18.07.2019
RECENZJE

• DON FELDER - American Rock'n'Roll
• MAZOLEWSKI PORTER - Philosophia
• LONDON SILENCE - Virus
• AARON BROOKS - Homunculus
• HATE ETERNAL - Upon Desolate Sands
• BRUCE SPRINGSTEEN - Western Stars
• ANVIL - Pounding the Pavement
• MISERY INDEX - Rituals of Power
• MYRATH - Shehili
• SMASH THE CRASH - PL Lady
• BON JOVI - REDAKCYJNY TOP
• BLACK MAJESTY - Children of the Abyss
• GARY MOORE - After the War
• AMAROK - The Storm
• SEVEN STEPS TO THE GREEN DOOR - The?Lie
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• PROG IN PARK - Warszawa
• BON JOVI - Warszawa
• MARK KNOPFLER - Kraków
• MYSTIC FESTIVAL (dzień 2) - Kraków
• MYSTIC FESTIVAL (dzień 1) - Kraków
• MUSE - Kraków
• RIVERSIDE - Chorzów
• KISS - Kraków
• KISS - Kraków
• SLAYER, BEHEMOTH - Gliwice
• ARCH ENEMY, DEATH ANGEL - Wrocław

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• DREADNOUGHT
• ÖDERBEAST- Maciek Zalasiński
• RPWL
• BLACK RIVER - Piotr Wtulich
• THE BLACK WATER PANIC PROJECT
• MARTY FRIEDMAN
• POKERFACE - Xen Ritter
• KAT & ROMAN KOSTRZEWSKI - Jacek Hiro

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• POKERFACE - Xen Ritter - Interview
• ALEX SKOLNICK - Interview
• MARTY FRIEDMAN - Interview
• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - M » MAJESTY - 2017 - Rebels
MAJESTY - 2017 - Rebels

MAJESTY - Rebels


MAJESTY - Rebels

1. Path to Freedom
2. Die Like Kings
3. Rebels of Our Time
4. Yolo HM
5. The Final War
6. Across the Lightning
7. Fireheart
8. Iron Hill
9. Heroes in the Night
10. Running for Salvation
11. Fighting till the End

Rok wydania: 2017
Wydawca: NoiseArt Records
http://www.majesty-metal.de





„Rebels” to jak do tej pory ostatnie wydawnictwo niemieckiego Majesty, którym dowodzi Tarek Maghary. Długo się zastanawiałam nad jego kupnem, z tej prostej przyczyny, że odpychała mnie okładka. Gdzie się podziali wojownicy i miecze, ta magiczno-fantastyczna otoczka? Jeden rzut oka na spis utworów – źle chyba być nie powinno. Czy słusznie? Zacznę może od tego, że na dzień dobry dostajemy dosyć długie, 2-minutowe intro „Path to Freedom”. Sądząc już po samym tytule możemy snuć domysły co nas czeka na całym albumie. No, więc czy ta owa wolność okaże się słuszna? Jedziemy!

Po intro od zespół od razu rzuca nas na głęboką wodę. „Die Like Kings” to 4 i pół minuty klasycznego dla Majesty power/heavy metalu z patetycznymi zadęciami i chóralnymi zaśpiewami. Fajnie grzeją gitarki, wokal doskonały nie jest, ale i tak z muzyki pulsuje gloria. Trudno też nazwać utwór hymnem, ponieważ do doskonałości wiele mu brakuje, choć słucha się go miło, z rozbawieniem. Nastrój psuje jedynie odgłos silnika na końcu. „Rebels of Our Time” śmiało można nazwać kontynuacją jaka towarzyszyła nam podczas słuchania wcześniejszej piosenki. Jest wolniej, owszem, ale to w niczym nie przeszkadza. W dalszym ciągu mamy paletę symfonii oraz patosu. Nad obiema piosenkami czuwa duch „Generation Steel”.

„Yolo HM” to już heavy metal z krwi i kości. Bezprecedensowy, surowy, kopiący tyłek, wprawiający w szaleństwo. Następny w kolejności „The Final War” to zupełnie inna beczka. Tym razem mamy galopujący power metal spod znaku Rhapsody Of Fire czy Celesty. Jest tu wiele naleciałości innych kapel z tego gatunku. Jako całość broni się bardzo dobrze. Metalowa zabawa na 102 murowana. Szkoda tylko, że tak krótko trwa… 6-minutowa ballada „Across the Lightning” to następna pozycja na „Rebels”. Druga „Asteria”, czyli wieje nudą i nie ma co się pastwić nad utworem, więc pora, by przejść dalej.

Numerem 7 został „Fireheart” - szybki, efektowny, porywający do szaleństwa, prawdziwy „manowarowy” hymn. Nie bez powodu Majesty nazywane jest niemieckim Manowar. „Iron Hill” jest równie udane. Odgłosy dzwonów wprowadzają słuchacza w pieśń patetyczną, dostojną, iście power metalową. „Heroes in the Night” jest nieco gorsze, co nie oznacza, że nie da się go słuchać, wręcz przeciwnie. I tutaj uświadczymy symfonii, lecz nie w tak dużych ilościach. Jest miło i nic poza tym. Przedostatni „Running for Salvation” zaczyna się agresywnie, nawiązań do Brainstorm i Symphorce nie da się uniknąć. Potem jest już jednak gorzej, z każdą kolejną sekundą robi się mdło, bez jakichkolwiek rewelacji. Wypełniacz. Płytę wieńczy „Fighting till the End” i jest to utwór, który ratuje całą wcześniejszą sytuację. Jest epicko, walecznie; grupa wyszła z tej bitwy zwycięską ręką. Chyba nic więcej już nie trzeba pisać – power metalowe cudo i oby więcej było takich w przyszłości grupy Majesty.

Analizując powyższy tekst ocena „Rebels” będzie trudnym orzechem do zgryzienia. Dlaczego? Dlatego, że płyta jest nierówna. Banalna muzyka przeplata się z epickimi hymnami, majestatycznym brzmieniem, co jest ciężkie do strawienia. Tragedię ratuje Tarek Maghary wykrzykując kolejne podniosłe frazy z wyraźnym przekazem. Tylko tyle i aż tyle. Album nie miażdży, nie powala, jest niczym sinusoida, ma wahania nastrojów i buduje zmienne nastroje. Już wiem, że płyta nie zagrzeje miejsca w moim odtwarzaczu. Mam jednak nadzieję, że następnym razem będzie podobnie jak na „Sword & Sorcery” i z bitewną okładką, bo ta budzi skojarzenia z s-f.

6/10

Marta Misiak
Komentarze