19.11.2019
RECENZJE

• THE PAU - Raj
• THE HOLEUM - Sublime Emptiness
• RONNIE WOOD WITH HIS WILD FIVE - Mad Lad: A Live Tribute to Chuck Berry
• BLACK STONE CHERRY - Black To Blues 2
• RHAPSODY - Dawn of Victory
• FLESHWORLD - The Essence Has Changed But The Detail Remains
• YOGI LANG - A Way Out Of Here
• MYSTHICON - Into the Dark (EP.)
• ALHENA - Breaking the Silence...by Scream
• ADAM JURCZYŃSKI - Beyond the Horizon
• JOE BONAMASSA - Live At the Sydney Opera House
• GHOST - Infestissumam
• NIKKI STRINGFIELD - Harmonies for the Haunted
• MILLENIUM - The Web
• FRONTBACK - Don't Mind the Noise
• VISION DIVINE - When All The Heroes Are Dead
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• BEAST IN BLACK, MYRATH - Wrocław
• SACRED REICH - Kraków
• PROG THE NIGHT V - Łódź
• SOEN - Warszawa
• CLOSTERKELLER - Kraków
• RETROSPECTIVE, STARSABOUT, MAU&SCHNELLA - Piekary śląskie
• STEVE BOLTON, TAKAKARMA - Piekary Śląskie
• INO ROCK FESTIVAL - Inowrocław
• SCORPIONS - Gliwice
• RAMMSTEIN - Chorzów
• PROG IN PARK - Warszawa

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• RUMORE
• SETHEIST - Maksymina Kuzianik
• RUNIKA - Adrianna ''Aminae'' Janusz
• THE IRON MAIDENS - Nikki Stringfield, Wanda Ortiz, Courtney Cox
• KASIA SZUBERT
• DREADNOUGHT
• ÖDERBEAST- Maciek Zalasiński
• RPWL

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• NIKKI STRINGFIELD - Harmonies for the Haunted - Review
• FRONTBACK - Don't Mind the Noise - Review
• WARBELL - Plague - Review
• SETHEIST - Maksymina Kuzianik - Interview
• THE IRON MAIDENS - Nikki Stringfield, Wanda Ortiz, Courtney Cox - Interview
• POKERFACE - Xen Ritter - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Wywiady » THE BLACK WATER PANIC PROJECT
THE BLACK WATER PANIC PROJECT

THE BLACK WATER PANIC PROJECT



„Zawsze uważałem, że wolność wyboru jest najważniejsza i nadal podtrzymuję to stanowisko. Każdy z utworów teraz to do pewnego momentu burza mózgów. Oczywiście zostawiłem dla siebie decydujący głos, ale ludzie, z którymi gram, zawsze trafiają w sedno moich muzycznych poszukiwań” – The Black Water Panic Project w tym roku prezentuje się z zupełnie nowej strony. Świeży skład pod industrialną batutą lidera Nightmare Animal prze do przodu w pracy nad zupełnie nowym materiałem, którego przedsmak mieliśmy okazję niedawno usłyszeć. Co dalej?



Widziałeś najnowszy singiel Rammstein? Co o nim myślisz?

A co może myśleć taki biedny żuczek, jak ja o prawdziwym gigancie obecnym na scenie od kiedy pamiętam?(śmiech) Muzyka? Bomba. Tekst? Jeszcze lepiej, Till Lindemann jak zawsze celnie i bezkompromisowo punktuje przywary narodu niemieckiego i obnaża jego prawdziwe, niewygodne oblicze “sprawców”, od którego nacja ta stara się odejść. Klip? Mistrzostwo i perfekcja, począwszy od scenariusza przez dobór aktorów, stylizacje, po typowo filmowe zdjęcia i montaż. Jestem pod nieustającym wrażeniem genialności tego zespołu i sztabu ludzi, którzy za nim stoją i mam nadzieję, że chociaż raz w życiu będzie mi dane zrobić produkcję z takim rozmachem. Uwielbiam Rammstein. Nic dodać, nic ująć.


Jak oceniasz obecną kondycję sceny industrialno-metalowej w kraju i na świecie?

Naprawdę nie wydaje mi się, żebym był w stanie obiektywnie to ocenić. Mogę jedynie napisać o swoim odczuciu na ten temat, a raczej nie myślę o tego typu rzeczach, bo nie mam na to czasu, jestem zbyt zajęty tworzeniem, więc nie mam jakiegokolwiek zdania na ten temat, zarówno na temat ubogiej sceny rodzimej, jak i wymierającej sceny światowej. Osobiście słucham zespołów z tego nurtu, ale są to zazwyczaj stare rzeczy, które już dawno temu przestały być popularne. Wszystko ginie przykryte falą stęchłego popu i pseudo hip hopu. To nie jest komercyjny gatunek.


Skąd w ogóle wzięła się Twoja fascynacja elektorniką? Jak wyglądały początki The Black Water Panic Project?

Moja fascynacja elektroniką wzięła się prosto ze studia mojego “starszego brata”, w którym jako szczeniak spędzałem dużo czasu patrząc, jak pracuje nad kolejnymi płytami Artro, SGU oraz wielu innych. Słuchałem od dzieciaka takiej muzyki, uwielbiałem NIN, Zombiego, Machines of Loving Grace, Stabbing Westward, Fear Factory, Mansona, czy Ministry… Kiedy byłem już w momencie mojego życia, że mogłem sobie pozwolić na zabawki służące do produkcji tego typu muzyki i szkoły, które ugruntowały moją wiedzę na temat produkcji muzycznej, po prostu zacząłem to z marszu robić. Był to sposób ucieczki przed rzeczywistością i problemami dnia codziennego, które w tamtym czasie były dość przytłaczające. Nie będę rozwodził się na temat szczegółów, bo tego typu pytania pojawiają się w każdym wywiadzie, którego ostatnio udzielam, czy to w kraju, czy zagranicą, powiem tylko jedno: jeśli nie miałbym tego robić, to pewnie moje życie nie ułożyłoby się w sposób, który mi to umożliwił (śmiech).


