23.09.2017
RECENZJE

• METUS - Black Butterflies
• AVE - Ave
• PRISTINE - Ninja
• MORDOR - Nothing...
• THALAMUS - Hiding From Dylight
• KORPIKLAANI - Live At The Masters of Rock
• MILLENIUM - The Cinema Show
• MOONSPELL - Extinct
• AYDEN - Identity
• THE PRISONER - Life of the Mind
• 1000DEAD - Thousanddead
• NERVECELL - Past, Present... Torture
• KARIBOW - From Here To The Impossible
• ART OF ILLUSION - Round Square of the Triangle
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• SUNRISE - Ostrów Wielkopolski
• ULI JON ROTH, THE HEAVY CRAWLS - Katowice.
• INO ROCK - Inowrocław
• PROG IN PARK - Warszawa
• RIVERSIDE, LION SHEPHERD, SLTEOTW - Katowice
• BLAZE BAYLEY - Tychy
• VOTUM, ART OF ILLUSION - Chorzów
• THE NEAL MORSE BAND - Warszawa
• THE BREW - Piekary Śl.
• PROGROCKFEST 2017 - Legionowo
• SIENA ROOT, BRAIN CONNECT - Chorzów

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• INDYGO
• NOVVA - Łukasz Stalmach
• RHAPSODY OF FIRE - Alex Staropoli
• LoTH - Maciej Sołtys
• PROCOL HARUM - Gary Brooker
• SNAKEBITE
• BLAZE BAYLEY

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview
• GUNSEN - The Adventure Of The Devil's Note - Review

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - W » WATERS, ROGER - 2017 - Is this the life we really want?
WATERS, ROGER - 2017 - Is this the life we really want?

ROGER WATERS - Is this the life we really want?


Roger Waters


1. When we were young
2. Déjà vu
3. The last refugge
4. Picture that
5. Broken bones
6. Is this the life we really want?
7. Bird in a gale
8. The most beautiful girl in the world
9. Smell the roses
10. Wait for her
11. Oceans apart
12. A part of me died

Rok wydania: 2017
Wydawca: Columbia
http://www.roger-waters.com




“…hey Roger, when you're watching TV; I said hey, hey Roger, what do you see?...” – spokojnie można zapytać za Karelem Fialką, cytując jeden z większych przebojów lat osiemdziesiątych. Można, bo oto po dwudziestu pięciu latach Roger Waters znów włączył, po uprzednim ubawieniu się na śmierć, telewizor swoich myśli i emocji. W międzyczasie dużo koncertował, czego dowodem są olśniewające, przede wszystkim wizualnie, wydawnictwa „In the flesh” i „Roger Waters: The wall”. Napisał i wydał operę „Ça ira”, a także nagrał zaledwie kilka nowych piosenek, które ukazały się jedynie na singlach. O dużej płycie jednak przez długi czas wcale nie wspominał. Dlatego chyba każdy zadeklarowany sympatyk twórczości Watersa z ogromną radością i dużym kredytem zaufania powitał jego najnowsze dzieło, zatytułowane „Is this the life we really want?”. Czy to Roger, jakiego cenimy?

Album otwiera krótka introdukcja, zatytułowana „When we were young." Wraz z nim znajome dźwięki: tykanie zegara, mnogość różnych głosów i Waters, jakby recytujący wiersz, który zaprasza nas nieco przytłumionym głosem w podróż w głąb siebie i swoich przemyśleń. Zegar tyka dalej, płynnie przechodzimy do „Déjà vu”: „gdybym był Bogiem, wierzę, że wszystko zrobiłbym lepiej”. Muzycznie natomiast jest znakomicie, bo to ballada w klimacie „Mother”. Bardzo dobrym posunięciem było ubranie tego numeru w szaty cudownych smyków, gitary akustycznej i pianina. Stary, dobry Roger.

Pstryk, gada gdzieś radio, słyszymy jakieś wiadomości – to „The last refugee”. Już wiemy, że będzie to komentarz do otaczającej nas geopolitycznej rzeczywistości: problemu bliskowschodnich emigrantów, zalewających Europę i tego trzyletniego chłopca, który utonął, płynąc do swojego raju („kiedyś odnajdziesz to moje dziecko, zaraz przy brzegu, gdy będziesz kopać szukając łańcuszka lub kości, przeszukując piasek dla wyrzuconych przez morze pozostałości z ostatniego uchodźcy”). Słyszymy szum morza, mewy i piękne klawisze w tle – utwór, kojarzący się z „Perfect sense”, daje do myślenia i pomimo, że jest spokojny i rozmarzony, to autentycznie przeszywa.

„Picture that" to z kolei jeden z najlepszych utworów na płycie. Śmiało można powiedzieć, że to czystej krwi Pink Floyd. Trochę jak „One of these days”, trochę „Welcome to the machine”. No i ten tekst: „wyobraź swoje dziecko z ręką na spuście (…) wyobraź przywódcę, bez pieprzonego mózgu” (pierwsza – i nie ostatnia – na płycie aluzja do Donalda Trumpa). Klimat utworu hipnotyzuje i mocno niepokoi, głównie za sprawą połączenia klawiszy, basu, smyków i żeńskich wokali, jak i psychodelicznej końcówki z gadaniem telewizora w tle.

