11.12.2018
RECENZJE

• JUDAS PRIEST - Unleashed in the East
• MANTICORA - To Kill To Live To Kill
• JASON BECKER - Triumphant Hearts
• MARIANNE FAITHFULL - Negative Capability
• CRUENTUS - Every Tomorrow
• BLACKFOOT - Strikes
• R.E.M. - At The BBC (The Best of)
• MELLER GOŁYŹNIAK DUDA - Breaking Habits
• CHANDELIER - Pure
• JUDAS PRIEST - Killing Machine
• TRK PROJECT - Sounds From the Past
• DRUKNROLL - Unbalanced
• JUDAS PRIEST - Stained Class
• SABATON - Swedish Empire Live
• HOSTIA - Hostia
• SENDWOOD - Fist Leaf
• VANDENBERG'S MOONKINGS - Rugged and Unplugged
WYWIADY
wywiad

• ARION - Iivo Kaiopainen
• DYNAZTY - Nils Molin
• JENNER - Marija Dragićević
• ADMINISTRATORR ELECTRO - Bartosz Marmol
• MANIMAL - Samuel Nyman
• ISCARIOTA - Justyna Szatny
• ALBION - Jerzy Antczak
• LAURA COX

więcej wywiadów

RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• PAUL MCCARTNEY - Kraków
• COLIN BASS, AMAROK, WALFAD - Piekary Śl.
• SLAYER, LAMB OF GOD, ANTHRAX, OBITUARY - Łódź
• POWERWOLF, AMARANTHE, KISSIN’ DYNAMITE - Warszawa
• HAMMERFALL, ARMORED DAWN - Wrocław
• TARJA, STRATOVARIUS, SERPENTYNE - Kraków
• THREE DAYS GRACE - Wrocław
• ILUZJE - II ŻORSKI FESTIWAL MUZYKI ART-ROCKOWEJ - Żory
• XIII STOLETI - Zabrze
• THE PINEAPPLE THIEF, LIZZARD - Warszawa
• ALBION - Kraków
• FORTECA - Wrocław
• TREMONTI - Warszawa
• PAIN OF SALVATION, KINGCROW - Kraków
• THIRTY SECONDS TO MARS - Kraków

więcej relacji

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - D » DROWN MY DAY - 2018 - The Ghost Tales
DROWN MY DAY - 2018 - The Ghost Tales

DROWN MY DAY - The Ghost Tales


DROWN MY DAY - The Ghost Tales

1. Introvert
2. Nightmare Becomes Reality
3. Land of Misery
4. Yurei's Revenge
5. Carnage
6. Devils Forest
7. Burn It Down
8. Battle Royale
9. Blueskin
10. You Will Not Get Rid of Me

Rok wydania: 2018
Wydawca: NOIZGATE Records
https://www.facebook.com/drownmyday/





DROWN MY DAY dostarcza nam nowy długograj tuż przed sporą trasą u boków tuzów ciężkiego grania. I powiem szczerze że narobiłem sobie sporo chęci na zobaczenie tego składu na żywo. "The Ghost Tales" jest bowiem pozycją godną uwagi. Wybrednego odbiorcę zadowoli forma i szata graficzna. Album wydany w digipacku zdobią mroczne obrazy stylizowane na ryciny, a i sama kolorystyka tła ładnie z nimi koreluje. Ale to tylko dodatek do dania głównego którym jest 33 minuty konkretnej młócki.

Wstępniak nazwany "Introvert" wydaje mi się zaprojektowany do wykonywania na żywo. Już sobie wyobrażam jak tłum wykrzykuje te frazy na koncercie. Zresztą patent wykrzyczanego refrenu przez wiele gardeł pojawia się na płycie ponownie. Każdy kolejny kawałek dokłada kamyczek do całokształtu. A to mamy do czynienia z nieposkromioną jazdą do przodu, w następnym momencie prym wiedzie walcowaty ciężar. Trudno jednak stwierdzić czy to growl, czy riff, czy też nienaganna rytmika jest tu elementem wiodącym. Tych kompozycji dobrze się słucha bo i brzmią porządnie i pozostawiają w głowie po sobie coś więcej niż spustoszenie. Cieszy też fakt że wokalizy zaśpiewane wprawdzie nisko i brutalnie, są dość zrozumiałe. Do moich ulubionych kawałków już po pierwszym odsłuchu mógłbym swobodnie zaliczyć "Burn it Down". Posiada riff który odbieram w bardziej thrashowych kategoriach, plus wspomniany wykrzyczany refren, robi swoje (mnie kojarzy się z Testament). Kolejnym trackiem który pozostał w pamięci jest "Blue Skin" i jego refren.
Ale, to nie jest tak że wszystko mi tutaj pasuje i nic bym nie zmienił. Dlatego mojego absolutnego faworyta pozostawiłem na koniec. "Yurei's Revenge" ze względu na wyróżniającą go melodykę gitar prowadzących... i właściwie tutaj jedynie można mówić o solówkach. Właśnie takiego podejścia nieco mi zabrakło w kolejnych kompozycjach. Fakt faktem, że to mankament, który uwidocznił się dopiero przy chłodnej kalkulacji. Owszem kawałki zorientowane są na rytm i riff do tego stopnia że melodie w gitarach nie koniecznie muszą być namiętnie stosowane... ale ja bym nie pogardził większa ich dozą.

Przyznam że nie zdarzyło mi się aby przesłuchać tą płytę jednokrotnie. Format albumu pozwala delektować się w nim w pełni chyba dopiero po drugim odsłuchu. Może to siła przyzwyczajenia do formatu trzech kwadransów, a może ten materiał pozostawia tyle niedosytu że chce się go chłonąć ponownie. Na pewno nie jest to czas stracony. Zdaję sobie sprawę że tak intensywna muzyka mogłaby nawet fana cięższego brzmienia doprowadzić na skraj tolerancji. Ja natomiast ze dwa kawałki łyknąłbym jeszcze bez popity.

7,5/10

Piotr Spyra

Komentarze