17.11.2018
RECENZJE

• POWERWOLF - The Sacrament of Sin
• CRYONIC TEMPLE - In Thy Power
• ARION - Life Is Not Beautiful
• KOBONG - Chmury Nie Było
• KOBONG - Kobong
• DROWN MY DAY - The Ghost Tales
• MARILLION - Marbles
• BEHEMOTH - I Loved You At Your Darkest
• HERE ON EARTH - Thallium
• LORIEN - Sny Moje
• VAN HALEN - 1984
• INDIGNITY - Realm of Dissociation
• DREAM THEATER - Dream Theater
• LEAP DAY - Timelapse
• SAXON - Saxon
• DEMONICAL - Chaos Manifesto
• FEVER - Obey
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• POWERWOLF, AMARANTHE, KISSIN’ DYNAMITE - Warszawa
• HAMMERFALL, ARMORED DAWN - Wrocław
• TARJA, STRATOVARIUS, SERPENTYNE - Kraków
• THREE DAYS GRACE - Wrocław
• ILUZJE - II ŻORSKI FESTIWAL MUZYKI ART-ROCKOWEJ - Żory
• XIII STOLETI - Zabrze
• THE PINEAPPLE THIEF, LIZZARD - Warszawa
• ALBION - Kraków
• FORTECA - Wrocław
• TREMONTI - Warszawa
• PAIN OF SALVATION, KINGCROW - Kraków
• THIRTY SECONDS TO MARS - Kraków
• PROG IN PARK - Warszawa
• ROGER WATERS - Kraków
• ROGER WATERS - Kraków

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• JENNER - Marija Dragićević
• ADMINISTRATORR ELECTRO - Bartosz Marmol
• MANIMAL - Samuel Nyman
• ISCARIOTA - Justyna Szatny
• ALBION - Jerzy Antczak
• LAURA COX
• TWO TIMER
• SZKLANE OCZY

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Relacje z koncertów » 2018.11.01 - KISSIN' DYNAMITE, AMARANTHE, POWERWOLF - Warszawa
2018.11.01 - KISSIN' DYNAMITE, AMARANTHE, POWERWOLF - Warszawa

01.11.2018
POWERWOLF, AMARANTHE, KISSIN’ DYNAMITE
Warszawa, Klub Progresja

powerwolf



Pierwszy listopada to szczególny dzień w Polsce. To dzień, gdy wspominamy tych, których już nie ma z nami. Tak się też złożyło, że również pierwszego listopada do Warszawy zawitał niemiecko-rumuński Powerwolf, który promuje swój najnowszy krążek „The sacrament of sin”. Chciałem nausznie, a także naocznie przekonać się o tym, czy Wilcza Siła objawia się tylko w studiu, czy może jednak cała moc skierowana jest na występy na żywo. Do szybkiej decyzji kupna biletu skłoniły mnie nie tylko świetne recenzje krążka, lecz przede wszystkim image zespołu oraz szybkość, z jaką wyprzedawały się poszczególne koncerty tej trasy (polski przystanek również zamienił się na „wyprzedany” już dwa tygodnie wcześniej).

Potwierdziła to dość długa kolejka fanów, oczekująca przed „Progresją” już godzinę przed otwarciem bram klubu. Dzięki szybkiej i sprawnej kontroli bezpieczeństwa już po paru minutach byłem w środku. Jako pierwsza przed warszawską publicznością zaprezentowała się grupa Kissin’ Dynamite. Supporty zawsze mają niewdzięczne zadanie, zwłaszcza w Polsce i zwłaszcza, gdy niewiele osób zna ich dokonania. Jak zatem poradził sobie z rozgrzaniem publiczności Kissin’ Dynamite? Grupa zaprezentowała dość krótki, bo czterdziesto-minutowy set, który był kwintesencją bardzo dobrego, rockowego grania – bez żadnych udziwnień. Wokalista Hannes Braun, który wydaje się być skrzyżowaniem Bonnie Tyler (fryzura) z Davidem Lee Rothem (sceniczna ogłada) natychmiast złapał kontakt z publicznością. Było widać, że gorące przyjęcie mocno zaskoczyło zarówno wokalistę, jak i pozostałych muzyków. Sam set był wyborem piosenek głównie z najnowszej płyty („Ecstasy”). Co do stylistyki – ich muzyka oscyluje w okolicach tej rockowej strony grupy Europe, połączonej ze świetnym, chwytliwym rock’n’rollem. Nieco obawiałem się, że świetlny dynamit, zawarty w nazwie oraz obecny jako sceniczny rekwizyt, będzie na wyrost. Jednak nic bardziej mylnego. Panowie Ande Braun i Jim Muller wiedzą, do czego służą gitary, tak rytmiczne, jak i solowe. I jeśli znów pojawią się w Polsce, w jakimś większym wymiarze czasowym, z przyjemnością posłucham ich raz jeszcze.

