUARY - Łódź
• POWERWOLF, AMARANTHE, KISSIN’ DYNAMITE - Warszawa
• HAMMERFALL, ARMORED DAWN - Wrocław
• TARJA, STRATOVARIUS, SERPENTYNE - Kraków
• THREE DAYS GRACE - Wrocław
• ILUZJE - II ŻORSKI FESTIWAL MUZYKI ART-ROCKOWEJ - Żory
• XIII STOLETI - Zabrze
• THE PINEAPPLE THIEF, LIZZARD - Warszawa
• ALBION - Kraków
• FORTECA - Wrocław
• TREMONTI - Warszawa
• PAIN OF SALVATION, KINGCROW - Kraków
• THIRTY SECONDS TO MARS - Kraków

więcej relacji

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - B » Bach, Sebastian - 2014 - Give 'Em Hell
Bach, Sebastian - 2014 - Give 'Em Hell
Give
1. Hell Inside My Head
2. Harmony
3. All My Friends Are Dead
4. Temptation
5. Push Away
6. Dominator
7. Had Enough
8. Gun To A Knife Fight
9. Rock N Roll Is A Vicious Game
10. Taking Back Tomorrow
11. Disengaged
12. Forget You

Rok wydania: 2014
Wydawca: Frontiers
http://www.sebastianbach.com/




Sebastian Bach tak poprzednią płytą jak i współpracą z Frontiers powrócił na dobre tory. W jego muzyce od zawsze pełno było pasji, ale od jakiegoś czasu z powodzeniem udaje mu się ją przekazać. "Give'em Hell" wydaje się płytą bardziej mroczną cięższą, wolniejszą i mniej melodyjną, ale to tylko pozory... a odpowiedzialne za nie w głównej mierze jest brzmienie.
BRZMIENIE, jest właśnie tym, na co chciałem zwrócić uwagę. Płyta wydaje się nisko zestrojona i ciężka... A po "dogłębnym procesie tentegowania w głowie" dochodzę do wniosku, że efekt jest istną mieszanką Halfordowskiego "Ressurection" i Dickinsonowskiego "Chemical Wedding"... z domieszką Skid Row "Subhuman Race"... co daje w sumie pewien gunge'owy posmak.

Zaproszenie kolegów z branży miało zapewne za zadanie przyciągnąć postronnych fanów ciężkiej muzyki... faktem jest że nazwiska Duff McKagan, John 5, Steve Stevens robią wrażenie, aczkolwiek wierzę, że i artystycznie wpłynęli na zawartość. Za garami ponownie zasiadł Bobby Jarzombek, więc rytmicznie jest porządnie... bez popisów, ale jakoś fajnie słucha się jego bębnienia.

"Give'em Hell" to cholernie dobry album. Posiada wszelkie zalety by rozpatrywać go jako jeden z najlepszych w dorobku wokalisty... no, gdyby nie fakt że pierwsze dwie płyty Skid Row były fenomenalne. Nowa płyta solowa jest albumem na miarę nowych czasów. Jest porządna, nowoczesna, dynamiczna... z wystarczającym potencjałem koncertowym. Może kopara, ani gacie nie opadają z wrażenia, ale pamiętajmy, że i oczekiwania wobec Bacha są wysokie... za każdym razem próbujemy porównywać jego pracę do niedoścignionych klasyków... Nowe kompozycje natomiast, posiadają odpowiedni groove, sporo melodii które nie umykają, i hity, które w lepszych czasach zapewne nie schodziłyby z ramówek muzycznych telewizji ("All my friends are gone" i "Temptation" to moi faworyci). Zabrakło prawdziwej ballady... jak te które królowały na genialnej "dwójce"... Zamiast tego otrzymujemy spokojniejszy utwór "Push Away" i country/blues/rockowy "Rock N Roll Is A Vicious Game" który, od całości nieco odstaje, ale za to niejednemu młodzikowi pomoże opanować kilka akordów ;)

Cieszy, że album z biegiem trwania, nie traci na atrakcyjności, a słuchacz nie traci wątku. Po wspomnianej balladzie otrzymujemy trzy kawałki które swobodnie mogłyby walczyć o miano singli... co jednak nie oznacza, że potępiam wybór tychże - jak zauważycie dwa z nich wymieniłem wśród moich faworytów... Gdyby nie jeden stylistyczny oddech mogę komplementować ten album jako bardzo wyrównany. Zresztą ostatni dźwięk wzbudza w słuchaczu odczucie buntu... dlaczego to już koniec?

To płyta, która jest zdecydowanie kontynuacją dobrej passy. Album jest porównywalny do poprzedniego... a może nawet bardziej charakterny. Ważne, że Sebastian Bach radzi sobie dobrze w innej, nowej rzeczywistości... robi swoje nie patrząc wstecz, w przeciwieństwie do wielu jego fanów.

8/10

Piotr Spyra
Komentarze