29.02.2020
RECENZJE
OZZY OSBOURNE - Ordinary Man

CETI - Oczy Martwych Miast

KING! AUTOBIOGRAFIA - Staszczyk, Księżyk

OZZY OSBOURNE - Ordinary Man

OZZY OSBOURNE - Ordinary Man

BLIND EGO - Preaching To The Choir

SBB - Follow My Dream

BESIDES - Bystanders

GREEN DAY - Father of All Motherfuckers

SERIOUS BLACK - Suite 226

THY DISEASE - Transhumanism

SOSNOWSKI – The Hand Luggage Studio

HALFORD - Resurrection

YENISEI - The Last Cruise

ORGANIC NOISES - Organic Noises

ATERRA - Utopia

ANNIHILATOR - Ballistic, Sadistic

BLIND GUARDIAN TWILIGHT ORCHESTRA - Legacy Of The Dark Lands

CAREN COLTRANE CRUSADE - Potwór

NO SEASON - Highwires

MULK - I

APOCALYPTICA - Cell-0

MANIFEST - ...and For This We Should Be Damned?

HATEFUL FIVE - Winny

GOLDEN EARRING – Live

SLIPKNOT - We Are Not Your Kind

THE BROKEN BRIDGES - Endless Road

SLIPKNOT - .5: The Gray Chapter

BABYMETAL - Metal Galaxy

CRAYON PHASE - Two Hundred Pages

CROBOT - Motherbrain


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - H » H-ONE - 2016 - Cygne II
H-ONE - 2016 - Cygne II

H-ONE - Cygne II


H-ONE - Cygne II

01. Salt War
02. Home
03. Pray For My Name
04. Mother
05. Headcharger
06. Moved Reasons
07. Black Cloud
08. Final Track

Rok wydania: 2016
Wydawca: -
https://www.facebook.com/honemusic/




Rodzeństwo działające wspólnie w jednym przedsięwzięciu to nie jest wyjątkowe i rzadkie zjawisko, nawet w branży muzycznej. Jak wielu przed nimi, tak i w tym przypadku, dwóch wzajemnie spokrewnionych dżentelmenów, Adrian i Alan, chcąc realizować swe pasje w 2005 roku założyli zespół o nazwie H-One. Warto wspomnieć, iż oprócz muzyki, braciom z Tuluzy leży na sercu dobro matki Ziemi i naturalnego środowiska, co przekłada się na ich twórczość artystyczną i w związku z powyższym, debiutancki album o dźwięcznym tytule „Cygne II” został wydany w papierowym digipacku, zamiast w plastikowego opakowania. Piękna i dopracowana oprawa graficzna dość dobrze koresponduje z zawartością płyty, ale można odnieść wrażenie, ze więcej w niej ekspresji niż w samej treści albumu, zaś tytułowy łabędź zieje ogniem na skutek katastrofy tankowca, a nie spalania diabelskiej siarki.

Muzyce H-One towarzyszy etykieta Southern French Metal, co w praktyce najłatwiej określić mianem szeroko rozumianego groove metalu. Umiejętnie wymieszany z elementami różnych gatunków metalu w łagodniejszym wydaniu i w nieśpiesznych tempach oraz dużą dozą melodii i szczyptą składników zupełnie nijakich. To wszystko okraszone jest krótkimi i prostymi tekstami i wokalem o manierze cierpiętnika ze ściśniętą krtanią. Muzyka na płycie ma dużo ciekawych i chwytliwych momentów i choć technicznie wszystko jest jak należy, to debiut Francuzów bynajmniej nie jest albumem odkrywczym i fajerwerków niestety brak. Mimo swej różnorodności „Cygne II” wydaje się albumem stosunkowo spokojnym w odbiorze, bez przesadnej ekspresji i furii zarówno w melodiach jak i wokalu. Owszem są utwory jak bardzo dynamiczny „Black Cloud” czy ciężki niczym walec „Home”, lecz jest też miejsce dla „Moved Reasons”, bardzo przyjemnej kompozycji o dość prostej aranżacji. Natomiast początek „Headcharger” luźno skojarzył mi się z pierwszymi chwilami acidowego „Blues Beatdown”, jednakże w wersji o wiele mniej zadziornej niż kompozycja krajanów. Jest też niespodzianka na koniec albumu w postaci niejako ukrytej w ostatnim numerze łagodnej piosenki, rozbrzmiewającej w minutę po ostatnich ciężkich taktach „Final Track”. O ile spokojny akustyczny akompaniament gitary jest bardzo przyjemny, to na czyste wokale w tej kompozycji lepiej spuścić zasłonę milczenia.

„Cygne II” to wydawnictwo, który można określić mianem „metal dla wszystkich”, niby z głębokim przesłaniem, ale bez szału.

6/10

Robert Cisło
Komentarze