18.07.2018
RECENZJE

• SYMPTOM IZERA - Come with me
• CRYSTAL PALACE - Scattered Shards
• IRON MAIDEN - Somewhere In Time
• IRON MAIDEN - Rock in Rio
• SUBTERFUGE - Reflections From the Past
• SUSPYRE - Suspyre
• YELLOW HORSE - Lost Trail
• Najlepszy album ICED EARTH / wybór redakcji : Something Wicked This Way Comes
• LEBOWSKI - Cinematic
• WHEN REASONS COLLAPSE - Omen of the Banshee
• AREK JAKUBIK - Szatan na Kabatach
• ICED EARTH - Burnt Offerings
• GODSMACK - When Legends Rise
• ABOVE AURORA - Path To Ruin
• ALICE IN CHAINS - Black Gives Way To Blue
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• ICED EARTH, HORRORSCOPE, CHAINSAW - Kraków
• RIVERSIDE, MECHANISM, AMAROK - PROGROCK EVENING - Konin
• GUNS N' ROSES, VOLBEAT - Chorzów
• MARILYN MANSON - Warszawa
• HOLLYWOOD VAMPIRES - Warszawa
• YES FEATURING, SBB - Warszawa
• EXODUS, HORRORSCOPE, MENTOR - Katowice
• CAMEL - Warszawa
• ARENA - Warszawa
• JAZZ Q - Chorzów
• FISH - Chorzów
• BATUSHKA, OBSCURE SPHINX, ENTROPIA - Wrocław
• BELIEVE - Warszawa

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• SZKLANE OCZY
• LORDI - Ox
• BOREALIS - Matt Marinelli
• MENSKO - Piotr Juszczak, Marcin Moroz
• HEAT AFFECTED ZONE
• STANDARD B - Dawid Kubicki, Michał Mędak
• ELVENKING - Damna

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - M » Marilyn Manson - 2015 - The Pale Emperor
Marilyn Manson - 2015 - The Pale Emperor
MM

1. Killing Strangers
2. Deep Six
3. Third Day Of A Seven Day Binge
4. The Mephistopheles Of Los Angeles
5. Warship My Wreck
6. Slave Only Dreams To Be King
7. The Devil Beneath My Feet
8. Birds Of Hell Awaiting
9. Cupid Carries A Gun
10. Odds Of Even

Rok wydania: 2015
Wydawca: Hell. Etc
http://www.marilynmanson.com/





Przyznam się szczerze bez bicia, że powoli przestałem wierzyć, że Marilyn Manson stworzy jeszcze album, który będę mógł spokojnie położyć na półce obok jego klasycznych dzieł jak „Antichrist Superstar” czy „Mechanical Animals”. Przestałem, ponieważ z każdą kolejną płytą (wszystko po „The Golden Age of Grotesque”) było coraz gorzej. Coraz mniej ciekawych melodii, coraz mniej samego Mansona w Mansonie – czego dowodem był niechlubny „Born Villain” sprzed trzech lat. Jak dobrze więc zostać mile zaskoczonym. Ogarnął się (przerzucił się z twardych narkotyków na… marihuanę i piwo), wrócił do formy. Czego dowodem jest materiał, który właśnie trafił na półki sklepowe.

O tym, że będzie to dobry album, wiedziałem od momentu, kiedy w pewnej stacji radiowej usłyszałem utwór promujący „The Pale Emperor” –„Third Day of a Seven Day Binge”. Utwór ogarnięty mansonowskim mrokiem, klimatem kojarzący się z podróżą po nocnych klubach w USA, zapadał od razu w pamięć. I jeszcze ta wspaniała metaliczna gitara. Podobnie jak mocno zindustrializowany „Deep Six” (zasłużenie drugi singiel), który zwraca uwagę zwichrowanym refrenem i hardrockową solówką a’la The Cult.

Reszta też jest na najwyższym poziomie. Kroczący „Killing Strangers”, gdzie blues krzyżuje się z trip hopem, ze słowami „Zabijamy obcych, żeby nie pozabijać tych, których kochamy” (inspirowany rozmową z ojcem na temat wojny i zabijania „obcych”). Dalej mamy swingujący i na tle reszty najbardziej optymistyczny „Slave Only Dreams To Be King” czy „The Mephistopheles of Los Angeles”, który rytmicznie kojarzy mi się z „Personal Jesus” Depeszów. Wspaniale sprawdzają się filmowe: „Warship My Wreck” i „Cupid Carries a Gun” (ten drugi znany z czołówki serialu „Salem”). Słychać starego Mansona z najlepszych czasów, ale z drugiej strony odzywa się tu filmowy klimat, który oczywiście jest zasługą producenta „The Pale Emperor” (o czym poniżej). Prawdziwym majstersztykiem jest także „Birds of Hell Awaiting”. Psychodelia leje się strumieniami, a słuchacz daje się oprzeć narkotycznej aurze. Wspaniale sprawdza się tu saksofon. Album zamyka nieśpieszny sześciominutowy „Odds of Even” dobrze obrazujący całość – mroczną, ale jakże wciągającą. 52 minuty lecą jak z płatka.

Współpraca z jednym z najbardziej utalentowanych twórców muzyki filmowej zaprocentowała materiałem z najwyższej półki. Tyler Bates wyprodukował album, a także wsparł Mansona kompozycyjnie. Został ponadto gitarzystą. Resztę składu uzupełniają basista Twiggy Ramirez i były pałker The Dillinger Escape Plan Gil Sharone). Z taką supergrupą to nie mogło się nie udać.

Do „The Pale Emperor” będę zdecydowanie częściej wracał niż do poprzednich krążków z prostego powodu – słychać, że mamy do czynienia ze starym, dobrym Mansonem, który raczył nas w latach dziewięćdziesiątych wspaniałymi albumami. Nie jestem w tej chwili w stanie powiedzieć czy powtórzy on sukces dawnych dzieł, czy będzie wymieniany jednym tchem z „Antchrist Superstar”, jako wybitne osiągnięcie w jego dorobku. Pewny jednak jestem, że dziewiątym studyjnym albumem odbił się od muzycznego dna w jakim znajdował się od dobrych paru lat. Marilyn wraca do świata żywych. Koncert w Polsce? Poproszę.

8,5/10

Szymon Bijak
Komentarze