14.11.2018
RECENZJE

• KOBONG - Chmury Nie Było
• KOBONG - Kobong
• DROWN MY DAY - The Ghost Tales
• MARILLION - Marbles
• BEHEMOTH - I Loved You At Your Darkest
• HERE ON EARTH - Thallium
• LORIEN - Sny Moje
• VAN HALEN - 1984
• INDIGNITY - Realm of Dissociation
• DREAM THEATER - Dream Theater
• LEAP DAY - Timelapse
• SAXON - Saxon
• DEMONICAL - Chaos Manifesto
• FEVER - Obey
• BLACK COUNTRY COMMUNION - 2
• APOGEE - Conspiracy of Fools
• WALFAD - Colloids
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• POWERWOLF, AMARANTHE, KISSIN’ DYNAMITE - Warszawa
• HAMMERFALL, ARMORED DAWN - Wrocław
• TARJA, STRATOVARIUS, SERPENTYNE - Kraków
• THREE DAYS GRACE - Wrocław
• ILUZJE - II ŻORSKI FESTIWAL MUZYKI ART-ROCKOWEJ - Żory
• XIII STOLETI - Zabrze
• THE PINEAPPLE THIEF, LIZZARD - Warszawa
• ALBION - Kraków
• FORTECA - Wrocław
• TREMONTI - Warszawa
• PAIN OF SALVATION, KINGCROW - Kraków
• THIRTY SECONDS TO MARS - Kraków
• PROG IN PARK - Warszawa
• ROGER WATERS - Kraków
• ROGER WATERS - Kraków

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• JENNER - Marija Dragićević
• ADMINISTRATORR ELECTRO - Bartosz Marmol
• MANIMAL - Samuel Nyman
• ISCARIOTA - Justyna Szatny
• ALBION - Jerzy Antczak
• LAURA COX
• TWO TIMER
• SZKLANE OCZY

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - J » JUDAS PRIEST - 2018 - Firepower
JUDAS PRIEST - 2018 - Firepower

JUDAS PRIEST - Firepower


JUDAS PRIEST - Firepower

1. Firepower
2. Lightning strike
3. Evil never dies
4. Never the heroes
5. Necromancer
6. Children of the sun
7. Guardians
8. Rising from ruins
9. Flame thrower
10. Spectre
11. Traitars gate
12. No surrender
13. Lone wolf
14. Sea of red

Wydawca: Sony Music
Rok wydania: 2018
http://www.judaspriest.com





„Witajcie wszyscy, Priest powrócił!”. Takimi słowami wita swoich fanów na koncertach lider Judas Priest, Rob Halford. Czas niestety sprawia, że legendarny skład Bogów Metalu z wolna się wykrusza. Od kilku lat nie ma już w zespole K. K. Downinga, którego zastąpił Richie Faulkner, a już wkrótce z powodów zdrowotnych zabraknie także Glenna Tiptona, za którego na koncertach pojawi się Andy Sneap. Można więc śmiało powiedzieć, że najnowsze wydawnictwo grupy, „Firepower”, to coś w rodzaju pożegnania tego wspaniałego gitarzysty i kompozytora. Nie pozostaje zatem nic innego, jak powiedzieć: „Glenn, dziękujemy za wszystko” i włączyć najnowszy Priestowy krążek, być może ostatni, na którym słychać jego grę.

Początek jest, zgodnie z tytułem moczany i ognisty. „Firepower" otwiera dobry, ostry riff. Świetnie młóci na perkusji Scott Travis. Panowie Richie i Glenn wymieniają się solówkami. Pomimo, że Halford nie wyciąga już górek, tak, jak dawniej, to jego głos wciąż potrafi wkręcać się w umysł. Całkiem przyjemne rozpoczęcie, bez wątpienia zachęcające do dalszego słuchania.

Dwójką na płycie jest „Lightning strike". To z kolei motoryczny, klasyczny Priest. Halford udanie próbuje wykrzesać z siebie dawny ogień, co rusz zmieniając barwę i wysokość swego wokalu. Ciekawie dzieje się, gdy obaj gitarzyści „przekomarzają się”, dzięki czemu wychodzi bardzo ciekawy, „brytyjski” riff. Jeszcze powrót do refrenu i można przejść do kolejnego numeru.

„Evil never dies". Tu już od startu jest ciężko, z kapitalną grą Iana Hilla na basie i wciąż ogromną mocą wokalu Roba. Innym mocnym elementem tego numeru są niesłychanie smakowite ozdobniki Glenna. Mamy tu też patent z lekkim zwolnieniem tempa a'la „Touch of evil", jednak tu jest zupełnie inny ładunek. Ciężki riff robi się jeszcze bardziej wgniatający i jest tylko łącznikiem miedzy solówkami i kapitalnymi frazami Roba. Ależ było wybornie. Czy dalej też będzie tak zaskakująco dobrze?

Lecimy więc dalej do „Never the heroes". Jakieś dziwne efekty, gitara Glenna i perkusja trochę jak z Metalliki, a potem już klasyczny Priest. Troszkę może się kojarzyć z „Worth fighting for", gdzie i tu i tam kawałek napędzał Ian. Nie jest to może najmocniejszy numer Judasów, lecz niewątpliwie ma on coś w sobie: przede wszystkim fajną melodię i multiplikację wokali. Kawałek idealny dla prawdziwie rockowych stacji radiowych.

