18.01.2018
RECENZJE

• RUNNING WILD - Death or Glory
• JUDAS PRIEST - Painkiller
• MAREK BILIŃSKI - E≠mc²
• LESOIR - Latitude
• BEYOND CHRONICLES - Human Nation
• LOCH VOSTOK - Strife
• HARMORAGE - Psychico Corrosif
• MASACHIST - The Sect (death REALigion)
• WOJCIECH CIURAJ - Ballady Bez Romansów
• CRADLE OF FILTH - Cryptoriana - The Seductiveness of Decay
• DAISY DRIVER - Nulle Part
• H.E.A.T. - Into The Great Unknown
• NOVEMBER MIGHT BE FINE - South
• ROTTING CHRIST - Rituals
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• JETHRO TULL - Bydgoszcz
• HELLOWEEN - Warszawa
• COCHISE - Chorzów
• TESTAMENT, ANNIHILATOR, DEATH ANGEL - Wrocław
• ANATHEMA - Warszawa
• TESTAMENT, ANNIHILATOR, DEATH ANGEL - Warszawa
• EPICA, VUUR, MYRATH - Kraków
• KABAT - Trzyniec
• UNEVEN STRUCTURE, VOYAGER, MENTALLY BLIND - Wrocław
• PRISTINE - Chorzów
• PROCOL HARUM - Katowice
• SEATTLE NIGHT V - Warszawa

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• FACTOR 8
• NOCTURNAL RITES - Nils Eriksson
• COMMUNIC - Oddleif Stensland
• CRYSTAL VIPER - Marta Gabriel
• SINNER - Tom Naumann
• HELLOWEEN - Michael Weikath
• DAS MOON / WE HATE ROSES - Daisy Kowalsky

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - U » Uli Jon Roth – Under A Dark Sky
Uli Jon Roth – Under A Dark Sky
1. S.O.S.
2. Tempus Fugit
Land Of Dawn:
3. Techno Man
4. Land Of Dawn
5. Lion Wings
6. The Magic Word
7. Inquisition
8. Letter Of The Law
9. Stay In The Light
10. Benediction
11. Light & Shadows
Tanz In Die Dämmerung:
12. Destination Twilight
13. Morgenrot
14. Searchlights From Hell
15. Seelenschmerz
16. Inside The Titanic
17. Fama Errat
18. Requiem For The Nations
19. Morituri
20. Rex Tremendae
21. Star Peace
22. Tanz In Die Dämmerung
23. Silence

Rok wydania: 2008
Wydawca: SPV




Uli Jon Roth - gitarzysta który swego czasu zajął miejsce Michaela Schenkera w legendarnym Scorpions, nagrywając z nimi 5 albumów, odszedł po nagraniu świetnej płyty live - Tokyo Tapes. Po odejściu utworzył swą własna grupę - Elektric Sun, Wziął również udział w cenionym projekcie o nazwie G3 w tej edycji akurat z Satrianim i Michaelem Shenkerem.
Niepowtarzalne brzmienie ten gitarowy wirtuoz uzyskuje korzystając ze Sky Guitars (typ siedmiostrunowej gitary o dużej ilości progów) Tak pokrótce maluje nam się portret artysty który wydał właśnie swe nowe dzieło - Under a Dark Sky.

Płyta rozpoczyna się jak soundrack wojennego filmu, odgłosem syren adekwatny jest też tytuł utworu - S.O.S, potem robi się operowo i majestatycznie za sprawą utworu Tempus Fugit, następnie mamy 11 - to minutowy Land of Dawn w tym momencie przekonujemy się że to jednak nie sztuka operowa a prawdziwe rockowe dzieło o symfonicznym zabarwieniu.
Solidny rockowy wokal bez zbędnych, drażniących górnych rejestrów, za który odpowiedzialny jest Mark Boals (Royal Hunt, Yngwie Malmsteen) przeplata się z aksamitnym głosem żeńskim Lizy Vandall. Gitary w kolejnej fazie utworu brzmią jakby wishboneashowo wspomagane maestrią orkiestry symfonicznej. To 11 minut symfonii rockowej płynnie przechodzi do kolejnej odsłony, The Magic World, utwór ze świetnym klimatem przesyconym nutą tajemniczości. Następnie mamy jednominutową instrumentalną gitarową miniaturę - Inquisition by przejść do bardzo pompatycznego Letter of the Law ze znakomitą solówką Uliego. I zwolnienie, kolejny utwór Stay in the Light, rozpoczyna się balladowo, epicko z refrenem nie pozbawionym pewnego patosu. Co ciekawe gitara w końcówce tego utworu budzi skojarzenia z Knopflerowską nutą. Utwory płynnie przechodzą jeden w drugi tworząc spójną całość. Następny Benediction, to przepiękny gitarowy kawałek z płaczącą solówką, jakby namiastka Latimera, czy to nie Charbour of Tears ? Kontynuacją tego liryzmu jest utwór Light & Shadows moim zdanie te dwa utwory to właśnie ta tęczowa aureola otaczająca całość. Jeśli nawiązałem do okładki to należy podkreślić że doskonale oddaje klimat panujący na płycie. Na zakończenie najdłuższa 18- to minutowa kompozycja - Tanz in die Dämmerung, rozpoczyna się odgłosem burzy słyszanej jakby zza okna jakiegoś zamczyska, następnie nasze uszy łagodzi dźwięk akustycznej gitary podobnej do tej z hackeettowskiego Monumentum. Orkiestra symfoniczna potęguje nastrój, tenorowa aria operowa i wreszcie utwór rozpędza się, tu klimat przypomina purplowy Perfect Strangers, nawet nie wiem kiedy upłynęło te 18 minut, tak wiele przez ten czas działo się w tym utworze.

Płyta bogata w różne formy wyrazu, oprócz orkiestry symfonicznej, chórów, arii operowych, świetnych męskich i żeńskich wokali mamy mieszankę gitarowych stylów. Jakich haseł użyłem w tej recenzji aby porównać grę Uli Jon Rotha ? Wishbone Ash, Knopfler, Latimer, Hackett, dołożyłbym jeszcze Malmsteena i wielu innych po co ? Żeby dowieść jakim wszechstronnym jest gitarzystą. To wszystko razem wzięte tworzy nam prawdziwie bogate muzyczne przedsięwzięcie które powinno zadowolić zarówno zwolenników klasycznego hard rocka spod znaku Dio czy Deep Purple, powermetalowych maniaków, miłośników gitarowej wirtuozerii, jak i progmetalowych smakoszy uwielbiających symfoniczne, rozbudowane formy muzyczne jakie usłyszeć możemy przykładowo u Arjena Lucassena. Odbiór albumu już przy pierwszym słuchaniu sprawił mi dużo radości. Stawiam mocne 8.

8/10

Marek Toma
Komentarze