18.07.2019
RECENZJE

• DON FELDER - American Rock'n'Roll
• MAZOLEWSKI PORTER - Philosophia
• LONDON SILENCE - Virus
• AARON BROOKS - Homunculus
• HATE ETERNAL - Upon Desolate Sands
• BRUCE SPRINGSTEEN - Western Stars
• ANVIL - Pounding the Pavement
• MISERY INDEX - Rituals of Power
• MYRATH - Shehili
• SMASH THE CRASH - PL Lady
• BON JOVI - REDAKCYJNY TOP
• BLACK MAJESTY - Children of the Abyss
• GARY MOORE - After the War
• AMAROK - The Storm
• SEVEN STEPS TO THE GREEN DOOR - The?Lie
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• PROG IN PARK - Warszawa
• BON JOVI - Warszawa
• MARK KNOPFLER - Kraków
• MYSTIC FESTIVAL (dzień 2) - Kraków
• MYSTIC FESTIVAL (dzień 1) - Kraków
• MUSE - Kraków
• RIVERSIDE - Chorzów
• KISS - Kraków
• KISS - Kraków
• SLAYER, BEHEMOTH - Gliwice
• ARCH ENEMY, DEATH ANGEL - Wrocław

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• DREADNOUGHT
• ÖDERBEAST- Maciek Zalasiński
• RPWL
• BLACK RIVER - Piotr Wtulich
• THE BLACK WATER PANIC PROJECT
• MARTY FRIEDMAN
• POKERFACE - Xen Ritter
• KAT & ROMAN KOSTRZEWSKI - Jacek Hiro

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• POKERFACE - Xen Ritter - Interview
• ALEX SKOLNICK - Interview
• MARTY FRIEDMAN - Interview
• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - J » JITTERFLOW - 2017 - Self_X
JITTERFLOW - 2017 - Self_X

JITTERFLOW - Self_X


JITTERFLOW - Self_X

1. Innerv 2:51
2. ?If 2:03
3. Self_xorcism 4:17
4. Planet Eyes 2:25
5. Sci-Fi 2:08
6. U.F.D. (User Friendly Demons) 2:01
7. Dimensions 1:54
8. U.F.D. In Distored Mirror 2:43

Rok wydania: 2017
Wydawca: Sonic Distribution
https://www.facebook.com/JitterFlow/





Zawsze w recenzjach beształem zespoły nie posiadające własnego stylu, ślepo zapatrzone w zachodnie gwiazdy minionych dekad. Po zapoznaniu się z tą płytą okazało się, że można przeholować również w drugą stronę. JitterFlow sprawia wrażenie zespołu rozpaczliwie próbującego być innym niż wszystkie. Jednak słuchaniu „Self_X” nie towarzyszą żadne inne uczucia jak właśnie rozpacz.

OK, coś może mi się nie podobać, ale to nie znaczy, że jest złe. Gorzej gdy to czego słucham jest beznadziejne niezależnie od punktu widzenia, a tak właśnie jest w przypadku tego albumu. Po odfoliowaniu wydawnictwa i wstępnych oględzinach stwierdziłem, że może to być całkiem przyzwoity longplay: wewnątrz znajduje się estetyczna książeczka z tekstami a na zdjęciach widzimy trzech panów w średnim wieku ewidentnie cieszących się ze wspólnego grania. To uczucie zaburzała jedynie szpetna okładka: jakby ten co składał graficznie środek digipacka zapomniał, że ma też przygotować front i w pośpiechu wziął byle jaki obrazek z Google Grafika, dopisując w Paincie nazwę zespołu i tytuł płyty.

Jeszcze wkładając płytę do odtwarzacza spodziewałem się, że usłyszę jakiś dziarski rock n’ roll bowiem miałem już do czynienia z takimi przypadkami gdzie trzech dobrych kumpli, którzy mają już ułożone życie i nie marzą o karierach gwiazd rocka zakładają sobie power trio ot tak, dla frajdy. Niestety wystarczyło kilka pierwszych sekund pierwszego utworu abym tę nadzieję porzucił. Muzyka wykonywana przez JitterFlow to po prostu jazgot. Bezpłciowa i bezkształtna mieszanina obłąkanych screamów, zarzynania gitar i losowego okładania zestawu perkusyjnego. Wtrącane gdzieniegdzie partie mówione tylko dodają chaotyczności. To już nawet nie chodzi o to, w jaki sposób to sklasyfikować, bo jak wiadomo muzycy lubią się chwalić, że grają tak, że recenzentom trudno to wrzucić do jakiejkolwiek szufladki. No, ale zastanówmy się komu by się to mogło podobać? Myślę, że nawet dla fanów nowoczesnego core’u reprezentowanego przez takie grupy jak Asking Alexandria, Bring Me The Horizon czy Parkway Drive będzie to ciężkie do przetrawienia.

Jeżeli źródłem tych opętańczych wrzasków jest frustracja czy jakiekolwiek inne negatywne uczucie wymagające rozładowania napięcia, są znacznie lepsze sposoby niż nagrywanie czegoś takiego. No ale to by się nie zgadzało, ponieważ tak jak wspomniałem na początku na zdjęciach wewnątrz wydawnictwa widzimy trzech uśmiechniętych przyjaciół. Z braku chęci dywagowania nad tym co autorzy mieli na myśli odkładam tę płytę na najniższą półkę skąd zdejmę ją najprawdopodobniej dopiero przy ewentualnej przeprowadzce.

1,5/10

Patryk Pawelec
Komentarze