A teraz jeden z najlepszych kawałków na tym krążku. „Necromancer" to z początku mocny riff, który na chwilę zgniata niczym automat do puszek. Z kolei Halford mi się tu kojarzy z okresu pozapriestowego (Fight), ale w tym jak najbardziej pozytywnym znaczeniu. Również reszta panów świetnie napędza ten numer, przez co jest ciężko i groźnie. Warto zwrócić uwagę na kapitalne chórki, robione przez Roba. Miło będzie usłyszeć ten numer na zbliżającym się koncercie w Polsce.

Nieco Sabbathowsko robi się w kolejnym kawałku („Children of the sun", nawiasem mówiąc, oto mamy kolejny metalowy kawałek z cyklu „Children of…”). Główny riff już od samego początku zdradza, jak będzie brzmiał refren. Linia melodyczna zwrotki przywodzi mi natomiast na myśl jeden z tych dobrych fragmentów z „Nostradamusa". Do tego ten refren, krótki, acz melodyjnie treściwy. Warto zwrócić uwagę na perkusyjne ozdobniki Travisa, by chwilę potem rozkoszować się solówką Faulknera. Również tutaj harleyowiec próbuje wjechać na górkę, z niezłym skutkiem, jak na jego obecne warunki wokalne. Rob Halford wciąż budzi podziw, że po tylu latach śpiewania nie jest to dla niego problem.

Od kolejnego numeru, króciutkiego „Guardians", będącego czymś w rodzaju fortepianowo-gitarowego intro do kolejnego utworu zaczyna się druga, wyraźnie oddzielona właśnie tym fragmentem część płyty. Otwiera ją „Rising from ruins", czyli kolejna bardzo dobra kompozycja na krążku. Nieco przywodzi na myśl „Alone" z „Nostradamusa”, ma świetny refren z fajnymi smaczkami w tle na gitarze bez przesteru. Interesująco wypadają też solówki, a także „chóralna” gra gitar. Brawo, panowie!

Kolejną propozycją jest „Flame thrower". Tu rewelacyjnie brzmi wokalista wraz z dudniącym basem. Sama piosenka dobra, chociaż w drugiej części dziwnie się rozjeżdża, co stawia ją jednak pod ścianą jako jeden z zapychaczy.

Na szczęście dalej, właściwie aż do samego końca o zapychaczach nie ma mowy, bo oto wita nas „Spectre”. Rozpoczynamy od przytłumionego Glenna, włączamy wirnik i startujemy z niezwykle mocnym riffem. Ależ tam Hill rządzi i dzieli w tle! No i znów jestem pod wrażeniem śpiewu Halforda. A za wymianę zdań pomiędzy gitarami należy zdjąć czapkę i ukłonić się nisko. Glenn i Richie idealnie się dogadują i wielka szkoda, że już nie będzie można zobaczyć tego na scenie…

Zespół ani na chwilę nie daje słuchaczowi odpocząć. „Traitors gate", po klimatycznym gitarowym rozpoczęciu, rozpędza się do szybkiego riffu. Ależ tu Rob (zwłaszcza w refrenie) wymiata. Niby nie ma tu górek, lecz zamiata samą prędkością i precyzją śpiewu. Natomiast tylko Travis wie, jak podczas solówki złożyć w jedno te wszystkie bębny i stopy i jeszcze dołożyć do tego dzwon. Prawdziwy klasyczny heavy metal.

Za rogiem czeka już w kolejce jeszcze jeden rewelacyjny numer. Króciutki (niecałe trzy minuty) „No surrender" odpala chwytliwym riffem. Z kolei Halford już leci po całości bez zahamowań i wychodzi z tego świetny hard rockowy numer. Również gitarzyści mają tu wiele ciekawego do powiedzenia, od riffu, aż po solówki. Lubię, jak muzycy wiedzą do czego służą instrumenty, które dzierżą w dłoniach. W tym kawałku bezsprzecznie da się to usłyszeć.

Przedostatnim numerem jest swingujący „Lone wolf", który pożyczył muzyczne szaty z „Trzynastki” Sabbathów, skutkiem czego brzmienie jest ciężkie, motoryczne, ale nie do końca pasujące do Judas Priest. Taki eksperyment.

„Sea of red” to przepiękne, balladowe, spokojne zakończenie tego albumu. Nostalgiczne akustyczne gitary, które grają, jakby mówiły „do widzenia”. Również wokalista daje się ponieść ich melodii. Z czasem do głosu dochodzą elektryczne gitary, które podbijają klimat. Kapitalnym posunięciem są także chórki, no i ta świetna przeszywająca solówka.

Na początku napisałem, że Priest powrócił. I jest to prawda. Dawno już nie słyszałem grupy w tak dobrej formie kompozytorskiej (riffy, aranżacje, melodie). „Firepower” to bardzo dobry album i rewelacyjnie wyprodukowany, bardzo współcześnie brzmiący kawałek solidnego heavy metalu, skrzącego się prawdziwą radością grania. Cieszy to, że Judas Priest, podobnie jak inni wielcy mocnego grania (Deep Purple, Metallica, Accept) będąc u progu jesieni swojej działalności potrafią dać nam jeszcze coś, co jest warte ich marki, wyrobionej już lata temu.

8/10

Mariusz Fabin
Komentarze