The Black Water Panic Project A.D. 2019 to istotne zmiany. Masz nowy, żywy skład. Trudno było go skompletować?

Praca z ludźmi jest zawsze trudna. Wybujałe ego wielu osób zazwyczaj rozbija się o mnie. Jest jeszcze trudniejsza, gdy jesteś dobrym tatuatorem i musisz nauczyć się, że większość ludzi chce cię po prostu wykorzystać. Tak, było trudno, musiałem pożegnać się z kilkoma osobami, kilka innych osób poznałem, ale bilans wyszedł dodatni, teraz mam skład, który jest zaangażowany w granie, któremu robienie muzyki sprawia frajdę i którego nie muszę zmuszać do niczego, bo sami ciągną do tego, żeby robić muzę. Nie zamieniłbym ich na żaden inny line up. Bardzo dobrze spędza się z nimi czas na próbach i w studiu nagraniowym. Zobaczymy, co przyniosą trasy (śmiech).


Jednak to nadal Ty nadajesz tempa wszystkiemu, tak? Ty jesteś autorem całej muzyki?

Jestem autorem aranżacji, a nie całej muzyki. To taka drobna różnica. Układam główną melodię na klawiszach, buduję całość i zostawiam miejsce w equalizacji na kolejne elementy pochodzące od innych instrumentalistów. Nie narzucam, co mają grać, określam tylko dość dokładnie ramy, w których ma się to odbywać. Pracujemy wspólnie nad tymi częściami. Zawsze uważałem, że wolność wyboru jest najważniejsza i nadal podtrzymuję to stanowisko. Każdy z utworów teraz to do pewnego momentu burza mózgów. Oczywiście zostawiłem dla siebie decydujący głos, ale ludzie, z którymi gram, zawsze trafiają w sedno moich muzycznych poszukiwań.


Pracujecie nad nową płytą, jaki album chcesz nagrać?

Nie zamykam się żadnym określeniem pt. “chcę nagrać taki to a taki album”. Nie lubię narzucać sobie żadnych granic. Chcę grać to co czuję, a czuję, że nie muszę robić nic, na co nie mam ochoty. Przywilej wolnego Twórcy. Całość tekstowej strony albumu opowiada o przemianie, jaka następuje w człowieku po odstawieniu używek i skoncentrowaniu się na rozwoju fizycznym, który był do tej pory w moim przypadku mocno zaniedbany. Poza tym uważam, że temat sportu i detoksu jest jak najbardziej ponadczasowy i dotyka wielkiej grupy młodych ludzi, więc staram się to wszystko zebrać w jedno i wywrzeszczeć swoje myśli w mikrofon.


Kiedy płyta będzie dostępna?

Singiel z niej jest dostępny już teraz, jako dodatek do ostatniego numeru Musick Magazine oraz na kanałach TheBWPP dostępnych na internecie. Cały album powinien być gotowy już na jesień 2019/ zimę 2020. Nie spieszymy się zbytnio, pracujemy za to systematycznie i cały czas dokładamy kolejne warstwy do istniejących już pilotów tego wydawnictwa.


Masz już jakieś pomysły na okładkę tego wydawnictwa?

Obiecałem komuś, że będzie to coś namalowanego przeze mnie najpierw na płótnie, o ile znajdę na to czas (śmiech). Mam kilka pomysłów, a kiedy już będziemy blisko daty zakończenia pracy nad nagraniami wybiorę jeden i rozmaluję go w swojej pracowni na dużym formacie. Bez pośpiechu. Całość musi być idealna.


Czy album będzie kontynuacją tego, co zaprezentowałeś na najnowszym singlu „Church ov Iron”?

Tak, całość krążka będzie “power tripem” z jedną tylko balladą, bez negatywnego przekazu, bez zahaczania o tematy religijne, bez zahaczania o tematy drażliwe. Ten album ma motywować do działania na sali treningowej, więc nie spodziewajcie się na nim klimatów z poprzednich wydawnictw. Szybko, ostro i do przodu, nie ma czasu na oglądanie się wstecz.


Planujesz krążek wydać sam czy przez wytwórnię?

„Church ov Iron” będzie wydany przez mój własny label, który udało mi się obronić przed światem. Znajdzie się na iTunes, Spotify, Tidalu i tym podobnych platformach, co w dzisiejszych czasach jest już ważniejsze od fizycznych kopii. Album wyjdzie jako fizyczny CDek dla kolekcjonerów w naszym rodzimym Musick Magu, tak, jak wyszedł singiel. Ostatnio niemieckojęzyczny Orkus Magazine wyraził chęć współpracy przy wydaniu całego krążka, więc to chyba mi starczy(śmiech). Obie gazety są dość poczytne, więc nie narzekam. Nie pcham się do wielkich wytwórni, nie czuję takiej potrzeby.


Co z koncertami?

Będą. Dajcie się tylko do nich przygotować, proszę. Nie jest łatwo zgrać wszystko z elektroniką na żywo, ale robimy to i już niedługo będziecie mogli zobaczyć “live, ale w studio”, a potem pewnie jakiś odjechany show w którymś z warszawskich klubów.


Dziękujemy za rozmowę.

Również dziękuję za rozmowę i mam nadzieję, że nie będzie to nasza ostatnia wymiana myśli. Dobrej Nocy.


Komentarze