01.06.2020
RECENZJE
WE SELL THE DEAD - Black Sleep

ANVISION - Love & Hate

NEUMA - Vol.2

SCEPTIC - Blind Existence

RUNNING WILD - Crossing the Blades Ep.

FREN - Where Do You Want Ghosts To Reside

KEEP ROCKIN' - Seismic Shift

EDDIE MULDER - Victory

DIAPOSITIVE - Give Me A Ride

TRANQUILLIZER 247 - Dziesięć

FIREWIND - Firewind

PARADISE LOST - Obsidian

FORCE OF PROGRESS - A Secret Place

KOMETY - Alfa Centauri

RESTLESS - Miasto Grzechu

THE BOOMTOWN RATS - Citizens Of Boomtown

KRZYSZTOF CUGOWSKI – 50/70

AUTOMB - Chaosophy

MUZOZOIC - Jazock?

NAKED ROOT - The Maze

CARNAL FORGE - Gun To Mouth Salvation

IKONODRAMA - Etched in the Spirit

THE MURDER CAPITALS - When I Have Fears

ABYSAL (THE ADAM JURCZYŃSKI PROJECT) - Return To The Live

DEPECHE MODE - Ultra

DELFINIA - Deep Elevation

ŁYDKA GRUBASA - Socjalibacja

IN2ELEMENTS - Cycles

JOHNOSSI - Torch//Flame

SILVERBONES - Wild Waves

THE STROKES - The New Abnormal


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - S » SEVENTH WONDER - 2018 - Tiara
SEVENTH WONDER - 2018 - Tiara

SEVENTH WONDER - Tiara


SEVENTH WONDER - Tiara

01. Arrival
02. The Everones
03. Dream Machines
04. Against The Grain
05. Victorious
06. Tiara's Song (Farewell Pt. 1)
07. Goodnight (Farewell Pt. 2)
08. Beyond Today (Farewell Pt. 3)
09. The Truth
10. By The Light Of The Funeral Pyres
11. Damnation Below
12. Procession
13. Exhale


Rok wydania: 2018
Wydawca: Frontiers
https://www.facebook.com/seventhwonderofficial




Seventh Wonder nigdy nie osiągnęli komercyjnego sukcesu, choć mają ku temu predyspozycje. Ciekawa muzyka oscylującą w okolicach progresywnego metalu i znakomity wokalista to jednak za mało... i gdyby nie fakt, że Tommy Karevik śpiewa od jakiegoś czasu w Kamelot to pewnie dalej byliby znani jedynie grupie najbardziej wiernych fanów. "Tiara", najnowsze wydawnictwo zespołu może i nie jest najlepszym w ich dyskografii, ale jeżeli chce się posłuchać czegoś melodyjnego i jednocześnie ambitnego to polecam..

Piotr Michalski




Jeżeli chodzi o SEVENTH WONDER, ciężko u mnie o obiektywizm. Ich poczynania śledzę od wielu lat i nie będę ukrywał - twórczość Szwedów jest mi bliska. Jedyne nad czym ubolewam, to udział Tommy’ego Karevika w KAMELOT (mimo, że i ten zespół lubię). To właśnie z tego tytułu działalność Szwedów została mocno ograniczona, spowolniona, czego niezbitym dowodem jest tak długa przerwa pomiędzy dwoma ostatnimi albumami. Na całe szczęście po latach oczekiwań, w końcu udało się – następca „The Great Escape” ujrzał światło dzienne! Czy warto było czekać? Oczywiście, że tak. „Tiara” to bez wątpienia album udany, posiadający wszystkie charakterystyczne elementy dla tego zespołu. Płyta w żaden sposób nie odstaje poziomem od swoich dwóch genialnych poprzedników; jest równie magnetyzująca i wciągająca. Oby tylko na kolejną odsłonę możliwości SEVENTH WONDER nie trzeba było czekać tak długo. Teraz najwyższa pora na koncerty, ale czy Thomas Youngblood i spółka nie staną temu na drodze?

Marcin Magiera




Karierę Seventh Wonder obserwuję gdzieś od drugiej płyty. Przyznam że ich podejście do grania prog-power metalu bardzo odpowiada moim gustom. Jest jednak pewien szkopuł. Jak dla mnie za duży nacisk kładą na koncept, całą otoczkę, dokładają sporo sampli i lubią przesadzić z chórami. Tak jest też z płytą "Tiara". Genralnie jest lepiej niż poprawnie. Jest więcej niż dobrze. Ale... żaden z utworów nie ma startu jako singiel do genialnego "Alley Cat" (predyspozycje ma "Victorious"). Powtórzenie głównego motywu w ramach konceptu bardzo lubię, ale zaśpiewanie "Tiara" przy ognisku zalatuje kiczem. Tak samo jak nie cierpię w metalu dziecięcych chórów. Ale w sumie to solidna płyta. Dobrze brzmi. Ma masę kozackich solówek, sporo klawiszowego klimatu i szczyptę pierd#lnięcia. Dlatego też w zeszłym miesiącu trafiła na moje prywatne podium.

Piotr Spyra
Komentarze