01.04.2020
RECENZJE
THE PARTY IS OVER - Pluton

ADMINISTRATORR - Czy

SYLOSIS - Cycle Of Suffering

NOMAD - Transmogrification (Partus)

INVERTIGO - Inmotion

JULIA MII - To ja, księżyc

DEPECHE MODE - Speak & Spell

VOLTURYON - Cleansed by Carnage

DIABULUS IN MUSICA – Euphonic Entropy

PENDRAGON - Love Over Fear

LIZARD - Master & M

MECH - Tasmania

SEPULTURA - Quadra

MARKO HIETALA - Pyre Of The Black Heart

SUBTERFUGE - Prometheus

VIRGIN SNATCH - Vote is a Bullet

DEPECHE MODE - Delta Machine

MYSTERY - Live in Poznań

SBB - Welcome

KILLSORROW - Killsorrow

FLAMING ROW - The Pure Shine

VOYAGER - Colours in the Sun

OZZY OSBOURNE - Ordinary Man

CETI - Oczy Martwych Miast

OZZY OSBOURNE - Ordinary Man

KING! AUTOBIOGRAFIA - Staszczyk, Księżyk

OZZY OSBOURNE - Ordinary Man

BLIND EGO - Preaching To The Choir

SBB - Follow My Dream

BESIDES - Bystanders

GREEN DAY - Father of All Motherfuckers


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - J » J. D. Overdrive - 2015 The Kindest Of Deaths
J. D. Overdrive - 2015 The Kindest Of Deaths
J. D. Overdrive The Kindest Of Deaths

1. Wreckage, Part I
2. Crippled King
3. The Lesser Evil
4. The Fury In Me
5. Dull Knives and Dead Friends
6. Seeds and Stones
7. The Greater Good
8. Demon Days
9. Wreckage, Part II
10. A Painful Reminder
11. The Kindest of Deaths

Rok wydania: 2015
Wydawca: Metal Mind
http://www.jdoverdrive.pl/





O ile "dwójkę" można było traktować jako swoistą kontynuację muzycznej działalności śląskich southern-metalowców, tak trzecia płyta to moim zdaniem ewidentny rozwój. Muzyka jest bardziej przemyślana, gitarowo ułożona, rytmicznie bardziej zaawansowana. Może niektórym będzie to nie w smak, ale muzyka J. D. Overdrive ewidentnie straciła na tempie, jednak i tym razem nie poskąpiono tu ciężaru. Wspomniany rozwój to ewidentne zapatrzenie w bluesowe wzorce, ale nie tylko. Odnoszę wrażenie, że muzycy formacji ostatnimi czasy w swoich musclecarach słuchali kaset Gary Moora, Tool i Type o Negative. I takie wpływy słyszę tu między wierszami.

Owszem, materiał sprawia wrażenie wolniejszego, ale Suseł dwoi się i troi, a tym bardziej nie oszczędza gardła. Melodyjnych fraz mamy tu znacznie mniej niż fragmentów wywrzeszczanych. Nadaje to materiałowi specyficznego szlifu. Przypuszczam, że na całokształt miała wpływ osoba producenta, ponieważ materiał brzmi rewelacyjnie. Zachwycony jestem sekcją rytmiczną, praca bębnów nie schodzi tu w tła. Talerze brzmią soczyście, a ich balans po kanałach dodaje całości wyrafinowania. Powiem też że korelacja bardziej walcowatego tempa, ciężaru i pewnej nostalgii w melodiach, dodaje pewnego posmaku postmetalowego... Co powinno zjednać zespołowi nieco sympatyków tegoż gatunku.

Będę powtarzał jak mantrę. Nowa płyta J. D. Overdrive jest inna od poprzednich. Mamy do czynienia z ewidentnym rozwojem stylistycznym... Słychać w tych utworach rozwój poszczególnych muzyków. Może i pod koniec albumu próbują zamydlić oczy i pozostawić po sobie spustoszenie, ale nie zmienia to faktu, że równie dobrze mogliby na scenie występować w garniakach zamiast w wytartych katanach - i nie raziłoby to słuchaczy / obserwatorów. "The Kindest of Deaths" jest albumem bardziej ambitnym i przemyślanym. Nie to, że zabrakło w nim szaleństwa i werwy... ale tymi samymi środkami wyrazu, zespół wywołuje zgoła odmienne emocje.

8/10

Piotr Spyra
Komentarze