17.10.2018
RECENZJE

• PLOTNICKY - 4.3
• DYNAZTY - Firesign
• The Most Beautiful - Moje Życie z Prince'em - Mayte Garcia
• HAMMERFALL - Glory to the Brave
• STRATOVARIUS - Eternal
• RIVERSIDE - Wasteland
• SUSPERIA - The Lyricist
• VIGIER'S SUMMER STORM - First
• THE SEA WITHIN - The Sea Within
• LISSIE - Castles
• STEVE HACKETT - Darktown
• PINK FLOYD - A Momentary Lapse of Reason
• VARATHRON - Patriarchs of Evil
• SACRILEGIUM - Sleeptime
• BLACK SABBATH - Mob Rules
• ALBION - You’ll be Mine
• CEREUS - Dystonia
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• ILUZJE - II ŻORSKI FESTIWAL MUZYKI ART-ROCKOWEJ - Żory
• XIII STOLETI - Zabrze
• THE PINEAPPLE THIEF, LIZZARD - Warszawa
• ALBION - Kraków
• FORTECA - Wrocław
• TREMONTI - Warszawa
• PAIN OF SALVATION, KINGCROW - Kraków
• THIRTY SECONDS TO MARS - Kraków
• PROG IN PARK - Warszawa
• ROGER WATERS - Kraków
• ROGER WATERS - Kraków
• ROGER WATERS - Kraków
• IRON MAIDEN, TREMONTI - Kraków
• BRACIA, MICHAŁ SZPAK - Piekary Śląskie
• KEN HENSLEY & LIVEFIRE, COVER FESTIVAL - Piekary Śląskie

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• ISCARIOTA - Justyna Szatny
• ALBION - Jerzy Antczak
• LAURA COX
• TWO TIMER
• SZKLANE OCZY
• LORDI - Ox
• BOREALIS - Matt Marinelli
• MENSKO - Piotr Juszczak, Marcin Moroz

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - J » John Revolta - 2016 - Freedom Bomb
John Revolta - 2016 - Freedom Bomb

JOHN REVOLTA – Freedom Bomb


JOHN REVOLTA – Freedom Bomb

1. Johnny the wimp
2. Electric sun
3. All die young
4. 9-1
5. Freedom bomb
6. Loco
7. Oh hell, she’s dumb
8. Numb
9. Voidwalker

Rok wydania: 2016
Wydawca: John Revolta
https://www.facebook.com/johnrevoltamusic/


Każdego roku w Polsce powstają dziesiątki kapel, które chcą zaistnieć i znaleźć szerszą publiczność. Część z nich walczy o słuchacza biorąc udział w najróżniejszych konkursach, części z nich udaje się je wygrać, co – nierzadko przy dużym udziale szczęścia – w końcu przekłada się na popularność i koncertowanie z największymi. Podobnie jest z dość młodą i obiecującą wrocławską kapelą, John Revolta, założoną w 2012 roku, kiedy to powstało ich pierwsze demo. Rok później ukazał się pierwszy długogrający krążek („Explode”), a samą grupę można było usłyszeć w Muzycznej Bitwie Radia Wrocław (którą wygrali) oraz zobaczyć na koncertach przed Lipali czy Edytą Bartosiewicz. W 2016 roku pojawiła się natomiast płyta „Freedom bomb”, nagrana w składzie: Gała – wokal, Bartes – gitara, Pucek – gitara basowa, Dolan – perkusja. Jaka to płyta? Zacznijmy więc od kawałka numer jeden.

A jest nim „Johnny the wimp”. Rozpoczyna go riff gitary, następnie basu i perkusji. Po chwili również i do głosu dochodzi wokalista. A wokal to dość dziwny, bo z jednej strony śpiewający punkowo, z drugiej jednak dość melodyjnie. Jednak to, co już od razu wysuwa się na pierwszy plan, to świetnie brzmiąca gitara basowa, która – jak się okaże w późniejszych numerach – będzie miała jeszcze lepsze brzmienie. Sam kawałek dość specyficzny, bo riffy są ewidentnie metalowe, ale za to gitary mocno i punkowo przesterowane.

