21.01.2018
RECENZJE

• TENSION ZERO - Human.exe
• HANGING GARDEN - I Am Become
• OBIBOX - Czasy Niepewne
• RUNNING WILD - Death or Glory
• JUDAS PRIEST - Painkiller
• MAREK BILIŃSKI - E≠mc²
• LESOIR - Latitude
• BEYOND CHRONICLES - Human Nation
• LOCH VOSTOK - Strife
• HARMORAGE - Psychico Corrosif
• MASACHIST - The Sect (death REALigion)
• WOJCIECH CIURAJ - Ballady Bez Romansów
• CRADLE OF FILTH - Cryptoriana - The Seductiveness of Decay
• DAISY DRIVER - Nulle Part
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• JETHRO TULL - Bydgoszcz
• HELLOWEEN - Warszawa
• COCHISE - Chorzów
• TESTAMENT, ANNIHILATOR, DEATH ANGEL - Wrocław
• ANATHEMA - Warszawa
• TESTAMENT, ANNIHILATOR, DEATH ANGEL - Warszawa
• EPICA, VUUR, MYRATH - Kraków
• KABAT - Trzyniec
• UNEVEN STRUCTURE, VOYAGER, MENTALLY BLIND - Wrocław
• PRISTINE - Chorzów
• PROCOL HARUM - Katowice
• SEATTLE NIGHT V - Warszawa

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• FACTOR 8
• NOCTURNAL RITES - Nils Eriksson
• COMMUNIC - Oddleif Stensland
• CRYSTAL VIPER - Marta Gabriel
• SINNER - Tom Naumann
• HELLOWEEN - Michael Weikath
• DAS MOON / WE HATE ROSES - Daisy Kowalsky

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - D » Def Leppard - 1987 - Hysteria
Def Leppard - 1987 - Hysteria
Def Leppard1. Women
2. Rocket
3. Animal
4. Love Bites
5. Pour Some Sugar on Me
6. Armageddon It
7. Gods of War
8. Don't Shoot Shotgun
9. Run Riot
10. Hysteria
11. Excitable
12. Love and Affection

Rok wydania: 1987
Wydawca: Mercury Records/Phonogram Records
http://www.defleppard.com




Są takie płyty, do których zawsze wracam z niezwykłym sentymentem. "Hysteria", Def Leppard to bez najmniejszego cienia wątpliwości jeden z tych albumów, które spowodowały, iż w czasach, gdy królował Modern Talking, mnie wówczas dziewięciolatka zaintrygowało bardziej gitarowe, rockowe granie. Pamiętam, gdy z wypiekami na twarzy kupowałem na targu kasety właśnie Def Leppard, Scorpions czy Bon Jovi, gdy w stacjach radiowych były nadawane audycje, w trakcie których można było nagrywać całe płyty (tak, tak, to były super czasy, a w dobie wszędobylskiego obecnie, Internetu i mp3, wydają się wręcz śmieszne), gdy od kuzyna, który posiadał przeogromną ilość kaset przegrywałem Queensryche czy Marillion (Darek vel Staruch pozdrowienia)... No dobra dość tych wspomnień, czas by napisać kilka słów o głównym bohaterze tej recenzji, czyli albumie "Hysteria".

Czwarty w dyskografii krążek Brytyjczyków ukazał się po trwającej niemal cztery lata przerwie wydawniczej, i trzeba przyznać, że mając w pamięci sukces "Pyromanii", przed zespołem stało nie lada wyzwanie. "Hysteria" nie jest już tak zadziorna jak swoja poprzedniczka, jest bardziej wymuskana, chwilami wręcz popowa (choć biorąc pod uwagę co prezentuje zespół obecnie to tutaj i tak ilość popu jest śladowa). Po dziś dzień, ten krążek to dla mnie cztery utwory genialne i osiem wyśmienitych, pozostałych kompozycji. Które piosenki wchodzą w skład mojej czwórki? Otwierające krążek "Women", niezwykle przebojowe i melodyjne, ze świetnymi gitarami, które po nieco radiowo/popowej zwrotce raczy nas mocnym refrenem. Drugim utworem jest następne w kolejności "Rocket". To jeden z tych utworów, których mógłbym słuchać bez przerwy i bez znudzenia. Świetna wpadająca w ucho melodia i ten perkusyjnyo-gitarowy przerywnik pod koniec trwania. Po prostu cudo - uwielbiałem, ten utwór uwielbiam i zawsze będę go uwielbiał!! Jak dla mnie to najlepsza kompozycja jaką Def Leppard kiedykolwiek nagrał. Trzeci (w kolejności występowania na albumie) to przecudna ballada "Love Bites". Ech, aż się łezka w oku kręci, jakie kiedyś ballady królowały na dyskotekach i rozgłośniach radiowych. Pełna emocji, delikatna i mocna jednocześnie, rzecz to niezwykle udana. Czwartym majstersztykiem "Hysterii" jest "Gods of War". Już intrygujący początek, z wojskowymi okrzykami w tle zwiastuje utwór nietuzinkowy. Następnie wyraźna, rytmiczna zwrotka z przyjemnymi partiami gitar w tle i niepozwalający się zapomnieć refren, do tego to zakończenie, w trakcie, którego ciarki są obowiązkowe. Pozostałe osiem kompozycji, wchodzących w skład albumu, to zagrany z polotem rock, którego słucha się wyśmienicie a w samochodzie wręcz rewelacyjnie. Z resztą, co Wam będę mówił, nie wierzę, że może znaleźć cię wśród Was ktoś, kto nigdy nie słyszał tego krążka.

Jak ten czas leci, to już tyle lat minęło od czasu gdy "Hysteria" podbijała świat i wyrabiała sobie miejsce w historii rocka. Niestety, jak się potem okazało, to był ostatni album, z Stevem Clarkiem w roli gitarzysty. Nie poradził on sobie ze swoimi uzależnieniami i opuścił ziemski padół w sposób niegodny tak wspaniałego muzyka.

9/10

Piotr Michalski
Komentarze