15.07.2020
RECENZJE
DEPECHE MODE - Live Spirits Soundtrack

THE MOTH GATHERER - Esoteric Oppression

DIVINE WEEP - The Omega Man

HEART&REST - Shall We Begin?

HANGING GARDEN - Into That Good Night

MYRATH - Live in Carthage

ONE HOUR HELL - Voidwalker

DEACON BLUE - City of Love

RICK MILLER - Belief In The Machine

ROMAN ODOJ - Fiasko

MOUNTAINEER - Bloodletting

H.E.A.T. - II

ONE LIFE ALL-IN - Letter of Forgiveness

TRAUMHAUS - In Oculis Meis

OBSIDIAN TIDE - Pillars of Creation

SUBSIGNAL - A Song For The Homeless - Live in Rüsselsheim 2019

FAIRYLAND - Osyrhianta

AL DI MEOLA – Across The Universe

KATATONIA - City Burials

DESERT NEAR THE END - Of Fire and Stars

VADER - The Darkest Age - Live '93

VADER - Solitude In Madness

TRK PROJECT - Kay & Gerda

WIEWIÓRKA NA DRZEWIE - Wiewiórka na drzewie

KAZIK - Zaraza

IN EXTREMO – Kompass zur Sonne

NEUMA - Weather

WE SELL THE DEAD - Black Sleep

ANVISION - Love & Hate

NEUMA - Vol.2

SCEPTIC - Blind Existence


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - D » DEPECHE MODE - 1997 - Ultra
DEPECHE MODE - 1997 - Ultra

DEPECHE MODE - Ultra


DEPECHE MODE - Ultra

1. Barrel of a Gun
2. The Love Thieves
3. Home
4. It's No Good
5. Uselink
6. Useless
7. Sister Of Night
8. Jazz Thieves
9. Freestate
10. The Bottom Line
11. Insight
12. Junior Painkiller

Rok wydania: 1997
Wydawca: Mute
https://www.facebook.com/depechemode




Lata 1995-1997 to bez wątpienia najmroczniejszy okres w historii Depeche Mode. Był on poniekąd pokłosiem gigantycznego sukcesu wydanego w marcu 1993 roku albumu „Songs of Faith and Devotion”, który zespół zdyskontował dwoma ogromnymi trasami koncertowymi Devotional Tour i Exotic Tour, ogółem trwającymi od 19 maja 1993 do 8 czerwca 1994 i liczącymi sobie 159 koncertów na 6 kontynentach.

Grupa, która od momentu założenia mozolnie pięła się po szczeblach kariery osiągnęła wówczas swój szczyt, zarówno artystyczny jak i komercyjny. W połowie lat 90. muzycy grupy stali się megagwiazdami, śledzono każdy ich ruch. Sława w połączeniu z wyczerpaniem fizycznym i psychicznym odbiła się na członkach Depeche Mode wyjątkowo brutalnie. Jako pierwszy zaczął odpadać wokalista Dave Gahan. Jego pogłębiający się nałóg heroinowy w październiku 1993 roku podczas koncertu w Nowym Orleanie doprowadził go do zawału serca w trakcie występu, na szczęście niegroźnego. Andy Fletcher natomiast zaczął zmagać się z depresją skutkującą załamaniem nerwowym, przez które na drugiej odnodze Exotic Tour zastępował go Daryl Bamonte (brat Perry’ego Bamonte, wówczas gitarzysty The Cure).

Rok po zakończeniu promocji albumu zespół stanął na krawędzi rozpadu kiedy dokładnie w dniu swoich 36. urodzin, 1 czerwca 1995 roku, Alan Wilder ogłosił odejście z grupy, argumentując je eskalującymi konfliktami personalnymi w jej szeregach. Martin Gore jednak wziął to na klatę i rozpoczął usilne próby zebrania do kupy walczących z własnymi demonami Gahana (który w sierpniu podjął próbę samobójczą przez podcięcie żył) i Fletchera, dzięki czemu w styczniu 1996 roku wystartowały prace nad następcą „SoFaD”.

