14.10.2019
RECENZJE

• METALLICA - S&M2
• TIDES FROM NEBULA - From Voodoo To Zen
• RACHID TAHA - Je Suis Africain
• PIDŻAMA PORNO - Sprzedawca Jutra
• WALKYRYA - The Invisible Guest
• PROAGE - MPD
• ENIO NICOLINI AND THE OTRON - Cyberstorm
• LOST IN THOUGHT - Opus Arise
• BETH HART - War in My Mind
• ALLUSINLOVE - It's Okay to Talk
• HEART ATTACK - 4 Live
• GAMMA RAY - Majestic
• THE HU - Gereg
• RETROSPECTIVE - Latent Avidity
• PATTERN-SEEKING ANIMALS - Pattern-Seeking Animals
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• CLOSTERKELLER - Kraków
• RETROSPECTIVE, STARSABOUT, MAU&SCHNELLA - Piekary śląskie
• STEVE BOLTON, TAKAKARMA - Piekary Śląskie
• INO ROCK FESTIVAL - Inowrocław
• SCORPIONS - Gliwice
• RAMMSTEIN - Chorzów
• PROG IN PARK - Warszawa
• BON JOVI - Warszawa
• MARK KNOPFLER - Kraków
• MYSTIC FESTIVAL (dzień 2) - Kraków
• MYSTIC FESTIVAL (dzień 1) - Kraków

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• SETHEIST - Maksymina Kuzianik
• RUNIKA - Adrianna ''Aminae'' Janusz
• THE IRON MAIDENS - Nikki Stringfield, Wanda Ortiz, Courtney Cox
• KASIA SZUBERT
• DREADNOUGHT
• ÖDERBEAST- Maciek Zalasiński
• RPWL
• BLACK RIVER - Piotr Wtulich

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• SETHEIST - Maksymina Kuzianik - Interview
• THE IRON MAIDENS - Nikki Stringfield, Wanda Ortiz, Courtney Cox - Interview
• POKERFACE - Xen Ritter - Interview
• ALEX SKOLNICK - Interview
• MARTY FRIEDMAN - Interview
• KAIPA - Hans Ludin - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - H » HU, THE - 2019 - Gereg
HU, THE - 2019 - Gereg

THE HU - Gereg


THE HU - Gereg

1. Gereg
2. Wolf Totem
3. The Great Chinggis Khaan
4. The Legend Of Mother Swan
5. Shoog Shoog
6. The Same
7. Yuve Yuve Yu
8. Shireg Shireg
9. Song Of Women

Rok wydania: 2019
Wydawca: Eleven Seven Label Grup
http://www.thehuofficial.com





Z kim kojarzy się Mongolia? Jedni odpowiedzą, że z Czyngis-chanem. Ci, którzy mniej interesują się historią świata wyszukają zapewne w pamięci nazwisko sympatycznego żartownisia, Bilguuna Ariunbaatara, który pojawiał się w telewizji w jednym z rozrywkowych programów Szymona Majewskiego. W 2016 roku nasza ogólna znajomość kultury Mongolii poszerzyła się o nazwę pochodzącego z Ułan Bator zespołu – The Hu („Człowiek”). Za sprawą youtube’a ich popularność stała się wręcz oszałamiająca i jeszcze przed premierą debiutanckiego albumu zespół wyruszył w światową trasę. Każdy ich europejski koncert został wyprzedany (show w Warszawie, które odbyło się 24 czerwca trzeba było przenieść do większego lokum, co jak nowicjuszy jest wynikiem historycznym), występował także na najlepszych i najważniejszych festiwalach metalowych. Prezydent Mongolii Chaltmaagijn Battulga ugościł zespół w swoim pałacu dziękując mu za promowanie mongolskiej kultury na świecie, za co w zamian otrzymał krótki koncert bez prądu.

