22.05.2019
RECENZJE

• KAYANIS - Mundane
• FONTAINES D.C. - Dogrel
• WIZARD - Fallen Kings
• OCEANWAKE - Lights Flashing in Mute Scenery
• OBSCENITY - Summoning the Circle
• ELECTRIC BEANS - Hangar de fous!
• FORGE OF CLOUDS - (above)
• PALE MANNEQUIN - Patterns in Parallel
• THE RYSZARD KRAMARSKI PROJECT - Mr. Scrooge
• HIDEOUS DIVINITY - Adveniens
• OMEGA DIATRIBE - Trinity
• DAMNESTY - The Grand Delusion
• THE CRANBERRIES - In The End
• KISS - Destroyer
• THE SHIPYARD - Niebieska linia
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• CRADLE OF FILTH, ACOD - Warszawa
• GALLILEOUS, DEVIL IN THE NAME - Piekary Śląskie
• LENNY KRAVITZ - Łódź
• DUSTIN ARBUCKLE - Chorzów
• SBB - Chorzów
• THE IRON MAIDENS - Kraków
• BATTLE BEAST, ARION - Poznań
• RPWL - Piekary Śląskie
• BULLET FOR MY VALENTINE - Warszawa
• MYSTERY - Piekary Śląskie

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• ÖDERBEAST- Maciek Zalasiński
• RPWL
• BLACK RIVER - Piotr Wtulich
• THE BLACK WATER PANIC PROJECT
• MARTY FRIEDMAN
• POKERFACE - Xen Ritter
• KAT & ROMAN KOSTRZEWSKI - Jacek Hiro
• LORIEN - Inga Habiba

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• POKERFACE - Xen Ritter - Interview
• ALEX SKOLNICK - Interview
• MARTY FRIEDMAN - Interview
• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - M » MANTICORA - 2018 - To Kill To Live To Kill
MANTICORA - 2018 - To Kill To Live To Kill

MANTICORA - To Kill To Live To Kill


MANTICORA - To Kill To Live To Kill

01. Piano Concerto No. 1: B Flat Minor...
02. Echoes of a Silent Scream
03. Through the Eyes of the Killer - Towering over You
04. Katana - Awakening the Lunacy
05. The Farmer's Tale Part 1 - The Aftermath of Indifference
06. The Devil in Lisbon
07. Growth
08. Humiliation Supreme
09. Nothing Lasts Forever
10. Katana - Opium
11. Through The Eyes of the Killer - Revival of the Muse That Is Violence
12. The Farmer's Tale Part 2 - Annihilation at the Graves

Rok wydania: 2018
Wydawca: ViciSolum Productions
http://www.manticora.dk/





Straciłem już wszelkie nadzieje, że dane mi będzie recenzować najnowsze dzieło (w tym przypadku słowo jak najbardziej adekwatne) grupy MANTICORA. Dlaczego? Otóż przesyłka z płytą krążyła po świecie trzy miesiące (to nie żart...) i kiedy w końcu do mnie dotarła, byłem szczerze zaskoczony, a jednocześnie zszokowany widokiem stempla z datą nadania - wprost nie do wiary! W dzisiejszych czasach, przy tak rozwiniętym transporcie, pełnej informatyzacji jest to nie do uwierzenia, ale jak widać anomalie się zdarzają. W tej sytuacji mogę powiedzieć jedno - warto było czekać, oj warto, bo to co zawiera najnowsze wydawnictwo Duńczyków nie pozostawia wątpliwości, że mamy do czynienia z czymś wyjątkowym.

Tak, jest to bez wątpienia wydawnictwo wysokich lotów, którego całościowy efekt - i tu uwaga! - będzie znany prawdopodobnie dopiero w przyszłym roku. Jednak to, co już teraz zostało ujawnione robi wielkie wrażenie. Wiem, wiem, brzmi to dość enigmatycznie, ale taka jest prawda. Lars F. Larsen (kompozytor, wokalista i założyciel zespołu) pokusił się o stworzenie ambitnego przedsięwzięcia i to w iście złożonej formie. Otóż w oparciu o powieść grozy (o tym samym tytule co płyta), postanowił zrealizować niezależnie warstwę muzyczną. „To Kill To Live To Kill” jest tego rezultatem. Lirycznie i klimatycznie wydawnictwo jest rzekomo powiązane z tematyką wspomnianej powieści, która ukazała się na chwilę przed premierą płyty. Przedsmak zawartości stanowi barwna okładka. Na jej froncie, po bardziej uważnym przyglądnięciu, wyłaniają się makabryczne obrazki, a te (w powiększeniu) napotkać można we wnętrzu książeczki z tekstami. Ich forma wzbudza skojarzenia z kultową grą FPS „Half Life” sprzed lat. W obu przypadkach mamy do czynienia z równie podwyższonym wskaźnikiem makabry, przemocy w horrorowym wydaniu.