Nagrywających po raz pierwszy od 1982 roku we trójkę depeszów czekało jednak jeszcze wiele niepowodzeń i potknięć. Album, który otrzymał tytuł „Ultra” nagrywano łącznie w siedmiu studiach, w tym w słynnych Abbey Road w Londynie i Electric Lady w Nowym Jorku, na przestrzeni ponad roku. Mało brakowało, a album nigdy nie ujrzałby światła dziennego, z tragicznego powodu. 26 maja 1996 roku w hollywoodzkim hotelu Sunset Marquis Gahan przedawkował speedball (mieszanka kokainy i heroiny, czasami dopalona morfiną lub benzodiazepinami) wskutek czego jego serce zatrzymało się na dwie minuty, zanim nie ocucili go ratownicy medyczni. Po zakończeniu procesów związanych z posiadaniem narkotyków, wokalista udał się na odwyk.

„Ultra” finalnie ukazało się 14 kwietnia 1997 roku, ponownie nakładem Mute. Jako dzieło muzyczne album stanowił świadectwo przetrwania kryzysu przez grupę: Otwierający płytę singlowy „Barrel of a Gun” można śmiało przyrównać do geniuszu dwóch poprzednich płyt. Zaraz jednak mamy przeskok: „The Love Thieves” to numer odzwierciedlający łagodniejsze oblicze zespołu, które o wiele bardziej doszło do głosu na następnym albumie, „Exciter”. Wokal Gahana i gitara Gore’a wręcz hipnotyzują. Główny songwriter depeszów po raz kolejny daje też radę wokalnie, wykonując główną partię wokalu w „Home”. W jakiejś innej recenzji „Ultra” natknąłem się na określenie, że będący drugim singlem „It's No Good” przywodzi autorce na myśl obraz nocnego miasta. W pełni się zgadzam, u mnie ta kompozycja wywołuje w głowe podobne obrazy. Następnie mamy kolejny z firmowych mrocznych instrumentali Gore’a, czyli „Uselink”, a po nim przygnębiający „Useless”, w którego warstwie tekstowej Martin surowo potępia narkotykowy nałóg Gahana.

Najsmutniejszy i najbardziej przygnębiający na płycie wydaje się „Sister of Night”, ale i przecież z takich klimatów ta grupa też słynie, czasem mi się wydaje, że nawet najbardziej. Po kolejnym utworze instrumentalnym, „Jazz Thieves” (jak ja lubię takie tytuły, w których zawarta nazwa gatunku muzycznego nie ma absolutnie nic wspólnego z faktycznym gatunkiem, który reprezentuje dany utwór) wjeżdża równie smutnawy „Freestate”. Wreszcie The Bottom Line, kolejny łagodniejszy (ale nie mniej poruszający) kawałek śpiewany przez Gore’a, uroczy „Insight”. Płytę zamyka „Junior Painkiller”, zostawiający po sobie uczucie niepokoju.

Czy ten niepokój powinien być traktowany alegorycznie? Czy taka a nie inna końcówka płyty miała podprogowo sugerować, że przyszłość zespołu wciąż jest niepewna? „Ultra” jest jedyną płytą w dyskografii zespołu, której nie promowała trasa koncertowa. W epoce Andy Fletcher argumentował ten stan rzeczy wciąż niepewnym stanem Gahana oraz ogólne wyczerpanie całego składu. W ramach promocji płyty zespół zagrał tylko dwa krótkie koncerty, w trakcie której wykonywał część materiału z „Ultra” oraz wieńczący sześcioutworową („Junior Painkiller” i „Uselink” spojone w całość) setlistę „Never Let Me Down Again” (czyżby wybrany ze względu na tytuł?) z „Music for the Masses”. Koncerty odbyły się 10 kwietnia i 16 maja, odpowiednio w londyńskim Adrenaline Village oraz w Shrine Exposition Hall w Los Angeles. Grupa następnie dalej regenerowała siły, aby 2 września 1998 roku wrócić do pełnej aktywności koncertowej w ramach promocji składanki „The Singles 86>98”.

8/10

Patryk Pawelec
Komentarze