23.07.2017
RECENZJE

• KORN - The Path Of Totality
• LINKIN PARK - A Thousand Suns
• NOTHGARD - The Sinner's Sake
• STILLBORN SLAVE - 7 Ways To Die
• SCRITIKALL - Draft
• ADAGIO - LIFE
• TEKNO - Basstards
• QUEEN - The Game
• SYLVAN - Posthumous Silence
• NASTY CRUE - Riots in Heaven
• NAD SYLVAN - The Bride Said No
• OKTOR - Another Dimension of Pain
• I WAS BORN TWICE - Risen
• STATUS QUO - The Last Night of The Electrics
• PAIN OF SALVATION - Road Salt Two
• EUROPE - Wings of Tomorrow
• ORDEN OGAN - Gunmen
• SINSAENUM - Echoes Of The Tortured
• GRZEGORZ KAPOŁKA TRIO - 5th Avenue Blues
• KEE MARCELLO - Scaling Up
• DEMOTIONAL - Discovery
WYWIADY
wywiad

• LoTH - Maciej Sołtys
• PROCOL HARUM - Gary Brooker
• SNAKEBITE
• BLAZE BAYLEY
• DEMON JESTER
• IRON MASK - Dushan Petrossi
• BURNING POINT - Pete Ahonen

więcej wywiadów

RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• RIVERSIDE, LION SHEPHERD, SLTEOTW - Katowice
• BLAZE BAYLEY - Tychy
• VOTUM, ART OF ILLUSION - Chorzów
• THE NEAL MORSE BAND - Warszawa
• THE BREW - Piekary Śl.
• PROGROCKFEST 2017 - Legionowo
• SIENA ROOT, BRAIN CONNECT - Chorzów
• CETI - Łódź
• DISPERSE, RETROSPECTIVE, AYDEN - Piekary Śl.
• DEVIN TOWNSEND PROJECT, BETWEEN THE BURIED AND ME, LEPROUS - Kraków
• HAMMERFALL, GLORYHAMMER, LANCER - Warszawa

więcej relacji

ARTICLES IN ENGLISH

• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview
• GUNSEN - The Adventure Of The Devil's Note - Review

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - N » NASTY CRUE - 2017 - Riots in Heaven
NASTY CRUE - 2017 - Riots in Heaven

NASTY CRUE - Riots in Heaven


Nasty Crue

1. Cabin in the woods
2. Riots in heaven
3. What happens on backstage stays on backstage
4. Movie star
5. Crime wave
6. Lynchburg Tennessee
7. Make some noise
8. Hero
9. Friday night fever
10. Johnny & Mary
11. Find my way

Rok Wydania: 2017
Wydawca: Nasty Music
https://www.facebook.com/NastyCrue





Kobieta, a także jej erotyczny aspekt i związane z tym różnego rodzaju swawole od dawna zajmowały w muzyce metalowej ważne miejsce jako jeden z tematów poruszanych w tekstach. Jedną z ważniejszych kapel erometalu jest niewątpliwie grupa Steel Panther. Również do wszelkiego rodzaju zabaw i używek zaprasza w swojej twórczości między innymi Mötley Crüe. Z inspiracji powyższymi kapelami, a także glam i pudel rockiem lat 70. i 80. powstała wrocławska grupa Nasty Crue. Zespół mocno angażował się w image przywołujący minioną epokę: mocny makijaż, bujne czupryny przepasane opaską na czole, czy wreszcie prześmiewcze odzywki. Tak było podczas debiutu w 2009 roku, kiedy to odziani w kolorowe, vanhalenowe legginsy wydali swój pierwszy singiel. Minęło kilka lat. Grupa wydała w międzyczasie epkę („Rock’n’roll nation”), a także zaliczyła między innymi występ w jednym z talent show i wkrótce, zmieniając zasadniczo swój image, wydał swój drugi album pt. „Riots in heaven”. Na płycie znajduje się jedenaście utworów, które zostały nagrane w składzie : J.J.- śpiew, Mintay - perkusja, Shuffle – gitara basowa , Paulie – gitara.

Przenieśmy się więc nieco w czasie… oczywiście tylko muzycznie.

Album otwiera utwór „Cabin in the woods”. Dźwięki niczym z horroru „Piła”, lecz tylko na chwilę, bowiem od razu rusza wrocławska machina z fajnym riffem przypominającym „We rock” Dio. Już na wstępie warto pochwalić fajny młócący bas w tle. Ciekawe, rockowe granie, z lekką nutą syntezatorów jako przerywnik. Warto również zaznaczyć, że wokalista zrobił postępy od czasy występu w tv. Bardzo dobry start płyty. Czy reszta będzie tak dobra, rytmiczna i, co ważne, szybka?

Jedziemy dalej z numerem dwa. To tytułowy „Riots in heaven”. Początek nie sprawia wrażenia granego w latach 80., ale za to wgniata fajny ciężki riff, który jest lekko przetworzony, co jest bardzo na plus i co nadaje siłę temu kawałkowi. Na szczęście wszystko jest na swoim miejscu i również bas fajnie pływa „falującym” efektem. Jednak cała moc drzemie w chóralnie zaśpiewanym refrenie. Drugi numer i równie dobry jak poprzednik. Warto wspomnieć, że do kawałka zrealizowano ciekawe wideo.

