19.01.2018
RECENZJE

• RUNNING WILD - Death or Glory
• JUDAS PRIEST - Painkiller
• MAREK BILIŃSKI - E≠mc²
• LESOIR - Latitude
• BEYOND CHRONICLES - Human Nation
• LOCH VOSTOK - Strife
• HARMORAGE - Psychico Corrosif
• MASACHIST - The Sect (death REALigion)
• WOJCIECH CIURAJ - Ballady Bez Romansów
• CRADLE OF FILTH - Cryptoriana - The Seductiveness of Decay
• DAISY DRIVER - Nulle Part
• H.E.A.T. - Into The Great Unknown
• NOVEMBER MIGHT BE FINE - South
• ROTTING CHRIST - Rituals
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• JETHRO TULL - Bydgoszcz
• HELLOWEEN - Warszawa
• COCHISE - Chorzów
• TESTAMENT, ANNIHILATOR, DEATH ANGEL - Wrocław
• ANATHEMA - Warszawa
• TESTAMENT, ANNIHILATOR, DEATH ANGEL - Warszawa
• EPICA, VUUR, MYRATH - Kraków
• KABAT - Trzyniec
• UNEVEN STRUCTURE, VOYAGER, MENTALLY BLIND - Wrocław
• PRISTINE - Chorzów
• PROCOL HARUM - Katowice
• SEATTLE NIGHT V - Warszawa

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• FACTOR 8
• NOCTURNAL RITES - Nils Eriksson
• COMMUNIC - Oddleif Stensland
• CRYSTAL VIPER - Marta Gabriel
• SINNER - Tom Naumann
• HELLOWEEN - Michael Weikath
• DAS MOON / WE HATE ROSES - Daisy Kowalsky

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - F » Fairy Tale Show - 2015 - Blue
Fairy Tale Show - 2015 - Blue
Fairy Tale Show - 2015 - Blue
1. Fairytaleshow
2. Love
3. Szlag
4. Shake
5. 1985,
6. Spider - Man
7. Falling
8. Was She Gona
9. Backwords
10. Do Ani (Kult cover)

Rok wydania: 2015
Dystrybutor: Fonografika
http://www.facebook.com/fairytaleshow




Biorę w ręce okładkę i już mi się podoba – prosta, jedynie z dwukolorową nazwą zespołu i czarnym rysunkiem sowy. Pożądany minimalizm niemalże jak na stronie Google i pudełkach Apple. Z tyłu spis utworów, w środku płyta cała w kolorze niebieskim, kilka (bardzo podstawowych) informacji o zespole i jedno jego zdjęcie. Ten gustowny minimalizm przyciąga uwagę, ale na pewno brakuje chociażby wkładki z tekstami, bo m. in. to wyróżnia wydania płytowe od elektronicznych.

Po włożeniu płyty do odtwarzacza pierwsze wrażenie spowodowane okładką lekko zanika… Utwór „Fairytaleshow” otwierający krążek nie jest chyba tym co powinno się znaleźć na debiutanckim albumie na samym początku… No, ale zdarza się. Później muzyka wydaje się być ciekawsza. Już w drugim utworze wokal wydaje się być nietuzinkowy, a instrumenty brzmią nietypowo – coś pomiędzy nowoczesnym rockiem, a eksperymentami. Na pewno jednak pojawia się pytanie, czy wokalista śpiewa tylko po angielsku? Wyjaśnia się to w już w trzecim utworze, który poprzez ciekawy wokal (w końcu po polsku!) i bas grający pomiędzy dwoma oktawami pokazuje prawdziwy styl kapeli.
Ten styl wnosi wrażenie warszawskiego, chociaż zespół jest z Ząbkowic Śląskich. Grają fajnie, ale nie da się odrzucić „słodko – pierdzącego” klimatu grzecznych rockmanów. Z jednej strony ok – mają swój styl, ale z drugiej robią wrażenie zespołu na pięć minut. Swoje pięć minut już jednak mieli, ponieważ z tego co się dowiedziałem to w 2013r. doszli aż do finału jednego z telewizyjnych muzycznych szoł. Co prawda sam nie mam telewizora i o Fairy Tale Show słyszę po raz pierwszy, ale z przyjemnością oglądnąłem ich zmagania w programie na YouTube. Pod tym względem zespół jest znakomitym kąskiem dla grzecznej młodzieży. Nawet wygląd członków kapeli nawiązuje do „grzeczno – niegrzecznego” stylu brytyjskich zespołów XXI w.
Poza wspomnianym wcześniej kiepskim początkiem reszta płyty wydaje się być ciekawa. Linia melodyczna gitary niby jest prosta, ale charyzma wokalisty z sekcją rytmiczną nadają całości lekkiego kopa.
Całość kończy cover „Do Ani” zespołu Kult. Wersja jest bardzo ciekawa i żywa (znowu ten latający po oktawach bas tworzy klimat!). Wokalista sporo zaryzykował śpiewając zupełnie inaczej niż w oryginale, ale chyba było warto. Co prawda przeróbka wydaje się mi być adekwatna do przesłuchania eksperymentalnego i nie wyobrażam sobie słuchania tego tak często jak oryginału „Do Ani”, ale udało się dodać nieco powiewu świeżości do tego klasyka.

Kapela nie przeciąga zbytnio długości płyty – i bardzo dobrze! Niewiele ponad pół godziny to wystarczający czas, żeby przedstawić swoją twórczość na płycie po raz pierwszy. Brawa też za ładną okładkę i energię, którą słychać na płycie. Tyle, że dla mnie ta energia jest zbyt „grzeczna”. Nawet te sztuczne roztrzepane fryzury i niedbałe garnitury na zdjęciu wewnątrz płyty to mówią.

7/10

Rafał Dercz
Komentarze