17.10.2018
RECENZJE

• PLOTNICKY - 4.3
• DYNAZTY - Firesign
• The Most Beautiful - Moje Życie z Prince'em - Mayte Garcia
• HAMMERFALL - Glory to the Brave
• STRATOVARIUS - Eternal
• RIVERSIDE - Wasteland
• SUSPERIA - The Lyricist
• VIGIER'S SUMMER STORM - First
• THE SEA WITHIN - The Sea Within
• LISSIE - Castles
• STEVE HACKETT - Darktown
• PINK FLOYD - A Momentary Lapse of Reason
• VARATHRON - Patriarchs of Evil
• SACRILEGIUM - Sleeptime
• BLACK SABBATH - Mob Rules
• ALBION - You’ll be Mine
• CEREUS - Dystonia
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• ILUZJE - II ŻORSKI FESTIWAL MUZYKI ART-ROCKOWEJ - Żory
• XIII STOLETI - Zabrze
• THE PINEAPPLE THIEF, LIZZARD - Warszawa
• ALBION - Kraków
• FORTECA - Wrocław
• TREMONTI - Warszawa
• PAIN OF SALVATION, KINGCROW - Kraków
• THIRTY SECONDS TO MARS - Kraków
• PROG IN PARK - Warszawa
• ROGER WATERS - Kraków
• ROGER WATERS - Kraków
• ROGER WATERS - Kraków
• IRON MAIDEN, TREMONTI - Kraków
• BRACIA, MICHAŁ SZPAK - Piekary Śląskie
• KEN HENSLEY & LIVEFIRE, COVER FESTIVAL - Piekary Śląskie

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• ISCARIOTA - Justyna Szatny
• ALBION - Jerzy Antczak
• LAURA COX
• TWO TIMER
• SZKLANE OCZY
• LORDI - Ox
• BOREALIS - Matt Marinelli
• MENSKO - Piotr Juszczak, Marcin Moroz

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - K » Karfagen - 2015 - 7
Karfagen - 2015 - 7
Karfagen 7


1. Seven Gates (28:27)
2. Now and Ever (6:36)
3. Hopeless Dreamer (7:36)
4. Alight Again (9:25)
Total Time 52:04
(Bonus Track)
5. Seven Gates (Edited Version) (15:25)

Rok wydania:2015
Wydawca: Caerllysi Music
http://antonykalugin.net/




Muzyczny świat Antoniego Kalugina - ukraińskiego muzyka i kompozytora poznałem dzięki płycie Hoggwash usłyszanej przypadkiem, w jednej z internetowych rozgłośni radiowych. Camelowa aura tej płyty owładnęła mną całkowicie (recenzja tutaj). Nie mogło być inaczej, ten album musiał zasilić moją domową kolekcję. Potem systematycznie zaczęły pojawiać się na mojej półce płyty kolejnego projektu Kalugina - Sunchild. Każda z nich, to odrębna, pasjonująca muzyczna podróż (recenzje: The Gnomon, The Invisible Line, The Wrap). Muszę jednak wyznać, że nie wiedzieć czemu, nieco po macoszemu traktowałem twórczość Karfagen, od którego tak naprawdę zaczęła się przygoda Antoniego Kalugina z muzyką. Wydany w tym roku album „7”, jest właściwie ósmym albumem Karfagen. Koncerty zespołu w naszym kraju, stały się pretekstem, aby to zmienić. Nadrabiamy więc czym prędzej zaległości. Zacznę może od najnowszego dzieła Karfagen, którego muzyka z pewnością będzie stanowić istotną część koncertowej set-listy.

Intrygująca, futurystyczna okładka, bez wątpienia zachęca do zanurzenia się w dźwiękach. Zasadniczo zaledwie 4 kompozycje sugerują, że będziemy obcować z rozbudowanymi formami, co tak naprawdę jest cechą charakterystyczną wszystkich projektów Kalugina. Pierwsza z nich, otwiera przed nami siedem muzycznych wrót („Seven Gates”). Warto przez nie przejść, ale aby tego dokonać potrzebujemy aż 28 minut (takie rzeczy jak widać, zdarzają się nie tylko super grupom pokroju Transatlantic ;)) Jest tutaj wszystko to, za co fani progresywnej muzy uwielbiają rozbudowane kompozycje: muzyczna przestrzeń wypełniona bogactwem instrumentalnych motywów, melodii które przenikają się wzajemnie. Umykają, by po chwili ponownie swoim oddziaływaniem wbić nas w powierzchnie fotela, by nie móc się od niego oderwać. Magia soczystych gitarowych solówek, przestrzennych klawiszowych motywów, dźwięku fletu, ale także takich jak obój, czy akordeon. Bez wątpienia słychać tutaj wpływy Camela, Steve'a Hacketta, Davida Gilmoura czy Mike Oldfielda, jednak Antoni Kalugin potrafi ze swoich inspiracji wykreować swój własny, wyjątkowy muzyczny świat. Wbity w powierzchnie fotela pozostaję tak, przez mijające niepostrzeżenie dwa kwadranse, a właściwie pozostaję dalej. Kolejne trzy krótsze kompozycje: „Now and Ever”, „Hopeless Dreamer”, „Alight Again”, zostały jakby zsynchronizowane ze sobą charakterystycznym letnim odgłosem cykających świerszczy. „Hopeless Dreamer”, ma chyba najbardziej singlowy potencjał, idealnie nadawałby się do promocji w radiu (takie radia, to teraz jednak tylko w Internecie). Kompozycja zachwyca pięknym, subtelnym, wokalnym duetem Antonyego Kalugina i Olhi Rostovskiej. W „Alight Again” wracają muzyczne motywy pojawiające się na „Seven Gates”. Płyta została spięta jakby klamrą: rozpoczyna się i kończy niczym baśń, dzięki narracji Willa Mackie, co również mocno wpływa na klimat całości.

Z zespołami Kalugina jest trochę podobnie, jak z projektami Stevena Wilsona. Wydawałoby się że formacje które stworzył, diametralnie różnią się od siebie, jednak tak naprawdę ich pomysły przenikają się wzajemnie. Tak jak ostatnia płyta Sunchild zdecydowanie różniła się od poprzednich (Sunchild - Synesthesia), tak najnowsza płyta Karfagen różni się od pozostałych płyt tego projektu. Paradoksalnie, w kwestii muzycznej wydaje się bliższa temu, co mogliśmy usłyszeć na wcześniejszych płytach Sunchild. Znalazło się tutaj zdecydowanie więcej wokali. Wcześniejszej albumy Kargfagen, cechowała przewaga muzyki instrumentalnej. Mniej jest tutaj również folkowych elementów jakimi przepełniona była „Aleatorica” (2013), czy wpływów muzyki klasycznej, które pojawiały się na debiutanckim „Continium” (2006). Wydaje się, że jest to najbardziej progresywna rzecz, spośród bogatej karfagenowej dyskografii.

9/10

Marek Toma
Komentarze