27.02.2020
RECENZJE
CETI - Oczy Martwych Miast

KING! AUTOBIOGRAFIA - Staszczyk, Księżyk

OZZY OSBOURNE - Ordinary Man

OZZY OSBOURNE - Ordinary Man

BLIND EGO - Preaching To The Choir

SBB - Follow My Dream

BESIDES - Bystanders

GREEN DAY - Father of All Motherfuckers

SERIOUS BLACK - Suite 226

THY DISEASE - Transhumanism

SOSNOWSKI – The Hand Luggage Studio

HALFORD - Resurrection

YENISEI - The Last Cruise

ORGANIC NOISES - Organic Noises

ATERRA - Utopia

ANNIHILATOR - Ballistic, Sadistic

BLIND GUARDIAN TWILIGHT ORCHESTRA - Legacy Of The Dark Lands

CAREN COLTRANE CRUSADE - Potwór

NO SEASON - Highwires

MULK - I

APOCALYPTICA - Cell-0

MANIFEST - ...and For This We Should Be Damned?

HATEFUL FIVE - Winny

GOLDEN EARRING – Live

SLIPKNOT - We Are Not Your Kind

THE BROKEN BRIDGES - Endless Road

SLIPKNOT - .5: The Gray Chapter

BABYMETAL - Metal Galaxy

CRAYON PHASE - Two Hundred Pages

CROBOT - Motherbrain


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - B » BARNETT, COURTNEY - 2018 - Tell Me How You Really Feel
BARNETT, COURTNEY - 2018 - Tell Me How You Really Feel

COURTNEY BARNETT - Tell Me How You Really Feel




1. Hopefulessness
2. City Looks Pretty
3. Charity
4. Need A Little Time
5. Nameless, Faceless
6. I’m Not Your Mother, I’m Not Your Bitch
7. Crippling Self-doubt and A General Lack of Confidence
8. Help Your Self
9. Walkin’ On Eggshells
10. Sunday Roast

Rok wydania: 2018
Wydawca: Milk Records
https://courtneybarnett.com.au





Okładka nowej płyty Courtney Barnett jest niepokojąca. Na froncie został umieszczony skąpany w czerwonym świetle portret artystki w mocnym przybliżeniu . Duże oczy wpatrzone w oglądającego hipnotyzują. Nie da się uciec od silnego wrażenia, że osoba ze zdjęcia swoim wzrokiem usiłuje przekazać wiadomość : mam ci coś do powiedzenia, wysłuchasz?

Rzeczywiście warto ulec namowie dziewczyny z okładki i włączyć płytę znajdującą się wewnątrz, zatytułowaną „Tell Me How You Really Feel”. Już pierwsze wersy piosenki „Hopefulessness” sprawiają, że zaczynasz się koncentrować na wyśpiewywanych słowach. „ Wiesz jak mówią/Nikt nie urodził się by nienawidzić/Uczymy się tego gdzieś po drodze/Swoje złamane serce/Przemień w sztukę”. Mocne otwarcie, jedno z tych ,które może zostać zapamiętane jako absolutnie wyjątkowe. Jak początek wersji piosenki „Gloria” zaśpiewanej przez Patti Smith („Jezus umarł za czyjeś grzechy ale nie za moje”) tak rozpoczyna się płyta „Horses”. Jak początek piosenki „One Hundered Years” The Cure („Nie ma znaczenia jeżeli wszyscy umrzemy/Ambicja już spoczywa z tyłu karawanu”) tak rozpoczyna się album „Pornography”. Nowym piosenkom Courtney bliżej jest do depresyjnego klimatu jaki stworzył Robert Smith , ale o swoich lękach, problemach śpiewa w sposób, który raczej zbliża Barnett do Kurta Cobaina. Cały czas mowa o utworze przewrotnie zatytułowanym „Hopefulessness” („Pełen nadziei”) opartym na gitarowych akordach tworzących dość przygnębiające tło. Nie cała płyta jest zbudowana z takich brzmień, co też może zostać uznane za dość przewrotne.

Stylistycznie australijska piosenkarka jest powiązana z amerykańską alternatywą jak szeroki ten kraj. Od Nirvany z Seattle po nowojorskich Sonic Youth, kończąc na bostońskiej kapeli The Breeders. Z resztą Kim Deal, liderka żeńskiego kwartetu ze wschodniego wybrzeża , a niegdyś podpora grupy Pixies wzięła udział w nagraniu dwóch utworów z omawianej płyty. Courtney wyróżnia umiejętność tworzenia ładnych melodii . Choć wszystko zaczyna się dość smutno, to całość jest nawet przebojowa . Prym wiodą gitary, które momentami brzmią agresywnie jak przystało na punkowe korzenie wspomnianej alternatywy. Ładnie wszystko zostało wywarzone, a przede wszystkim dobrane do ciekawych tekstów.

Barnett zadebiutowała trzy lata temu płytą „Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit”(tytuł na język polski po góralsku można przetłumaczyć jako: „Jak mom cas to siedze i myślę, a jak ni mom casu to ino siedzę”) i od razu mocno zaznaczyła swoją obecność plasując płytowy debiut w czołówce najlepszych wydawnictw 2015 roku wielu wpływowych magazynów. Drugą pozycją w solowej dyskografii potwierdza swój ogromny talent oraz fakt , że ma do przekazania dużo ciekawych treści.

9/10

Witold Żogała
Komentarze