06.12.2019
RECENZJE
ARIA - Guest from the Shadow Kingdom

DEZERTER - Undergound Out of Poland

PERIHELLIUM - Prototype

MOTHER OF MILLIONS - Artifacts

TRIBULATION - Down Below

EUROPE - Europe

JAN METUS - Time Will Dissolve Our Shadows

JAN AKKERMAN - Close Beauty

REMEMBRANCE - Fall, Obsidian Night

PETR STEPAN & BRATRSTVO LUNY - Luna nad Iglau

DESTRUCTION - Born to Perish

GALLILEOUS - Moonsooon

ISSUN - Dark Green Glow

THE PAU - Raj

THE HOLEUM - Sublime Emptiness

RONNIE WOOD WITH HIS WILD FIVE - Mad Lad: A Live Tribute to Chuck Berry

BLACK STONE CHERRY - Black To Blues 2

RHAPSODY - Dawn of Victory

FLESHWORLD - The Essence Has Changed But The Detail Remains

YOGI LANG - A Way Out Of Here

MYSTHICON - Into the Dark (EP.)

ALHENA - Breaking the Silence...by Scream

ADAM JURCZYŃSKI - Beyond the Horizon

JOE BONAMASSA - Live At the Sydney Opera House

GHOST - Infestissumam

NIKKI STRINGFIELD - Harmonies for the Haunted

MILLENIUM - The Web

FRONTBACK - Don't Mind the Noise

VISION DIVINE - When All The Heroes Are Dead


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - L » LEECH - 2018 - Cyanide Christ
LEECH - 2018 - Cyanide Christ

LEECH - Cyanide Christ


LEECH - Cyanide Christ

1. Barely Alive
2. Piss 'n' Spite
3. Hollow Eyes
4. Condemned
5. The Real Me
6. The Avenger
7. Chaotic
8. Bleached Gods
9. Distorted
10. No Exit
11. Unsurpassed

Rok wydania: 2013/2017
Wydawca: LL Production / Defense Records
https://www.facebook.com/leechproject





Dzięki Defense Records możemy cieszyć się wznowieniem debiutu szwedzkich thrasherów z LEECH. A prawda jest taka że od pierwszego do ostatniego dźwięku "Cyanide Christ" uśmiech nie schodzi z twarzy. Ekipa eksploruje szeroko pojęte połacie gatunku do tego stopnia, że porównania z wielkimi nazwami są zbyteczne. Jeśli tylko wymienisz jakąś znaczącą markę, jesteś w stanie odkryć że LEECH inspirowali się nią w tym czy innym utworze. Mamy zatem konkretną jazdę bez trzymanki opartą na riffie, otrzymujemy masę solówek i sporo harmonii gitarowych które dodają melodyki całości. Wokalnie również jest w porządku. Głos Jensa Mortensena oscyluje od szczekającego wrzasku po głęboko brzmiący tembr. Kilka razy pokusił się o nałożenie chórku, co wpłynęło na złagodzenie konwencji, ale efekt tego zabiegu jest bardzo zadowalający. Płyta jest wyprodukowana naprawdę dobrze, wszystko brzmi soczyście. Nie przesadzono ani w stronę brudnego brzmienia, ani nie pokuszono się o rozwiązania zbyt nowoczesne. W tej kwestii jest idealnie.

Przyczepiłbym się jedynie do perkusji. I teraz sam nie wiem co mnie bardziej męczy czy zbyt dużo triggera w brzmieniu centrali, czy być może jednak niezbyt finezyjna gra perkusisty. Jest trochę zbyt szybko i do przodu. Nawet przejścia wydają się tak trochę na "odpier#$%" odegrane. Osobiście pragnąłbym więcej odmiany w tej materii. Ale tak naprawdę jako że to jedyna wada tego materiału postanowiłem poświęcić akapit by się nad tym trochę popastwić. Na tle całości to też element który dodaje pewnego pazura i pierwiastka bezkompromisowości. No cóż - nie mogło być idealnie.

Jest szybko, jest konkretnie, kiedy trzeba ostro i do przodu, a raz na jakiś czas nieco bardziej melodyjnie. Bez problemu możesz zanucić jakiś refren, lub melodię gitarową, ale to motoryka albumu trzyma twoje stopy w ciągłym ruchu (muszę sobie sprawić matę do odzyskiwania energii kinetycznej ;) ).
43 minuty zleciały jak z bicza strzelił, włączyłem album ponownie. Nie, nie po to by się przekonać, nie dlatego że mi coś umknęło, ale by czerpać frajdę z ponownego odsłuchu. Pierwszego dnia kiedy trafił do mnie ten krążek, przesłuchałem go jakieś pięć razy. Kolejny dzień również zacząłem od niego... i nie skończyło się na pojedynczym odtworzeniu.

8,5/10

Piotr Spyra
Komentarze