Wiele osób pod sceną czekało także na Amaranthe. Dla mnie z kolei był to niespełna godzinny odpoczynek i ładowanie baterii na później. Ich twórczość to bowiem nie moja bajka. Trudno też jednoznacznie określić, w którą stronę chcą podążać ze swoimi trzema wokalistami. I o ile Elize Ryd potrafi nieźle śpiewać (wyglądając przy tym zmysłowo w lateksowym kombinezonie), o tyle okołorapujący growlem (!) Henrik Wilhelmsson jest dla mnie czymś nie do końca zrozumiałym. Po ich występie słyszałem wokół różne opinie. Jedni opowiadali się, że set był dość przeciętny, a inni byli zachwyceni. Jedno jest pewne: Amaranthe podtrzymał temperaturę, jaką stworzyli poprzednicy.

Zmiana dekoracji – scena została rozbudowana o stopnie, prowadzące na dwa podwyższenia. Gotycka scenografia: witraże, trupie czaszki. Wszystko idealnie pasujące do image’u gwiazdy wieczoru. Zaczęło się od intra w postaci „Lupus Daemonis”, tylko po to, by po chwili mogła opaść kotara i dzięki temu rozpocząć szaloną jazdę z „Fire and forgive”. Nikogo, kto był w „Progresji” nie trzeba było namawiać do wspólnego śpiewu, headbangingu, czy też „pływania” Zarówno publiczność, jak i sam zespól dał z siebie wszystko co tylko można. Attilla Dorn dostojnie czynił honory lidera. I może nie jest on zbytnio ruchliwy na scenie, lecz magia, jaką wokół siebie roztacza sprawia, że zarówno słucha, jak i ogląda się go wybornie. Cały ruch generowali natomiast pozostali muzycy: klawiszowiec Falk Maria Schlegel, oraz „bracia” Greywolfowie na gitarach, którzy co chwilę wymieniali się pozycjami na scenie; włącznie ze wspólną gra na podwyższeniach. Warto także wspomnieć o quasi-religijnych aspektach widowiska: cudownie pachnące kadzidła, ognie (zabrakło niestety miotaczy ognia) oraz perfekcyjnie śpiewane wersy, wzorowane na chorałach.

Jednym z najbardziej magicznych momentów koncertu była ballada „Where the wild wolves have gone”. Na scenę wprowadzono dość zabytkowy instrument klawiszowy, za którym zasiadł Schlegel. Dopiero podczas tych paru minut można było zaobserwować, jak dużo energii daje z siebie muzyk. Pięknie podczas tego numeru wyglądała sala: telefony komórkowe na chwilę przestały być aparatami fotograficznymi i kamerami, a stały się światełkami dziesiątek latarek. Numer zakończył deszcz piany lecącej znad sceny. Innym przeszywającym momentem było pojawienie się za muzykami ogromnego świetlnego krzyża podczas utworu „Killers with the cross”. Był także wgniatający w podłogę ciężar „Stossgebet”. Nie mogło poza tym zabraknąć powerwolfowych „hiciorów” i wspólnych chóralnych śpiewów podczas „Demons are a girl’s best friends” czy „We drink your blood”. Jednak najlepiej wszystkim śpiewało się w „Armata Strigoi”, gdzie będący pod ogromnym wrażeniem polskiej (i wciąż jednej z najlepszych) publiczności klawiszowiec kilka razy prosił o powtórkę. Po ostatnim numerze Attila i Frank nie chcieli schodzić ze sceny, starając się złapać każdy haust i każdą sekundę tej niesamowitej atmosfery, jaka się wytworzyła tego wieczoru. I niech to będzie jego najlepszym podsumowaniem.


Mariusz Fabin




Kissin’ Dynamite setlista:
1. I’ve Got the fire
2. Somebody’s Gotta Do It
3. Highlight Zone
4. Love me, Hate Me
5. Waging war
6. You’re Not Alone
7. I Will Be King
8. Flying Colours

Amaranthe setlista:
1. Maximize
2. Digital world
3. 365
4. 1.000.000 Lightyears
5. Hunger
6. Amaranthine
7. GG6
8. Dream
9. Drop Dead Cynical
10. Call Out My Name
11. The Nexus

Powerwolf setlista:
1. Lupus Daemonis (taśma)
2. Fire And Forgive
3. Army Of The Night
4. Incense & Iron
5. Amen & Attack
6. Let There Be Night
7. Demons Are A Girl’s Best Friend
8. Killers with The Cross
9. Armata Strigoi
10. Bleesed & Possessed
11. Where The Wild Wolves Have Gone
12. Resurrection By Erection
13. Stossgebet
14. All We Need Is Blood
15. We Drink Your Blood
16. Lupus Dei
Bis:
17. Agnus Dei (taśma)
18. Sanctified With Dynamite
19. Coleus Sanctus
20. Werewolves Of Armenia
21. Wolves Against The World (taśma)
Komentarze