04.04.2020
RECENZJE
TESTAMENT - Titans Of Creation

THE SEGUE - Holograms

THE PARTY IS OVER - Pluton

ADMINISTRATORR - Czy

SYLOSIS - Cycle Of Suffering

NOMAD - Transmogrification (Partus)

INVERTIGO - Inmotion

JULIA MII - To ja, księżyc

DEPECHE MODE - Speak & Spell

VOLTURYON - Cleansed by Carnage

DIABULUS IN MUSICA – Euphonic Entropy

PENDRAGON - Love Over Fear

LIZARD - Master & M

MECH - Tasmania

SEPULTURA - Quadra

MARKO HIETALA - Pyre Of The Black Heart

SUBTERFUGE - Prometheus

VIRGIN SNATCH - Vote is a Bullet

DEPECHE MODE - Delta Machine

MYSTERY - Live in Poznań

SBB - Welcome

KILLSORROW - Killsorrow

FLAMING ROW - The Pure Shine

VOYAGER - Colours in the Sun

OZZY OSBOURNE - Ordinary Man

CETI - Oczy Martwych Miast

OZZY OSBOURNE - Ordinary Man

KING! AUTOBIOGRAFIA - Staszczyk, Księżyk

OZZY OSBOURNE - Ordinary Man

BLIND EGO - Preaching To The Choir

SBB - Follow My Dream


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - F » FEVER - 2018 - Obey
FEVER - 2018 - Obey

FEVER - Obey


FEVER - Obey

1. Obey
2. Confused

Rok wydania: 2018
Wydawca: -
https://web.facebook.com/feverstw/





Podoba mi się brzmienie tych dwóch kompozycji. Ze zwyczajnego rockowego instrumentarium płynie tu spora dawka przestrzeni. Dlatego też pochwalić muszę producenta. Słyszałem sporo heavy metalowych płyt w klasycznym stylu wyprodukowanych w MP Studio. Tym razem chyba wyszło zza tej konsolety coś bardziej współczesnego. Odnoszę wrażenie, że takiego grania potrzeba nam na polskiej scenie. Niby ciężkie, ale melodyjne do tego stopnia, ze aż przystępne.

Singiel przykuwa uwagę od pierwszych dźwięków. Porządne riffowanie sprawia że wiemy że będzie to solidne rockowe granie. Dobrze zbalansowany przester gitary rytmicznej do solówek, które pojawiają się również w bardziej piszczącej, klasycznie metalowej formie, również na plus. Może i gitary rytmiczne szyją dość przewidywalne palety dźwięków, ale nie mam tego za złe - dość dobrze się tego słucha, a za drugim razem już jestem w stanie zaśpiewać refren - jest więc i radiowy potencjał.

Kiedy usłyszałem pierwsze frazy wyśpiewane przez wokalistę zacząłem się zastanawiać do czego to doprowadzi na dłuższą metę. Bowiem głos Patryka Młynarskiego jest tubalny w sposób jaki przyrównałbym do wokalistów Trivium czy HIM (nie tak niski, ale mogę wybronić się z tego porównania). Ale przy nałożeniu kilku warstw w refrenach przekonał mnie do siebie bez zastrzeżeń.

Mniej entuzjazmu wywołał u mnie drugi kawałek, a tym samym więcej konsternacji. Klawiszowe tło dodaje bowiem do poprzedniego obrazu nieco gotyckiego wyrazu... takiej melancholii w nowoczesnym stylu (szczególnie że wykorzystano oprócz wspomnianej ściany brzmieniowej, brzmienie skrzypiec). Przez co wyobrażenie całości nieco zmieniło się w moich oczach. Nie to że na gorsze... po prostu nie wiem czy cała płyta będzie bardziej heavy czy bardziej klawiszowa.

Tak czy inaczej singiel spełnił swoje zadanie. Jestem zaciekawiony. Powiem więcej - w którymkolwiek kierunku przeważy szala - jakoś czuję, że całość przypadnie mi do gustu.

Piotr Spyra
Komentarze