19.01.2018
RECENZJE

• OBIBOX - Czasy Niepewne
• RUNNING WILD - Death or Glory
• JUDAS PRIEST - Painkiller
• MAREK BILIŃSKI - E≠mc²
• LESOIR - Latitude
• BEYOND CHRONICLES - Human Nation
• LOCH VOSTOK - Strife
• HARMORAGE - Psychico Corrosif
• MASACHIST - The Sect (death REALigion)
• WOJCIECH CIURAJ - Ballady Bez Romansów
• CRADLE OF FILTH - Cryptoriana - The Seductiveness of Decay
• DAISY DRIVER - Nulle Part
• H.E.A.T. - Into The Great Unknown
• NOVEMBER MIGHT BE FINE - South
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• JETHRO TULL - Bydgoszcz
• HELLOWEEN - Warszawa
• COCHISE - Chorzów
• TESTAMENT, ANNIHILATOR, DEATH ANGEL - Wrocław
• ANATHEMA - Warszawa
• TESTAMENT, ANNIHILATOR, DEATH ANGEL - Warszawa
• EPICA, VUUR, MYRATH - Kraków
• KABAT - Trzyniec
• UNEVEN STRUCTURE, VOYAGER, MENTALLY BLIND - Wrocław
• PRISTINE - Chorzów
• PROCOL HARUM - Katowice
• SEATTLE NIGHT V - Warszawa

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• FACTOR 8
• NOCTURNAL RITES - Nils Eriksson
• COMMUNIC - Oddleif Stensland
• CRYSTAL VIPER - Marta Gabriel
• SINNER - Tom Naumann
• HELLOWEEN - Michael Weikath
• DAS MOON / WE HATE ROSES - Daisy Kowalsky

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - J » Jorn - 2008 - Lonely Are The Brave
Jorn - 2008 - Lonely Are The Brave

1. Lonely Are the Brave
2. Night City
3. War of the World
4. Shadow People
5. Soul of the Wind
6. Man of the Dark
7. Promises
8. Inner Road
9. Hellfire
Bonus Tracks:
10. Storm Bringer
11. Like Stone In Water

Rok wydania: 2008
Wydawca: Frontiers Records
http://www.myspace.com/realjorn




Jorn Lande nie pozwala o sobie zapomnieć swoim fanom. Oprócz solowych albumów, pojawia się gościnnie w przeróżnych projektach. W zeszłym roku tylko pod szyldem JORN wyszły 3 albumy. Przekrojówka, album z coverami i podwójny album koncertowy. Do pełni szczęścia fanom zabrakło DVD.
„Lonely Are The Barve” - bo taką nazwę nosi nowy krążek Jorna Lande i spółki ukazał się nakładem Frontiers 6 czerwca 2008 roku, przy czym premiera była przesuwana o miesiąc.

Nowy album można rozpatrywać na dwa sposoby i z różnych punktów widzenia. Paradoksalnie jeśli ktoś jest okazjonalnym fanem hard rocka prezentowanego przez Jorna Lande – album może bardzo się podobać. Jako całokształt jest płytą cięższą mroczniejszą i zorientowaną na niżej zestrojone riffy. Więcej tu średnich temp, mniej galopad... same struktury wydają się być prostsze niż na poprzednich albumach. Jeśli chodzi o albumy wydawane pod szyldem JORN, „Lonely Are The Brave” jest w linii prostej logiczną kontynuacją poprzednich dwóch albumów i niewiele różni się stylistycznie. O ile na „The Duke” więcej było hard rockowego szaleństwa, tak na nowym albumie wydaje się wkradło się więcej refleksji. To czego nie mogło zabraknąć to świetnych melodii.
Album po raz kolejny zawiera cover, przeróbkę utworu który współtworzył Jorn z innym zespołem (tym razem zespół wziął na warsztat „Hellfire” zespołu Beyond Twilight -na poprzedniej płycie był to Starfire). Cover Deep Purple - „Stormbringer”, tak jak dodatkowy utwór studyjny grupy, znalazł się na wydaniu limitowanym, jednak warto właśnie w to wydanie się zaopatrzyć.

Drugi punkt widzenia na twórczość Jorna i na jego ostatni album, to punkt widzenia fana. Niestety jeżeli ktoś śledzi twórczość Jorna Lande i kupuje jego płyty może czuć się nieco zawiedziony.
Album bowiem jest do bólu przewidywalny i nie posiada elementu zaskoczenia. Od stylistyki po strukturę albumu. Otrzymujemy kolejną solidną pozycję hard rockową, i naprawdę porządny album – jednak od Jorna Lande można było oczekiwać więcej. Jako fan – jestem nieco zawiedziony.
Album, zyskuje po kilku przesłuchaniach – ale pomny na słowa krytyki Jorn powinien następnym razem poszukać nieco innego podejścia do muzyki, wprowadzić jakieś innowacje.

O ile w przypadku poprzednich albumów Jornowi zarzucano stylistyczne kopiowanie hard rockowych wokalistów takich jak Coverdale czy Dio, tym razem małe Deja Vu możemy przeżyć w przypadku pewnych patentów i rozwiązań melodycznych. Pojawia się melodia kojarząca się jednoznacznie z Saxon, riff żywcem wyjęty ze Scorpions, czy chóry charakterystyczne dla Iron Maiden. Po raz kolejny nie można nie zauważyć patentów wzorowanych na Thin Lizzy.
Tym razem na albumie zabrakło ballady, co jeszcze bardziej utwierdza słuchacza w przekonaniu, że obcuje z najcięższym albumem w dorobku Jorna Lande.
Nie można odmówić przebojowości kilku utworom i jestem przekonany że po latach kilka z nich będzie wymienianych jako jedne z najlepszych kompozycji Jorna. Mnie na kolana powalił kawałek „Promises”.
Na koniec podkreślę – Jorn nagrał kolejny solidny hard rockowy album, jednak bardzo przewidywalny i kompletnie niezaskakujący.

8/10

Piotr Spyra
Komentarze