07.12.2019
RECENZJE
ARIA - Guest from the Shadow Kingdom

DEZERTER - Undergound Out of Poland

PERIHELLIUM - Prototype

MOTHER OF MILLIONS - Artifacts

TRIBULATION - Down Below

EUROPE - Europe

JAN METUS - Time Will Dissolve Our Shadows

JAN AKKERMAN - Close Beauty

REMEMBRANCE - Fall, Obsidian Night

PETR STEPAN & BRATRSTVO LUNY - Luna nad Iglau

DESTRUCTION - Born to Perish

GALLILEOUS - Moonsooon

ISSUN - Dark Green Glow

THE PAU - Raj

THE HOLEUM - Sublime Emptiness

RONNIE WOOD WITH HIS WILD FIVE - Mad Lad: A Live Tribute to Chuck Berry

BLACK STONE CHERRY - Black To Blues 2

RHAPSODY - Dawn of Victory

FLESHWORLD - The Essence Has Changed But The Detail Remains

YOGI LANG - A Way Out Of Here

MYSTHICON - Into the Dark (EP.)

ALHENA - Breaking the Silence...by Scream

ADAM JURCZYŃSKI - Beyond the Horizon

JOE BONAMASSA - Live At the Sydney Opera House

GHOST - Infestissumam

NIKKI STRINGFIELD - Harmonies for the Haunted

MILLENIUM - The Web

FRONTBACK - Don't Mind the Noise

VISION DIVINE - When All The Heroes Are Dead


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - U » Uli Jon Roth – Under A Dark Sky
Uli Jon Roth – Under A Dark Sky
1. S.O.S.
2. Tempus Fugit
Land Of Dawn:
3. Techno Man
4. Land Of Dawn
5. Lion Wings
6. The Magic Word
7. Inquisition
8. Letter Of The Law
9. Stay In The Light
10. Benediction
11. Light & Shadows
Tanz In Die Dämmerung:
12. Destination Twilight
13. Morgenrot
14. Searchlights From Hell
15. Seelenschmerz
16. Inside The Titanic
17. Fama Errat
18. Requiem For The Nations
19. Morituri
20. Rex Tremendae
21. Star Peace
22. Tanz In Die Dämmerung
23. Silence

Rok wydania: 2008
Wydawca: SPV




Uli Jon Roth - gitarzysta który swego czasu zajął miejsce Michaela Schenkera w legendarnym Scorpions, nagrywając z nimi 5 albumów, odszedł po nagraniu świetnej płyty live - Tokyo Tapes. Po odejściu utworzył swą własna grupę - Elektric Sun, Wziął również udział w cenionym projekcie o nazwie G3 w tej edycji akurat z Satrianim i Michaelem Shenkerem.
Niepowtarzalne brzmienie ten gitarowy wirtuoz uzyskuje korzystając ze Sky Guitars (typ siedmiostrunowej gitary o dużej ilości progów) Tak pokrótce maluje nam się portret artysty który wydał właśnie swe nowe dzieło - Under a Dark Sky.

Płyta rozpoczyna się jak soundrack wojennego filmu, odgłosem syren adekwatny jest też tytuł utworu - S.O.S, potem robi się operowo i majestatycznie za sprawą utworu Tempus Fugit, następnie mamy 11 - to minutowy Land of Dawn w tym momencie przekonujemy się że to jednak nie sztuka operowa a prawdziwe rockowe dzieło o symfonicznym zabarwieniu.
Solidny rockowy wokal bez zbędnych, drażniących górnych rejestrów, za który odpowiedzialny jest Mark Boals (Royal Hunt, Yngwie Malmsteen) przeplata się z aksamitnym głosem żeńskim Lizy Vandall. Gitary w kolejnej fazie utworu brzmią jakby wishboneashowo wspomagane maestrią orkiestry symfonicznej. To 11 minut symfonii rockowej płynnie przechodzi do kolejnej odsłony, The Magic World, utwór ze świetnym klimatem przesyconym nutą tajemniczości. Następnie mamy jednominutową instrumentalną gitarową miniaturę - Inquisition by przejść do bardzo pompatycznego Letter of the Law ze znakomitą solówką Uliego. I zwolnienie, kolejny utwór Stay in the Light, rozpoczyna się balladowo, epicko z refrenem nie pozbawionym pewnego patosu. Co ciekawe gitara w końcówce tego utworu budzi skojarzenia z Knopflerowską nutą. Utwory płynnie przechodzą jeden w drugi tworząc spójną całość. Następny Benediction, to przepiękny gitarowy kawałek z płaczącą solówką, jakby namiastka Latimera, czy to nie Charbour of Tears ? Kontynuacją tego liryzmu jest utwór Light & Shadows moim zdanie te dwa utwory to właśnie ta tęczowa aureola otaczająca całość. Jeśli nawiązałem do okładki to należy podkreślić że doskonale oddaje klimat panujący na płycie. Na zakończenie najdłuższa 18- to minutowa kompozycja - Tanz in die Dämmerung, rozpoczyna się odgłosem burzy słyszanej jakby zza okna jakiegoś zamczyska, następnie nasze uszy łagodzi dźwięk akustycznej gitary podobnej do tej z hackeettowskiego Monumentum. Orkiestra symfoniczna potęguje nastrój, tenorowa aria operowa i wreszcie utwór rozpędza się, tu klimat przypomina purplowy Perfect Strangers, nawet nie wiem kiedy upłynęło te 18 minut, tak wiele przez ten czas działo się w tym utworze.

Płyta bogata w różne formy wyrazu, oprócz orkiestry symfonicznej, chórów, arii operowych, świetnych męskich i żeńskich wokali mamy mieszankę gitarowych stylów. Jakich haseł użyłem w tej recenzji aby porównać grę Uli Jon Rotha ? Wishbone Ash, Knopfler, Latimer, Hackett, dołożyłbym jeszcze Malmsteena i wielu innych po co ? Żeby dowieść jakim wszechstronnym jest gitarzystą. To wszystko razem wzięte tworzy nam prawdziwie bogate muzyczne przedsięwzięcie które powinno zadowolić zarówno zwolenników klasycznego hard rocka spod znaku Dio czy Deep Purple, powermetalowych maniaków, miłośników gitarowej wirtuozerii, jak i progmetalowych smakoszy uwielbiających symfoniczne, rozbudowane formy muzyczne jakie usłyszeć możemy przykładowo u Arjena Lucassena. Odbiór albumu już przy pierwszym słuchaniu sprawił mi dużo radości. Stawiam mocne 8.

8/10

Marek Toma
Komentarze