Kolejny, „What happens on backstage stays on backstage” (brawo za tytuł!), zaskakuje na początku syntezatorem. Do tego przygrywa fajnie zespół, znów z fajnym basem w tle. Numer trochę mi się kojarzy z dokonaniami grupy KISS. Fajne rockandrollowe granie, w przypadku którego nie ma co prawda mowy o wynalezieniu prochu, lecz które w zamian serwuje rzetelne, melodyjne łojenie, ubrane w bardzo dobre solówki. Końcówka numeru to już wokalne popisy i szkoda tylko, że zdecydowano się na wyciszenie numeru.

„Movie star” to z początku jakby pseudo-romans, lecz potem już gitary tną równie mocno, jak perkusja. Dość dziwny rytm ma ten kawałek. Wokalista natomiast próbuje naśladować Justina Hawkinsa z The Darkness, mam jednak nadzieję, że jest to zaśpiew dla żartu, swoiste „puszczenie oczka” do słuchaczy. Sam kawałek jest dość pogmatwany, bo z solówki gitarowej wybijają się jakby dźwięki techno fabryki. Nieco słabszy od wcześniejszych, lecz brawa za żarcik z Hawkinsem.

„Crime wave” otwiera bas, jakby zaczerpnięty z Guns N’Roses, lecz potem jest bardzo różnie: przez świetne granie gitary i raczej słabszą część zwrotki, po fajne klawisze i świetną melodykę w refrenie. Znów tu są wysokie rejestry wokalu, lecz tym razem – co od razu da się wyczuć - śpiewane na poważnie. Szybko, zwięźle i na temat. To, co rock’n’roll lubi najbardziej.

Kolejnym numerem jest „Lynchburg, Tennessee”. Prawdziwym rock’n’rollowcom nie trzeba wyjaśniać, jaki trunek wypływa z tego miasta. Krótka próba perkusji i można grać niczym Motörhead skrzyżowany z Warrant, Van Halen i Skid Row w jednym. Przy czym jedno jest pewne: zespół absolutnie nie ma się czego wstydzić, jeśli chodzi o okołoamerykańskie granie. Znów jest ciężko, mocno wgniatająco. Warto zaznaczyć, że w tym numerze zespół wspomaga wokalnie Michał Pocheć z zespołu XIII W Samo Południe.

Numerem siedem na albumie jest „Make some noise”. I znów zespół gra pełną parą. Znów gdzieś przebrzmiewa Dio, a także ostro imprezujący Ozzy z lat 80. Lekkie zwolnienie tempa wyzwala tylko jeszcze więcej energii. Numer idealnie pasujący do wspólnej zabawy na koncertach. Nawet solówka, która jest bardzo dobra sprawia, że ręce same składają się do oklasków, a gardło pragnie śpiewu. Ale czemu wyciszenie na końcu…???

Czas na „Hero”. Rozpoczyna go jakby jakiś kiepskiej jakości dzwonek w telefonie. Z czasem robi się tego niesamowicie skoczny i chwytliwy numer z rewelacyjną linią basu podczas zwrotki. Czapki z głów. A jeśli chodzi o refren…, to naprawdę dawno nie słyszałem takiej nośności i melodyjności. Niby wszystko już było (zwłaszcza w hard rocku/metalu i refrenach typu „łoooo…”), ale to naprawdę brzmi fajnie, sprawiając, że jest to zdecydowanie jeden z najlepszych numerów na płycie. Słychać w nim niesamowitą radość z grania. Cieszy to, że czasem powstają zespoły, dla których najważniejsza jest zabawa. Trzask analogowej płyty i…

…jesteśmy przy kolejnym kawałku, „Friday night fever”. Numer brzmi troszkę jak Bon Jovi lub Van Halen, jednak jego najciekawszym punktem jest fajne uderzanie w struny basu. W porównaniu z tym, co słyszeliśmy wcześniej, kawałek jest jednak taki trochę nijaki, dlatego spokojnie można przejść do kolejnego…

…czyli „Johnny & Mary”: klawisze iście rammsteinowe, również reszta zespołu nie pozostaje dłużna. Jedynym mankamentem jest to, że wokalista troszkę przestał poszukiwać. Linie melodyczne robią bardzo podobne, przewidywalne, a wysokie rejestry zamiast olśniewać – zaczynają irytować. Kompozycję ratuje jednak dokładająca do swoich pieców reszta zespołu.

Ostatnim numerem na płycie jest „Find my way”. I tu kolejne, tym razem miłe zaskoczenie. Gitara akustyczna. Grana niezwykle mocno, szybko. Dość ciekawy, akustyczny numer kończący „zamieszki w niebie”.

Mnóstwo pary i ognia, bardzo udane kompozycje, świadomi swoich umiejętności muzycy, którzy wiedzą, jak z tego, co już było wykrzesać jeszcze coś nowego. Czyli po prostu Nasty Crue. Oglądają się za siebie tylko po to, by zaczerpnąć wzorzec, a nie bezmyślnie kopiować. A stąd już tylko mały krok do własnej, rozpoznawalnej marki. I to bez tanich sztuczek w postaci kolorowych peruk i pstrokatych legginsów.

8/10

Mariusz Fabin
Komentarze