18.06.2018
RECENZJE

• STONE OF A BITCH - Stone Of A Bitch
• DEEP PURPLE - InFinite
• KING CRIMSON - In the Court of the Crimson King
• GOD’S OWN MEDICINE - Afar
• MUNICIPAL WASTE - Slime and Punishment
• THE TREE - Bright Side (EP)
• RYAN ROXIE - Imagine Your Reality
• LIFEPHOBIA - All My Life
• KAIPA - In the Wake of Evolution
• COURTNEY BARNETT - Tell Me How You Really Feel
• FOCUS - Moving Waves
• MARILYN MANSON - Antichrist Superstar
• FALL OUT BOY - MANIA
• KŁY - Szczerzenie
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• HOLLYWOOD VAMPIRES - Warszawa
• YES FEATURING, SBB - Warszawa
• EXODUS, HORRORSCOPE, MENTOR - Katowice
• CAMEL - Warszawa
• ARENA - Warszawa
• JAZZ Q - Chorzów
• FISH - Chorzów
• BATUSHKA, OBSCURE SPHINX, ENTROPIA - Wrocław
• BELIEVE - Warszawa
• PROGROCK FEST - Legionowo
• PROGROCK FEST - Legionowo
• WISHBONE ASH - Katowice
• CLOSTERKELLER - Zabrze

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• LORDI - Ox
• BOREALIS - Matt Marinelli
• MENSKO - Piotr Juszczak, Marcin Moroz
• HEAT AFFECTED ZONE
• STANDARD B - Dawid Kubicki, Michał Mędak
• ELVENKING - Damna
• FACTOR 8

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - M » Mallory - 2016 - Sonora R F Part I
Mallory - 2016 - Sonora R F Part I
Mallory - 2016 - Sonora R F Part I

1.On The Shelf
2.Zero
3.Overwhelmed
4.Day 31
5.Cellule 7
6.Shu
7.Suzanne
8.Day 89
9.Silex
10.Mille Et Une Femmes


Rok Wydania: 2015
Wydawca: Mallory & Dooweet Agency
http://www.malloryband.net




Kim jest Mallory? To niepokorna dziewczyna, która postanowiła odejść od ukochanej osoby, by podążyć przez życie własną ścieżką. W 2012 roku w Paryżu spotkała czterech muzyków - wokalistę Phila, gitarzystę Jaya, basistę Mata oraz perkusistę Twista. Postanowili oni zaprzyjaźnić się z Mallory i wpadli na pomysł, by za pomocą muzyki opowiedzieć słuchaczom historię napotkanej dziewczyny. Pierwszy rozdział nowej opowieści ukazuje więc na okładce samotne drzewo za drutem kolczastym, gdzieś w północno-zachodnim Meksyku. Możemy się zatem domyślać, że Mallory zaprasza nas do wysłuchania trudnej opowieści o swoich przeżyciach w meksykańskim więzieniu Sonora, do którego kiedyś trafiła. A ponieważ muzyka, podobnie jak życie, pełna jest zagadek, niespodzianek, tajemnych korytarzy i dziwnych wydarzeń, z ciekawością, ale i z niepokojem zanurzymy się w jej wspomnienia…

Album otwiera przemówienie w języku hiszpańskim, wygłaszane przez jakiegoś dyktatora, sędziego lub być może po prostu strażnika więziennego. Następnie „On the shelf” kroczy posępnym, powolnym krokiem i jeszcze bardziej żałobną perkusją. Phil śpiewając powoli po angielsku również dostosowuje się do posępności utworu, który za sprawą bardzo dobrego brzmienia gitary z czasem odrobinę się rozkręca. Pod koniec wokalista jakby się budzi z odrętwienia i porządnie nadwyręża gardło w rozrywającym krzyku. Już wiemy, że nasza bohaterka nie ma łatwo, a to jest dopiero początek jej odsiadki. Zaskakujące otwarcie albumu, bo nie jest to żaden rozwalacz, lecz niezwykle przejmujący i zdołowany utwór.

Otwierają wrota więzienia. To „Zero”. Kolejne zaskoczenie, bo pośród ciekawej gitary jakby z lat 80. XX wieku i noworomantycznego basu dominuje język francuski. Z czasem wokalista zaczyna wykrzykiwać kolejne wersy pełne buntu. Utwór bardzo surowy, niczym warunki więzienia, lecz z bardzo ciekawą arabeską zagraną na gitarze. Rzadko kiedy się gra tak surowo, ale i z rytmem. Dosyć interesujący numer.