„Electric sun” to jeszcze raz punkowa jazda z ciekawym wokalem, trochę pod „krzyki” Matsa Levena. Ciekawie też się dzieje gitarowo – Bartes perfekcyjnie łamie rytm gitary. Natomiast znów ukłony dla basu Pucka. Jedynym mankamentem jest zbyt spłaszczona i wydająca się „bez życia” perkusja. Szkoda, bo słychać, że Dolan zna swój instrument i potrafi go używać.

„All die young” to genialna basowa gitara na początku, która tworzy riff całości. Jest wreszcie bardzo dobrze – również świetnie brzmi Gała, z lekko świdrującym wibrem w wokalu. Bez trzymanki i do przodu. Tak też jest pod koniec numeru , kiedy to zespół niemal w punkowym stylu rozwala swoje instrumenty.

Czwartym w kolejności jest „9-1”. To natomiast ciekawie artykułujący słowa Gała, zaś rytm trochę może się kojarzyć z kawałkami Sex Pistols. Tym razem ukłony jednak dla gitarzysty, który gra trochę thrashowo, co sprawia, że cały kawałek jest pokryty grubą warstwą brudu.

Pora zatem przysłuchać się utworowi tytułowemu. „Freedom bomb” rozpoczyna punkrockowa rozpierducha, po raz kolejny ze świetnym basem. Jest szybko, bezkompromisowo, a także – co ważne dla gatunku – z angielszczyzną, która pozostawia wiele do życzenia i jest tak samo brudna, niedbała. Da się jednak odróżnić, kiedy Gała śpiewa z ironią, a kiedy na poważnie. Krótki, lecz treściwy numer zapowiadający jednak coś jeszcze ciekawszego…,

…bo oto bowiem nadchodzi jeden z dwóch najciekawszych numerów: „Loco”. Tym razem porzucamy na chwilę punk rocka, żeby oddać hołd Black Sabbath. Na myśl powracają ostatnie dokonania grupy pod szyldem Heaven And Hell. Zachodzę natomiast w głowę, w jaki sposób udało się chłopakom uzyskać brzmienie basu tak bardzo podobne do brzmienia Geezera Butlera. Szkoda tylko, że wokalista nie podjął sabbathowskiego tropu, bo ten numer właśnie powinien pójść w tym kierunku. Wyszedł z tego Sex Sabbath albo Black Pistols, ale i tak jest to najlepszy kawałek na płycie.

Czas na „Oh hell, she’s dumb”, kawałek, który z kolei momentami przypomina dokonania Dog Eat Dog w połączeniu z punk rockiem i grunge. Ciekawie brzmi krótka solówka i melodyjny refren. Natomiast kolejny numer, „Numb”, niestety jest bardzo podobny do swojego poprzednika. Niewiele też się tu dzieje ciekawego, dlatego spokojnie można przejść do ostatniego, a zarazem drugiego najlepszego kawałka na albumie, „Voidwalker”. Gdzieś w tle tyka zegar, a wraz z nim gitara basowa. Z czasem robi się niemal doom metalowo – jest bardzo ciężko. Tym razem na szczęście wokalista próbuje oddać klimat numeru, który brzmi niemal sabbatowsko. Całość napędza toporna, ale jakże świetna gra perkusji i gitary basowej.

„Bomba wolności” to płyta która zawiera dziewięć numerów i jest stosunkowo krótka, co wpisuje się w estetykę punka. Słychać, że zespół mozolnie poszukuje swojego brzmienia, ma jednak jeszcze długą drogę przed sobą. Na wielki plus zasługuje gitara basowa, ciekawa gitara i momentami bardzo dobra gra perkusji. Co do wokalu: bywa z nim różnie. Z jednej strony słychać w nim rasowego punk rocka, ale nie do końca może się jeszcze zdecydować, co dokładnie chce śpiewać. Zespół rokuje nadzieję – oby nie zaginął w tłumie innych, „dobrze zapowiadających się” kapel.

6,5/10

Mariusz Fabin
Komentarze