25.09.2018
RECENZJE

• MILLENIUM - Notes Without Words
• FIZBERS - First Mind
• MASTERPLAN - Novum Initium
• ANN WILSON - Immortal
• U.D.O. - Steelfactory
• BONJOUR TRISTESSE - Your Ultimate Urban Nightmare
• CORRUPTION - Ruin Of A Man (EP)
• THE PINEAPPLE THIEF - Magnolia
• FRONTSIDE - Zniszczyć wszystko
• TRACY CHAPMAN - Tracy Chapman
• PAUL McCARTNEY - Egypt Station
• SEASONAL - Heartvoid
• 2LATE - Easy (EP)
• SLASH - “W jamie węża” - Paul Stenning
• PALLAS - XXV
• THE PINEAPPLE THIEF - Dissolution
• HERMAN FRANK - The Devil Rides Out
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• ALBION - Kraków
• FORTECA - Wrocław
• TREMONTI - Warszawa
• PAIN OF SALVATION, KINGCROW - Kraków
• THIRTY SECONDS TO MARS - Kraków
• PROG IN PARK - Warszawa
• ROGER WATERS - Kraków
• ROGER WATERS - Kraków
• ROGER WATERS - Kraków
• IRON MAIDEN, TREMONTI - Kraków
• BRACIA, MICHAŁ SZPAK - Piekary Śląskie
• KEN HENSLEY & LIVEFIRE, COVER FESTIVAL - Piekary Śląskie
• ICED EARTH, HORRORSCOPE, CHAINSAW - Kraków
• RIVERSIDE, MECHANISM, AMAROK - PROGROCK EVENING - Konin
• GUNS N' ROSES, VOLBEAT - Chorzów

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• LAURA COX
• TWO TIMER
• SZKLANE OCZY
• LORDI - Ox
• BOREALIS - Matt Marinelli
• MENSKO - Piotr Juszczak, Marcin Moroz
• HEAT AFFECTED ZONE

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - O » OMNI MODO - 2017 - Tekturowy samolot
OMNI MODO - 2017 - Tekturowy samolot

OMNI MODO - Tekturowy Samolot


omnimodo

1. Tekturowy samolot
2. Obsesje – prolog
3. Obsesje
4. Kłamstwa
5. A mama wie lepiej
6. Egoista
7. Adrenalina
8. Gdzie są moje pieniądze
9. Leń
10. Chcę, nic nie muszę
11. DNA
12. Manipulacje
13. Zmiana warty (bonus)

Rok wydania: 2017
Wydawca: Omni modo
http://www.omni-modo.pl
http://www.facebook.com/omnimodo



Zazwyczaj nie zastanawiamy się nad tym, co sprawia, że grupa ludzi zakłada zespół muzyczny. Podobne lub takie same gusta muzyczne, chęć lub konieczność tworzenia, próba dorównania swoim inspiracjom... Ale są także i wyjątki, jak na przykład powstały w 2012 roku w Poznaniu zespół Omni mOdO. Tworzy go czworo muzyków, którzy osobno mogą reprezentować różne, często przeciwległe gatunki muzyczne. Razem jednak, gdy wymieszali swoje umiejętności i inspiracje, dali początek czemuś bardzo oryginalnemu, z czym na rodzimej scenie dotąd się nie spotkałem. Otóż grupa w składzie Daniel Moszczyński (śpiew, elektronika), Marcin Kaźmierczak (gitara), Adam Majewski (bas) oraz Agnieszka Majewska (perkusja) prezentuje słuchaczowi mieszankę funku, lekkiego hip-hopu, ska i efektów ze stołu mikserskiego ze scratchowaniem włącznie. A wszystko to mocno spięte rockową klamrą. Ktoś pomyśli: „hip-hop z funkiem i rockiem? W Polsce? Niemożliwe!”. Przyznam, że ja również bylem sceptycznie nastawiony do takiego konceptu. Po obejrzeniu nagrań wideo z koncertów wiedziałem jedno - to będzie bardzo energetyczna płyta. Zanim jednak grupa weszła do studia, koncentrowała się na szlifie numerów wygrywając przy okazji wiele przeglądów i konkursów dla młodych kapel, zaś jednym z największych osiągnięć zespołu jest występ na głównej scenie Przystanku Woodstock, a także wysoka pozycja na Liście Przebojów Antyradia i Radiowej Trójki. Niewiele młodych polskich kapel już na starcie może się szczycić takim dokonaniem. Te wszystkie zdarzenia skłoniły mnie do zapoznania się z debiutanckim krążkiem poznaniaków. Pora więc zakręcić śmigłem „Tekturowego samolotu” i odlecieć w przestworza.

Jako pierwszy zespół serwuje numer tytułowy, który równocześnie promuje album. „Tekturowy samolot” (tytuł inspirowany prozą Andrzeja Stasiuka) to z początku ciężki, nieco rammsteinowy riff, który z czasem przechodzi w fajne rockowe granie. Już od razu na uwagę zasługuje świetny wokal – z nad wyraz świetną dykcją. Głos z lekką chrypką, lecz zawierający niesamowite możliwości, zarówno rockowe, jak i rapowe, o czym będzie się można przekonać później. Sam numer chwytliwy, melodyjny, z bardzo porządnym uderzeniem w perkusję. Naprawdę smakowite rozpoczęcie albumu.

