17.11.2019
RECENZJE

• RONNIE WOOD WITH HIS WILD FIVE - Mad Lad: A Live Tribute to Chuck Berry
• BLACK STONE CHERRY - Black To Blues 2
• RHAPSODY - Dawn of Victory
• FLESHWORLD - The Essence Has Changed But The Detail Remains
• YOGI LANG - A Way Out Of Here
• MYSTHICON - Into the Dark (EP.)
• ALHENA - Breaking the Silence...by Scream
• ADAM JURCZYŃSKI - Beyond the Horizon
• JOE BONAMASSA - Live At the Sydney Opera House
• GHOST - Infestissumam
• NIKKI STRINGFIELD - Harmonies for the Haunted
• MILLENIUM - The Web
• FRONTBACK - Don't Mind the Noise
• VISION DIVINE - When All The Heroes Are Dead
• COCHISE - Exit: A Good Day To Die
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• SACRED REICH - Kraków
• PROG THE NIGHT V - Łódź
• SOEN - Warszawa
• CLOSTERKELLER - Kraków
• RETROSPECTIVE, STARSABOUT, MAU&SCHNELLA - Piekary śląskie
• STEVE BOLTON, TAKAKARMA - Piekary Śląskie
• INO ROCK FESTIVAL - Inowrocław
• SCORPIONS - Gliwice
• RAMMSTEIN - Chorzów
• PROG IN PARK - Warszawa
• BON JOVI - Warszawa

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• RUMORE
• SETHEIST - Maksymina Kuzianik
• RUNIKA - Adrianna ''Aminae'' Janusz
• THE IRON MAIDENS - Nikki Stringfield, Wanda Ortiz, Courtney Cox
• KASIA SZUBERT
• DREADNOUGHT
• ÖDERBEAST- Maciek Zalasiński
• RPWL

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• NIKKI STRINGFIELD - Harmonies for the Haunted - Review
• FRONTBACK - Don't Mind the Noise - Review
• WARBELL - Plague - Review
• SETHEIST - Maksymina Kuzianik - Interview
• THE IRON MAIDENS - Nikki Stringfield, Wanda Ortiz, Courtney Cox - Interview
• POKERFACE - Xen Ritter - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - T » T.H.L. - 2014 - Thirteenth Hell Level
T.H.L. - 2014 - Thirteenth Hell Level
thl

1. Master Domino
2. Born To Be Wild
3. Really Cruel
4. Honky Tonk Woman
5. Erythroxylum
6. Longway To Redemption
7. War
8. Somewhere
9. Forget
10. Sociopathic

Rok wydania: 2014
Wydawca: THLTH
https://www.facebook.com/ThirteenthHellLevel




Gdzieś na pograniczu muzyki hardrockowej, klimatów southernowych i estetyki bluesowej wiele zespołów zaczyna swoją walkę o styl i brzmienie. Z biegiem czasu, prób, wydawnictw, często - gęsto grupy takowe potrafią wykrzesać własny punkt widzenia i tenże zaprezentować szerszemu audytorium. Poniżej opisani są raczej na początku tej drogi.


Dość fajna okładka i schludnie wydany album to chyba największe zalety debiutanckiego krążka Thirteenth Hell Level. Problemem jest, że ta płyta w ogóle się ukazała. Powinna pozostać w archiwum zespołu jako demo, bo brzmi słabo. Realizacja materiału pozostawia sporo do życzenia. Brzmi dość garażowo, tubalnie. Same kompozycje też mają swoje za uszami. We własnych kompozycjach zespół jeszcze jako tako się broni, ba - udaje im się nawet wzbudzić zainteresowanie. Gorzej jeśli chodzi o covery. Grupa porwała się na kilka klasyków - i niestety zszargali świętości. Generalnie na początku trzeba się przełamać, bowiem sama formuła brudnego southernowego hard rocka z wysoko śpiewająca wokalistką, delikatnie mówiąc jest trudna do przyswojenia. Czasem mawiam, że dramatu nie ma... tym razem na siłę szukam jasnych punktów. Już kiedy zapomniałem o nieszczęsnym "Born to by wild", czy "Honky tonk woman", a środek albumu zaczynał nastrajać optymistycznie - nastrój legł w gruzach za sprawą balladowej kompozycji, która może i naszpikowana jest ciekawymi melodiami gitar solowych, ale ani to dobre rytmicznie, ani melodycznie nie pozostaje w pamięci. Jeśli miałbym wyróżnić jakąś kompozycję, to będzie to "Somewhere", bardziej akustyczny kawałek, gdzie zespół ociera się o poprock czy może klimaty Blackmore's Night. Mam tylko retoryczne pytanie - czemu na tej płycie po jednym z lepszych kawałków zawsze następuje jeden z najgorszych?

Podsumowanie? Instrumentalnie jest porządnie, wokalnie OK... z tym, że momentami nieco mi się to wszystko gryzie. Wykonanie coverów żenuje, materiał autorski niezły. Brzmienie słabe. Czy sięgnę po kolejną produkcję zespolu? Oczywiście - mam przecież gwarancję, że gorsza nie będzie... No chyba że w trackliście zobaczę kilka coverów, wówczas zaniecham. Jak wspomniałem na wstępie zespół wydaje się być na początku swojej drogi. Poszukuje, przez co materiał jest stylistycznie rozrzucony od heavy przez hard rock po lżejsze brzmienie. Cóż może na "12th Earth level", będziemy mieli już całkiem udany zestaw utworów, a "11th Heaven level" będziemy wychwalać pod niebiosa. W "odkrywce" potraktowałbym nieco bardziej pobłażliwie. Ocena jest surowa, ale myślę, że sprawiedliwa, z czego zresztą wytłumaczyłem się w powyższych akapitach.

3/10

Piotr Spyra
Komentarze