Pora więc zadać pytanie: co sprawiło, że rockmetalowy świat dostrzegł ten azjatycki kwartet, grający, jak sami określają, „hunnu rock”? Odpowiedź jest prosta: oryginalność. The Hu używa przede wszystkim ludowych mongolskich instrumentów, a tekstów nie skalał żaden zachodni język. Wokalista Galbadrakh Tsendbaatar (znany także jako Gala) stosuje chöömej, czyli rodzaj śpiewu gardłowego, spotykanego tylko w Mongolii i Tuwie (skąd pochodzi znany również w Polsce zespół Huun-Huur-Tu). Pozostali członkowie The Hu to Nyamjantsan Galsanjamts (znany jako Jaya), który również śpiewa, ale także gra na instrumencie tumur chuur (odmiana drumli) oraz na flecie cuur. Dwóch pozostałych muzyków to Temuulen Naranbaatar (aka Temka), który jest odpowiedzialny za tovshur, oraz Enkhasaikhan Batjargal (znany jako Enkhush), który, podobnie jak wokalista, śpiewa oraz gra na morin chuur. Jak więc to wszystko brzmi…?

Album otwiera utwór tytułowy, „Gereg”. Pierwszym pytaniem, które od razu pojawia się przy słuchaniu tej muzyki brzmi: ale o co im chodzi? Mongolski nie należy do języków szczególnie zrozumiałych i ciężko domyśleć się znaczenia poszczególnych słów. W tym wypadku należy więc doszukiwać się melodii i po prostu chłonąć te nietypowe dźwięki. A jest ich tu niemało. Zadbano o wszystko – jest ciekawy, groźny refren, jest także rockowy rytm na perkusji i przede wszystkim tu i ówdzie ludowe instrumentarium. Wszystko to jednak jest bardzo czytelnie (pro-zachodnio) podane. Poszczególne instrumenty nie zagłuszają się, dzięki czemu wszystko stanowi spójną całość. Początek brzmi jakby został wyjęty z repertuaru niemieckiego Corvus Corax: drumle, wyrazisty rytm, różnego rodzaju instrumenty no i ten arcyciekawy wokal.

Numerem dwa jest kompozycja, która rozpoczęła moją przygodę z The Hu, „Wolf Totem”. Z początku jakiś ptasi świergot, który za pomocą bębnów i instrumentu strunowego wchodzi w odpowiedni rytm. Później jest jeszcze ciekawiej, bo zwrotka jest śpiewana po „wojskowemu”: zaczyna kapitan, a następnie wszyscy odpowiadają chórem. Trudno odpowiedzieć, co napędza ten numer – czy jest to marszowy rytm, czy niski głos wokalisty, czy też jeszcze ciekawsze chóralne zaśpiewy. Siłą napędową liryki w muzyce ludowej Mongolii są konie przemierzające stepy. Z tego też powodu warto zwrócić uwagę na wideoklip, w którym konie są wyłącznie mechaniczne, ponieważ chórki „zrobiło” bractwo motocyklowe.
Trzeci numer to hołd złożony Czyngis-chanowi. „The Great Chinggis Khaan” to z początku spokojna gra na tovshurze. Spokojny wokal niemal w mgnieniu oka zmienia się w chöömej i przechodzi w gardłowy refren. Do dość nietypowego instrumentarium dochodzi tradycyjna metalowa perkusja i gitara elektryczna (lub umiejętnie przetworzony inny instrument strunowy). Dość krótki, acz treściwy utwór zawierający jeszcze dobrą partię gry na flecie cuur, co nie jest to łatwą rzeczą, bowiem dmuchając w ustnik fletu należy równocześnie śpiewać gardłowo. Dlatego tym bardziej słowa uznania.

Początek „The Legend of Mother Swan” może kojarzyć się z jakimś westernem – jest w tej kompozycji coś z klimatu Dzikiego Zachodu i bez problemu można sobie wyobrazić wolno jadące konie. I gdy tak jedziemy bez pośpiechu, możemy w międzyczasie dostrzec doskonałą linię melodyczną, która jest przedłużana poprzez poszczególnych muzyków, aż do wokalu. W samej kompozycji wiele się nie dzieje, ale za to ten wokal ma coś w sobie: nieziemsko hipnotyzuje, a słuchacz chłonie każdy niezrozumiały wers oraz mimo woli kołysze się do rytmu.