„To Kill To Live To Kill” to oczywiście album konceptualny, a jego rozbudowana struktura oraz rozległa zawartość wymaga czasu, skupienia i uwagi. Świadczy o tym także długi czas trwania płyty (blisko siedemdziesiąt minut!). Niektórzy mogą w tym momencie poczuć przerażenie i słusznie, bo nowy wypiek MANTICORA budzi respekt. Ale nie taki wilk straszny jak go malują. I choć z początku całość wydaje się ciężka do przyswojenia i przebrnięcia (szczególnie na jeden raz), to już po kilkunastu odsłuchach (śmiech) całość nabiera odpowiednich barw, a wytrwały słuchacz zaczyna dostrzegać kolejne atuty wydawnictwa. Stylistycznie panowie poruszają się na kilku frontach; niemniej jednak ich muzyka to połączenie intensywnego prog/power metalu z naleciałościami thrashu.

Całość rozpoczyna pozornie niewinne intro rodem z klasyki amerykańskich horrorów o perypetiach psychopatycznych popaprańców (np. „The Hills Have Eyes”). Często w domach tychże „świrów” z radio wydobywała się tego typu muzyka. To bez wątpienia jeszcze mocniej nakręca atmosferę; wzbudza niepokój. Wkrótce „sielanka” zostaje urwana za sprawą „Echoes of a Silent Scream”, który to sukcesywnie zyskuje na sile, a apogeum niszczycielskiej mocy następuje wraz z pojawieniem się ciętego riffu tuż przed wejściem wokalu. Od razu napomknę, że praca gitar (na całej płycie) robi jak najlepsze wrażanie, zarówno motywy rytmiczne jak również brawurowe popisy solowe, których na płycie nie brakuje. W tej materii czuć thrashowe zacięcie jak również progresywną wrażliwość. Kolejne minuty przynoszą sporą ilość ciekawych rozwiązań świadczących wyłącznie o kunszcie kompozytorskim i dojrzałości muzycznej. Specyficznego klimatu dodaje charakterystyczny wokalista, Lars F. Larsen. Jego partie przywołują na myśl takie osoby jak: Warrel Dane (NEVERMORE) czy też Oddleif Stensland (COMMUNIC). Łączy ich podobna maniera śpiewania oraz podejście do melodii. Atmosferyczność zwiększają także „filmowe” wstawki co w dużym stopniu oddaje nieco balladowy „Nothing Lasts Forever”, który pod tym względem przypomina wydawnictwo „Mercy Falls” autorstwa SEVENTH WONDER.
W utworach wiele się dzieje, jest w nich masa zmian, rytmicznych urozmaiceń. To duża zasługa sekcji rytmicznej, której praca stanowi jeden z największych atutów „To Kill To Live To Kill”. Na szczególne uznanie zasługuje Lawrence Dinamarc (na co dzień pałker LOCH VOSTOK) - muzyk nadaje kompozycjom wigoru, metalowego ciosu jak również finezji, dbając jednocześnie o różnorodność zastosowanych podziałów. Reszta muzyków nie pozostaje temu bierna. Partie każdego instrumentu są rozbudowane, zagrane w profesjonalny sposób o czym dobitnie przekonują instrumentalne akcenty w postaci „The Devil in Lisbon” oraz „Humiliation Supreme”. Jednak nie tylko w tych przypadkach panowie eksponują swoje wysokie umiejętności. Praktycznie każda kompozycja zwraca na siebie uwagę dźwiękowym rozmachem. Co tu dużo mówić – warstwa instrumentalna oraz techniczne zaawansowanie stanowią mocną stronę wydawnictwa. To w połączeniu z prezentowanymi pomysłami oraz kompozytorskim kunsztem przełożyło się na powstanie czegoś wyjątkowego. Zespół pieczołowicie zadbał o to, by całość była dopracowana w najdrobniejszym szczególe, ale tak by mimo bogactwa i różnorodności wszystko było ze sobą spójne i przyswajalne. Jedyna rzecz, do której miałbym się już doczepić to głośność partii wokalnych – odnoszę wrażenie, że czasami nikną one w rozszalałym otoczeniu aktywnych instrumentów. Nie jest to jednak jakaś wielka bolączka i poza tą jedną kwestią naprawdę ciężko znaleźć jakiekolwiek słabe ogniwo.

Przyznam, że „To Kill To Live To Kill” wywarł na mnie ogromne wrażenie, choć z początku nie było wcale tak kolorowo. W sumie nawet nie wiem kiedy nastąpił przełom i album porwał mnie bez reszty. Bez wątpienia jest to jedna z tych płyt, o których mówi się, że zawierają muzykę wymagającą. To muzyczny kolos o rozłożystej strukturze emanujący bogactwem środków oraz mnogością nietuzinkowych pomysłów i rozwiązań. MANTICORA nagrała świetny krążek i choć w obecnych realiach (dominuje prostota i awersja do skomplikowania) album może przejść niezauważony, to tak naprawdę zasługuje on uznanie. Fani metalowej progresji nie stroniący przy tym od drapieżności gatunku, powinni się temu uważnie przyjrzeć - udana i mocna rzecz!

9,5/10

Marcin Magiera


Komentarze