Prolog do „Obsesji” to świetnie brzmiąca, lekko „closterkellerowata” gitara, która jest tłem do krótkiego wywodu, czym są tytułowe dla utworu numer trzy „Obsesje”. Tutaj warto zwrócić uwagę na fajnie brzmiącą gitarę basową i melodyjny wokal. W tym numerze gitara elektryczna pełną mocą, ale niezwykle dobrze i rockowo gra podczas refrenu. Interesująco wypadają również elektroniczne efekty tworzone przez Daniela na stole mikserskim. Dobry, rockowy numer, po którym następują „Kłamstwa”. Tu z kolei zupełna zmiana klimatu – od rocka, przez funk po lekkie rapowanie. Jednak cała moc ujawnia się w świetnym refrenie. Mogłoby się wydawać, że te kolory muzyczne do siebie nie pasują, jednak to wszystko zostało idealnie wyważone w inteligentny sposób. Na plus scratching w wykonaniu wokalisty oraz klimatyczne brzmienie gitary.

Numer pięć na albumie to „A mama wie lepiej”, a więc z początku amerykańskie, rockowe granie z niebanalną sekcją rytmiczną, pod którą „podłącza się” gitara. I znów wyrazy uznania dla Daniela za umiejętność dostosowania swojego głosu do rockowych barw. Niewielu wokalistów tak łatwo potrafi poruszać się w tak różnych klimatach.

„Egoistę”, czyli kolejny numer, otwiera świetna gra perkusji, jednak to gitara robi kapitalną robotę. Brzmi ciężko, niespokojnie, ale zarazem melodyjnie i nieco prześmiewczo. Na plus znów bardzo dobry śpiew wokalisty i gra basu w tle. Niezmiernie cieszy także fakt, że efekty elektroniczne są tylko tłem, ozdobnikiem i nie zakłócają odbioru.

Przed nami jeden z najlepszych numerów na płycie, czyli „Adrenalina”. Świetnie brzmiącą gitarę przeszywa rapowanie Daniela i jego pokaz umiejętności na stole mikserskim. Idealnie dopasowana gitara pilnuje natomiast, aby numer nie stracił rockowego kolorytu. Dzięki temu wszystkiemu słuchacz otrzymuje niesamowicie energetyczny, ale i równocześnie niespokojny numer. Jest w nim coś, co sprawia, że na pozór niepasujące do sobie klocki muzycznej układanki nagle i niespodziewanie łączą się i powstaje świetny obrazek, posiadający wiele odcieni, widocznych (słyszalnych) w zależności od kąta patrzenia (słuchania). Sądzę, że to zasługująca na uznanie umiejętność komponowania, ale i pracy w studio.

Kolejny kawałek, zatytułowany „Gdzie są moje pieniądze?” to trochę ironiczny, lekko komiczny, ale i posiadający pewną przestrogę numer. Główną rolę pełni tu bezapelacyjnie wokal. Po nim przychodzi czas na „Lenia”, z już na wstępie ciekawą grą sekcji rytmicznej. Tutaj znów słychać różnorodność gatunków – od rocka, po lekkie reggae. Te wszystkie nagłe zmiany klimatów są jak najbardziej zamierzone, zespół puszcza bowiem oko do słuchacza, jakby chciał powiedzieć: „spoko, tutaj nie ma żadnej powagi, tak naprawdę chodzi przecież o świetną zabawę!”. Taki jest też ten numer – niby rock, ale „z jajem”.

„Chcę nic nie muszę” rozpoczyna ciekawy riff, okraszony fajnymi efektami. Reszta brzmi trochę „czarno” (bas) i przez to trochę dziwnie. Przeszkadza przesterowany wokal, co sprawia, że kawałek jest nierówny i nie za bardzo pasuje do reszty. Podobnie zresztą, jak i dwa kolejne („DNA” i śpiewane przez zęby „Manipulacje”). Niewiele się w nich dzieje, czegoś brakuje, jest mało ciekawie, zupełnie, jakby grupie brakło mocy i pomysłów na kolejne kompozycje. Trzy niepotrzebne nikomu wypełniacze.

Pora więc na ostatni numer albumu. To zdecydowanie jedna z najlepszych piosenek, jakie usłyszałem w tym roku. „Zmiana warty” już od pierwszych sekund wgniata bowiem w fotel poprzez świetny gitarowy klimat i przeszywający śpiew. Z czasem numer rozpędza się, aż do finału, gdzie kończy go strzał z broni i pisk gasnącego życia. Warto dodać, że numer został zainspirowany wydarzeniami Poznania '56. Tym większa szkoda, że zespół postanowił go umieścić na końcu, jako bonus.

Płyta jest mieszanką wielu różnych gatunków, co ma swoje zalety i wady. Czasem brzmi to bowiem naprawdę smakowicie, czasem niestety jednak nuży i wydaje się, że płyta zyskałaby, gdyby ją nieco skrócić. Muzyka Omni mOdO niewątpliwie ma jednak w sobie pokłady energii. Z niekłamaną ciekawością będę obserwować ten zespół, ponieważ ma on potencjał, by porządnie zamieszać w polskiej muzyce rockowej.

7.5/10

Mariusz Fabin

Komentarze