20.10.2017
RECENZJE

• CLOSTERKELLER - Viridian
• WHITE HIGHWAY - City Lights (EP)
• EDGUY - Monuments
• RAY WILSON - Time And Distance
• EAGLES OF DEATH METAL - I Love You All The Time (Live At The Olympia in Paris)
• NICKELBACK - Feed the Machine
• EAGLEHEART - Reverse
• CRYSTAL VIPER - Queen of the witches
• MILLENIUM - 44 Minutes
• ANIMATORS - Hepi End
• DEMENTIA - Persona
• LUNATIC SOUL - Fractured
• PSION - Psion (EP)
• AZARATH - In Extremis
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• PRISTINE - Chorzów
• PROCOL HARUM - Katowice
• SEATTLE NIGHT V - Warszawa
• BELIEVE - Katowice / Przedpremierowy odsłuch płyty
• MILLENIUM, METUS, FIZBERS - Kraków
• SUNRISE - Ostrów Wielkopolski
• ULI JON ROTH, THE HEAVY CRAWLS - Katowice.
• INO ROCK - Inowrocław
• PROG IN PARK - Warszawa
• RIVERSIDE, LION SHEPHERD, SLTEOTW - Katowice
• BLAZE BAYLEY - Tychy

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• KAIPA - Hans Ludin
• AQUILLA
• THE FREEBORN BROTHERS - Nikodem Soszyński
• SONNY LANDRETH
• INDYGO
• NOVVA - Łukasz Stalmach
• RHAPSODY OF FIRE - Alex Staropoli

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - S » SOEN - 2017 - Lykaia
SOEN - 2017 - Lykaia

SOEN - Lykaia


soen

1. Sectarian
2. Orison
3. Lucidity
4. Opal
5. Jinn
6. Sister
7. Stray
8. Paragon
9. Gods Acre

Rok wydania: 2017
Wydawca: UDR
http://soenmusic.com/




Pamiętam moją euforię, kiedy ukazała się debiutancka płyta nowego zespołu, złożonego z doświadczonych jednak muzyków: Joel Ekelöf - wokal (Willowtree), Martin Lopez - perkusja (Opeth, Amon Amarth), Steve DiGiorgio - gitara basowa (Autopsy, Sadus, Testament, Death, Iced Earth, Sebastian Bach), i Kim Platbarzdis - gitara . Miało to miejsce w lutym 2012 roku , a więc dokładnie 5 lat temu (premiera najnowszej płyty, przypada na sam początek lutego 2017r.). Spekulowałem wówczas, że „materiał ten powinien odbić się szerokim echem wśród fanów niebanalnego, metalowego, a także progresywnego grania! Jeśli się tak nie stanie, to ja nie zrozumiem, zmienię upodobania i zacznę recenzować płyty z muzyką country!”. (Nasza recenzja tutaj). Cieszę się, że nie muszę tego robić (z całym szacunkiem dla country, ale nie przepadam za tą stylistyką ;)). Soen potwierdził swoją klasę, wydając w 2014 roku, równie dobry album Tellurian”. Udało mu się zdobyć sporą popularność i uznanie w naszym kraju, czego dowiodły koncerty zespołu (w Inowrocławiu na festiwalu Ino-Rock, 8 sierpnia 2012 roku, oraz 7 października 2015 roku , we wrocławskim Firleju).

Pora na trzecią soenową, muzyczną odsłonę - album „Lykaia”. Należy go postrzegać jako koncept. W starożytnej Grecji Lykaia (gr Λυκαία), był tajnym rytuałem odbywającym się na stokach szczytu Wolf Mountain. Rytuały i mity tego prymitywnego rytuału związane były z kanibalizmem, dającym możliwości transformacji w wilkołaka. Płyta powstała z „fascynacji cieniami i ciemnymi krawędziami naszego świata, ze szczególnym naciskiem na różne myśli, koncepcje religijne przekonania, oraz zachowania rytualne społeczeństw”.
W zespole nastąpiły pewne zmiany personalne. Od poprzedniego albumu nie gra już basista Steve DiGiorgio, zastąpił go Stefan Stenberg, gitarę dzierży natomiast teraz (w miejsce Kima Platbarzdisa), Marcus Jidell (Royal Hunt, Evergrey, Astrakhan) i doszedł piąty muzyk - klawiszowiec Lars Åhlund.

Zmiany, nie spowodowały jednak żadnej stylistycznej rewolty. Zespół kontynuuje swą muzyczną stylistykę, zahaczając w dużym stopniu o estetykę grupy Tool. „Lykaia”, nie ujmując oczywiście nic płytom poprzednim, jest albumem najdojrzalszym, a zarazem najlepiej brzmiącym. Klawisze w dużym stopniu uszlachetniły to brzmienie. To prawdziwa soenowa kwintesencja, idealnie łącząca metalową szorstkość z progresywną łagodnością. Mimo, że jest na nim wiele metalowej mocy, o czym świadczy sam wstęp, w postaci kompozycji „Sectarian”, bądź takie momenty jak „Opal”, czy „Sister”. Jest tutaj jednak zdecydowanie więcej łagodniejszych fragmentów, których Klimat po prostu urzeka. Nie sposób oprzeć się urokowi, kołyszącej dźwiękiem kompozycji „Lucidity”, przepięknej, okraszonej pewną dozą folkowej ornamentyki „Jinn”, albo ozdobionej pięknym, przejmującym solem gitary „Paragon”.

To jedna z tych płyt, których nie da się wyłączyć „w pół drogi”, trzeba ją pochłonąć w całości, a po wybrzmieniu ostatniej kompozycji, nie sposób oprzeć się, aby wysłuchać „Lykaię” jeszcze raz. Stawianie dziesiątek raczej mi się nie zdarza, ale jeśli debiut oceniłem na 9,5/10, nie mam wyjścia.

10/10

Marek Toma

Komentarze