Kolejnym jest śpiewany po angielsku „Overwhelmed”. Tu dominuje lekko przesterowana gitara i chropowaty glos wokalisty. Da się w nim wyczuć lekki powiew spowitej narkotycznym transem psychodelii lat 70.... Utwór kończy ciekawy rytm na perkusji.

Każdy więzień odlicza dni spędzone w zamknięciu i oznacza je wydrapanymi w murze znakami. Tak jest i tym razem. „Day 31” to twarde bębny, jakieś głosy w tle i melancholijna gitara akustyczna. Króciutki, lecz niezwykle przejmujący utwór instrumentalny, w którym każde uderzenie w perkusję to jakby jedna sekunda, która ma przybliżyć skazanego do wyjścia na wolność.

„Cellule 7” („Cela nr 7”) to dosyć niespokojna gitara i znów język francuski. Można odnieść wrażenie, że Mallory w więzieniu zapadła na dwujęzyczną schizofrenię. A sam utwór bardzo ciekawy, nastrojowy, dostojnie kroczący, mogący trochę kojarzyć się ze zwolnioną wersją „Celiny” Kultu, historią bądź co bądź również „kryminalną”. Rewelacyjnie brzmi w nim pełna emocji solówka. Słychać, że muzycy dobrze rozumieją, jakie emocje chcą przekazać. Zdecydowanie jeden z najciekawszych i najczarniejszych numerów na płycie, który łączy się z następnym…

…okraszonym trzyliterowym tytułem „Shu”. Mamy więc tu delikatne pianinko i pełną grozy gitarę. Pozytywne jest to, że z każdym numerem zespół coraz bardziej się rozkręca, także wokalista, który tym razem śpiewa po angielsku. Robi to jednak tak zdenerwowanym i pełnym buntu głosem, jakby jeszcze chwila i miało dojść do bijatyki. Na chwilę powstrzymuje swoje emocje, by po chwili wykrzyczeć je jeszcze głośniej. Nieszablonowy numer pełen dziwnych i niejednoznacznych emocji.

Czas na utwór „Suzanne”, w którym na początku przedstawia się tytułowa Zuzia. Następnie odliczanie taktu i cała kapela rusza w kolejną psychodeliczno-surrealistyczną wędrówkę po nutach. Phil potrafi śpiewać niezwykle dobrze, zarówno głosem pełnym bólu, jak i w sposób bardzo zmęczony, wręcz zniechęcony. Ma to wszystko rockowe, ale i bardzo czarne brzmienie.
Jeszcze raz odliczamy kolejny dzień odsiadki. Tym razem to „Day 89”. Znów króciutko, gitara akustyczna, która jest jeszcze bardziej przejmująca niż w „Dniu 31”. Tym razem w tle jakieś krzyki i znacznie szybsze odliczanie przez perkusję kolejnych sekund do wyjścia.

„Silex” rozpoczynają żałobne tony basu i gitary, przypominające dzwony. Czy są to dzwony ostateczne? Tym razem Phil jeszcze raz wyżywa się na strunach głosowych. Refren zaś znów jest pełen buntu, ale słychać też w nim nutkę strachu. Sama kompozycja chyba ze wszystkich najbardziej dynamiczna - świetnie brzmi twarda perkusja i surowa gitara basowa. A ten krzyk pełen bólu i niemocy, niczym krzyk osoby obłąkanej, zupełnie już zniszczonej po psychicznych torturach, jakie niesie ze sobą więzienie, może śnić się po nocach…

Na koniec pozostaje już „Mille et une femmes”, kawałek rozpoczynający się nastrojową i niemal żałobną gitarą. Gdzieś w tle przykrywa to wszystko gitara basowa i bardzo niechlujna perkusja. Ale jest w tym magicznego. Niesie to nadzieję, że z każdego bagna można wyjść. Wychodzimy więc wraz z Mallory z meksykańskiego więzienia na upragnioną wolność.

Jakie wrażenie niesie ze sobą muzyka Francuzów? Jest to album, który zawiera ogromną ilość emocji. Od nadziei poprzez złość, bunt, rozpacz, po zwątpienie.. Zawiera też świetną, niezwykle wciągającą i psychodeliczną muzykę, której najlepiej słucha się w nocy, kiedy ta jasna część świata na kilka godzin zostaje zamknięta i zniewolona przez ciemność.

8/10

Mariusz Fabin
Komentarze