„Broken bones" otwiera wycie wilków i gitara akustyczna ze spokojnym śpiewem Watersa. Znów na pierwszy plan wychodzą smyczki (momentami przypominające popularny w latach siedemdziesiątych melotron), jednak cała moc drzemie w niesamowitej melodii tego numeru – bo to niby proste granie, ale jakże urzekające! Roger potrafi jeszcze skomponować piękne dźwięki. No i pisać wciąż poruszające teksty – tutaj zastanawia się, dlaczego z własnej woli zrezygnowaliśmy z wolności, ale przecież „nie można cofnąć wskazówek zegara”.

Numer tytułowy otwiera bezsensowna i wyrwana z kontekstu wypowiedź Donalda Trumpa (który również „obrywa” w tekście); klimatem przypomina natomiast muzyczne pożegnanie Davida Bowie („Lazarus”). To bezsprzecznie arcydzieło, urzekające hipnotycznym brzmieniem orkiestry, oszczędną grą gitary oraz efektami dźwiękowymi (krzyk tłumu w środku utworu) i wokalnymi. I znów celny do bólu tekst: „czy to jest życie, jakiego naprawdę chcemy? Tak musi być, bo to jest demokracja i ma być tak, jak chce większość (…) Za każdym razem, gdy kurtyna opada na czyjeś zapomniane życie, to dlatego, że wszyscy milczeliśmy i byliśmy obojętni”. Gorzka i trafna diagnoza kondycji współczesnego człowieka. „To normalne!” – krzyczy Waters, przenosząc nas płynnie do kolejnego utworu („Bird in a gale”). Znów gada telewizor, a muzycznie ponownie jesteśmy w psychodelii lat siedemdziesiątych, w okolicach płyty „Animals” (środkowe zapętlenie wokalu i to, co dzieje się później jest jakby wyjęte prosto z „Dogs”). To drugi najbardziej floydowski utwór na albumie: dziwny, progresywny, niepokojący – ale to akurat same jego największe zalety.

„The most beautiful girl" to jeszcze jeden spokojny, dość ładny kawałek, który jednak nie wnosi zbyt wiele do odbioru całości. Jedyne, na co można zwrócić uwagę to znów piękna aranżacja (smyki i żeński chórek) i niezwykle wymowne „I'm coming home" w tekście. Czy to kolejne muzyczne pożegnanie kolejnego wielkiego Artysty?...
„Smell the roses” to kolejny z utworów, który wyrasta bezpośrednio z Pink Floyd (ma w sobie zarówno coś z „Time”, jak i „Have a cigar”, aż brakuje przez moment gitary Davida Gilmoura), wraz z całym klimatem, grą instrumentów i teatrem dźwięków (tykanie zegara, ujadanie psa). Świetny feeling i kapitalna gitara basowa w tle to moc tego numeru (nie zapominając oczywiście o tekście: „zbudź się i poczuj zapach róż, zamknij oczy i módl się, by wiatr się nie zmienił”). Jednak przed nami cudowne zamknięcie płyty, wyciszenie i refleksja na temat dojrzałej miłości. Mowa tu o swoistej, połączonej w jedną całość trylogii: „Wait for her”/”Oceans apart”/”Part of me died”.

Pierwsza część to moim zdaniem najlepsza piosenka tego roku. Niezwykłe pianinko wraz gitarą i ten niesamowity tekst, będący swoistą radą ojca dla syna, który boi się o miłość. Co robić? Czekać na nią, aż przyjdzie. Niezwykle przeszywająca gitara, aż szkoda, że nie rozwija się tak jak na przykład w „Comfortably numb", ale i bez tego jest naprawdę wybitnie. „Oceans apart” to króciutki utwór o stracie, która jednak jako niewypowiedziana słowami miłość na zawsze pozostaje w sercu. No i ostatni: „Part of me died" to powrót do motywu z “Wait for her", zawierający swoiste memento: „byłoby lepiej umrzeć w jej ramionach, niż całe życie trwać w żalu”.

Wybitny Artysta, wybitna muzyka. Warto przesłuchać ten album kilkukrotnie, ponieważ za każdym razem zyskuje on coś nowego. Jedno jest pewne: Roger Waters absolutnie nie stracił nic ze swojego ciętego języka muzycznego publicysty. Wciąż jest do bólu szczery, a jego teksty są wciąż odpowiednio celne. Ale co najważniejsze – swoją złość i frustrację potrafi ubrać w przepiękną, wielowymiarową muzykę. Nie bez powodu jest to także płyta na wskroś floydowska – Waters nie musi kombinować i tylko potwierdza, że nawet nagrywając pod własnym nazwiskiem już na zawsze będzie częścią muzycznego i literackiego dziedzictwa, któremu na imię Pink Floyd.

9/10

Mariusz Fabin
Komentarze