22.07.2018
RECENZJE

• ROGER WATERS - Is this the life we really want?
• TREMONTI - A Dying Machine
• DISTORTED HARMONY - A Way Out
• GHOST - Prequelle
• SYMPTOM IZERA - Come with me
• CRYSTAL PALACE - Scattered Shards
• IRON MAIDEN - Somewhere In Time
• IRON MAIDEN - Rock in Rio
• SUBTERFUGE - Reflections From the Past
• SUSPYRE - Suspyre
• YELLOW HORSE - Lost Trail
• Najlepszy album ICED EARTH / wybór redakcji : Something Wicked This Way Comes
• LEBOWSKI - Cinematic
• WHEN REASONS COLLAPSE - Omen of the Banshee
• AREK JAKUBIK - Szatan na Kabatach
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• KEN HENSLEY & LIVEFIRE, COVER FESTIVAL - Piekary Śląskie
• ICED EARTH, HORRORSCOPE, CHAINSAW - Kraków
• RIVERSIDE, MECHANISM, AMAROK - PROGROCK EVENING - Konin
• GUNS N' ROSES, VOLBEAT - Chorzów
• MARILYN MANSON - Warszawa
• HOLLYWOOD VAMPIRES - Warszawa
• YES FEATURING, SBB - Warszawa
• EXODUS, HORRORSCOPE, MENTOR - Katowice
• CAMEL - Warszawa
• ARENA - Warszawa
• JAZZ Q - Chorzów
• FISH - Chorzów
• BATUSHKA, OBSCURE SPHINX, ENTROPIA - Wrocław

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• SZKLANE OCZY
• LORDI - Ox
• BOREALIS - Matt Marinelli
• MENSKO - Piotr Juszczak, Marcin Moroz
• HEAT AFFECTED ZONE
• STANDARD B - Dawid Kubicki, Michał Mędak
• ELVENKING - Damna

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles

POLECAMY

Nawigacja
Artykuły » Recenzje - B » Bastard, The - 2015 - XXI
Bastard, The - 2015 - XXI
The Bastard - XXI

1. XXI
2 To Co Nas Otacza
3 Flinstone Park
4 Krew Na Garniturach
5 Chory Świat 6 Polska
7 Dzieci Rewolucji
8 Zniewolony
9 Ulica
10 Walcz
11 Outro

Rok wydania: 2015
Dystrybutor: Jimmy Jazz Records
http://www.bastard.pl




Zapoznanie z kapelą, po pierwszym przesłuchaniu, „XXI” rozpocząłem od sprawdzenia na mapie gdzie leżą Myślenice. Podejrzewałem, że skoro na płycie mocno zaakcentowany jest klimat ulicznego punka, to jest to kapela ze Szczecina. To właśnie tam styl ten jest bardzo mocno zakorzeniony i coraz lepiej się rozwija. Okazało się jednak, że Myślenice leżą zupełnie w przeciwległej części Polski, bo niedaleko Krakowa.

Zanim niniejszy tekst zacznie lepić się od przesytu słodkości to zacznę od tego co mi się podoba najmniej – od okładki. Utrzymana jest w krwisto – czerwonym kolorze z kilkoma białymi motywami i logiem zespołu, a jej styl sugeruje, że kapela gra jakiś dziwny rodzaj metalu, który równocześnie jest zbyt delikatny, żeby okładka była pokryta krzyżami
i wypełniona czarną farbą. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że okładka to tylko dodatek, ale przy tak mocno „zalanej” przeróżnymi nagraniami scenie (lub też rynku) ten element powoduje, że głębiej zaglądamy dopiero później. Wewnątrz znajdziemy wkładkę ze zdjęciami zespołu (dalej utrzymane w tym samym kolorze) i tekstami. Ten ostatni element oczywiście pochwalam, bo jak nadmieniam przy każdej możliwej okazji – bardzo pomagają zrozumieć tekst np. wtedy, gdy jest on niewyraźnie zaśpiewany.

No, ale jak już sama okładka nie odpędzi nas od krążka i w końcu włożymy go do odtwarzacza to rozpoczyna się nagle to co tygryski lubią najbardziej. Od pierwszego kawałka zaczyna się ostre, melodyjne łupanie z wykopem, które utrzymuje się przez właściwie ponad 36 minut. Zazwyczaj utwory na płytach przeplatają się – lepszy, słabszy, lepszy, słabszy. Tutaj jest inaczej. Jak zaczyna się mega dobrze to i tak się kończy (no może nieco w innym klimacie, bo „Outro” – jak sama nazwa wskazuje – jest nietypowe).

Wraz z płytą przesyconą energią otrzymujemy także materiał nagrany z wykorzystaniem najlepszych umiejętności muzycznych zespołu. Trzeci utwór „Flinstone Park” rozpoczyna prosta, ale ciekawie i czysto zagrana gitarowa zagrywka na tle równiuteńkich bębnów, a podkład kawałka „Polska” to szalejący bas, który z zawrotną prędkością wygrywa coś więcej niż tylko jednostajnie jeden dźwięk odpowiadający obecnej tonacji. Z resztą basista szaleje jeszcze kilka razy, co wpada mocno też w ucho przy utworze „Zniewolony”. Na muzykę nakłada się wokal jakby dobrany celowo do tego gatunku. Co prawda nie jest on jakiś oryginalny w swoim gatunku, ani finezyjny pod względem umiejętności śpiewu, jednak przy tym repertuarze nie można się do niczego doczepić.
Pomimo tego, że nie mamy do czynienia z niczym pokroju pop – u to na każdym albumie zazwyczaj można wskazać jakiś „hicior”. Na XXI jest nim „Walcz” do którego nagrano teledysk, a refren rapująco zaśpiewał gość – Jacu.

Nagranie całości zrealizowane zostało na wysokim poziomie, a czas kiedy wszystko zagrane w klimatach około – punkowych kojarzyło się z kiepską jakością chyba bezpowrotnie minął.
Chociaż „XXI” dla The Bastard nie jest debiutem i dopiero teraz pierwszy raz ich usłyszałem to już wiem, że będę od czasu do czasu wracał do tej płyty i z przyjemnością posłucham kolejnej. Po kiepskim pierwszym wrażeniu związanym z okładką – bardzo miłe zaskoczenie.

9/10

Rafał Dercz
Komentarze