14.10.2019
RECENZJE

• METALLICA - S&M2
• TIDES FROM NEBULA - From Voodoo To Zen
• RACHID TAHA - Je Suis Africain
• PIDŻAMA PORNO - Sprzedawca Jutra
• WALKYRYA - The Invisible Guest
• PROAGE - MPD
• ENIO NICOLINI AND THE OTRON - Cyberstorm
• LOST IN THOUGHT - Opus Arise
• BETH HART - War in My Mind
• ALLUSINLOVE - It's Okay to Talk
• HEART ATTACK - 4 Live
• GAMMA RAY - Majestic
• THE HU - Gereg
• RETROSPECTIVE - Latent Avidity
• PATTERN-SEEKING ANIMALS - Pattern-Seeking Animals
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• CLOSTERKELLER - Kraków
• RETROSPECTIVE, STARSABOUT, MAU&SCHNELLA - Piekary śląskie
• STEVE BOLTON, TAKAKARMA - Piekary Śląskie
• INO ROCK FESTIVAL - Inowrocław
• SCORPIONS - Gliwice
• RAMMSTEIN - Chorzów
• PROG IN PARK - Warszawa
• BON JOVI - Warszawa
• MARK KNOPFLER - Kraków
• MYSTIC FESTIVAL (dzień 2) - Kraków
• MYSTIC FESTIVAL (dzień 1) - Kraków

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• SETHEIST - Maksymina Kuzianik
• RUNIKA - Adrianna ''Aminae'' Janusz
• THE IRON MAIDENS - Nikki Stringfield, Wanda Ortiz, Courtney Cox
• KASIA SZUBERT
• DREADNOUGHT
• ÖDERBEAST- Maciek Zalasiński
• RPWL
• BLACK RIVER - Piotr Wtulich

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• SETHEIST - Maksymina Kuzianik - Interview
• THE IRON MAIDENS - Nikki Stringfield, Wanda Ortiz, Courtney Cox - Interview
• POKERFACE - Xen Ritter - Interview
• ALEX SKOLNICK - Interview
• MARTY FRIEDMAN - Interview
• KAIPA - Hans Ludin - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - V » VOODOO - 2019 - MMXIX
VOODOO - 2019 - MMXIX

VOODOO - MMXIX


voodoo

1. Lichwa
2. Dyktator
3. Zaiste
4. Demolka
5. Pocałunek Śmierci
6. Impreza U Ali(ce)
7. Krzyż
8. Czarny Płomień
9. Pożądanie

Rok wydania: 2019
Wydawca: Voodoo
https://voodoo.net.pl





Może wyjdę na ignoranta, ale umknęła mi legendarność i kultowość grupy VOODOO. Owszem, odnotowałem fakt ich powrotu na scenę, ale podszedłem do tematu bez oczekiwań. Może i dobrze, bo mojego odbioru nowego materiału nic nie zakłóciło. Powiem więcej, dobrze się składa, bo moja ocena będzie bardziej bezstronna.

Przyznam szczerze, że singiel "Lichwa" mnie nie zachwycił, ale z drugiej strony zaprezentował jakość instrumentalną i klasę wokalisty. Świetny riff, "panterowata" zadziorność, nadają się na singla, ale kwadratowy refren i intonacja "money, money, money" jakoś mnie nie przekonały. Singiel za to na pewno spowodował moje zainteresowanie materiałem. Kiedy do odtwarzacza trafiła płyta opatrzona niezłą grafiką Szatańca, od pierwszego odsłuchu moje podejście do materiału urosło do huraoptymizmu. Mimo, że niemal na początku na płycie trafia się drugi utwór go którego mogę mieć zastrzeżenia. W "Zaiste" jakoś wolałbym aby więcej było fraz śpiewanych melodyjniej. Po upływie kilku utworów okazuje się jednak że to maniera charakterystyczna dla wokalisty. Od strzału postanowiłem wytoczyć największe działa przeciwko... bo okazuje się ze są to moje jedyne zastrzeżenia i raczej subiektywne uwagi. Pod dyskusję poddałbym ewentualnie kilka tekstów, bo chyba niezbyt przekonująco podmiot liryczny wytłumaczył się z definicji "fajnej imprezy". Ale to samo mogę zarzucić singlowi - trzeba zestroić się z zespołem, by złapać w lot przesłanie. A tak po prawdzie nie jest to zadanie karkołomne.

"MMXIX" wsiąka w słuchacza jak w gąbkę. Całość brzmi kapitalnie, a soczyste instrumentarium poparte jest charyzmatycznymi wokalizami. Głos wokalisty (o czym wspomniałem) sięga w rejony deklamacji, co daje efekt jako żywo przypominający Jacka Blacka z Tenacious D. Teksty oscylują na granicy dobrego smaku, frywolności, ale też nigdy nie przekraczają tych granic w takim stopniu jak na przykład liryki Romana Kostrzewskiego (choć bywało że skojarzenia mi się nasuwały). Ale wróćmy do największej zalety tej płyty. VOODOO gra heavy metal z pewnym hard rockowym szlifem. Pierwsze moje skojarzenie to gdyby zmiksować TURBO z HETMANEM (ze "Skazańca"). Te dziewięć utworów zawartych na płycie to konkretne szybkie strzały. Jeden następuje po drugim nie zostawiając wytchnienia. Udziela się ta energia i charyzma. Teksty zaangażowane politycznie czy społecznie, poparte są właściwym ciężarem i melodyką. Refren z "Pocałunku Śmierci" wgryzł mi się już od pierwszego odsłuchu. Tak samo sprawa się ma z "Imprezą u Ali(ce)" choć podświadomie buntuję się wobec trywialnej historii ze zwrotek.

Może i "MMXIX" nie jest płytą idealną, ale jest to materiał który trafi do każdego sympatyka hard 'n' heavy. Świetnie się tego słucha i wiele zostaje w pamięci. To nieprawdopodobne, że zespół z takim potencjałem milczał tak długo. Z kolei nowy album wydaje się idealnym początkiem nowego rozdziału. Teraz przydałoby się aby VOODOO pojawili się na scenie z innymi dużymi markami naszej rodzimej sceny. Czekam na to z niecierpliwością.

8,5/10

Piotr Spyra
Komentarze