Numer pięć to „Shoog Shoog”, które odpalone zostaje poprzez flet i chóralnie śpiewany tytuł. Tu już mamy czyste rockowe granie – w tle ładnie dudni gitara basowa, natomiast pozostałe instrumenty imitują gitarę elektryczną. Muzykom udaje się wnieść rockowego ducha, jest melodyjnie i chwytliwie. Warto zwrócić uwagę na riff w tle, bo jest ciekawy, zresztą podobnie jest z „grą” partii wokalnych. Nie można powiedzieć, że panowie tu śpiewają. Oni tu po prostu grają. Jest na tyle interesująco, że samemu próbuje się swoich sił w mongolskim zaśpiewie. Jeśli nie wyjdzie to nic, zawsze można próbować growlem.

Następnie przychodzi czas na „The same”. Z początku wsłuchujemy się w popis gry na tumur chuur. Z czasem dochodzą morin chuur. Nie wiem jak oni to robią, ale dźwięk rżenia koni przyprawiają o ciarki na plecach. Natomiast za sprawą wokalu znów jest niezwykle groźnie. Gdyby nie fakt, że to Mongolia, można by powiedzieć, że autorem muzyki są jacyś Skandynawowie, bo za sprawą wokalu i jego melodii jest niemal wikingowo. Obok „Wolf Totem” to zdecydowany kandydat do najciekawszej kompozycji na płycie. Ależ tu wiele się dzieje dobrego!

Kolejną propozycją, a tym samym również utworem singlowym jest „Yuve Yuve Yu”. Znów się dużo dzieje – mamy tu stepowy rytm, dobrą grę perkusji i ciężki, mocny refren. Mamy tu także świetne partie poszczególnych instrumentów, które sprawiają, że znów słuchacz ma ochotę pogować lub co najmniej kiwać się na krześle. Naprawdę jest tu moc, a gdyby jeszcze dodać do tego np. dudy i ciężką gitarę, ależ to byłby hicior (coverem mógłby się zająć w przyszłości In Extremo…)!

Przedostatnim na płycie jest „Shireg Shireg”. Jest to jeszcze jeden rytmiczny utwór, który posiada dość łatwy do śpiewania refren. Jednak to, co się rzuca w uszy, to jeszcze raz konie. Wszystkie „konne” dźwięki są stworzone za pomocą instrumentów: gdzieś słychać stukot kopyt, brzęk strzemiona i charakterystyczne końskie sapanie. Oprócz tego równie ciekawie dzieje się za sprawą śpiewu i przygrywającego fletu. Tu i ówdzie panowie prezentują swoje umiejętności w śpiewie chöömej, w 2009 roku wpisanego na listę światowego dziedzictwa niematerialnego UNESCO.

Album wieńczy kompozycja „Song of women”. Jest to klasyczne zakończenie albumu – w oddali zachodzi słońce, na którego tle gdzieś za horyzontem znikają jeźdźcy. Jest spokojnie i wyciszająco, ale wcale nie nudno. Mamy także pełną grę gitary elektrycznej, która już nie jest tylko dopełnieniem całości oraz nieco inne niż dotąd zaśpiewy, a także lekkie przyspieszenie w finale.

Jestem mile zaskoczony debiutem The Hu. Nie jest to co prawda klasyczne rockowe granie, jednak materiał zawarty na „Gereg” niewątpliwie ma w sobie coś magicznego i hipnotyzującego. To zespół, który trzeba docenić i obserwować, bo z czasem może nieźle zamieszać w folk rockowym i metalowym świecie. Z pewnością warto także czekać na kolejną wizytę The Hu w Polsce, bo ta muzyka (na żywo poszerzona o klasycznie rockowe instrumentarium) po prostu jest tego warta.

8,5/10

Mariusz Fabin
Komentarze