01.10.2020
RECENZJE
EXLIBRIS - Shadowrise

THE BLACK NOODLE PROJECT - Code 2.0

KRŮK - Nibykwiaty

SPARKS – A Steady Drip, Drip, Drip

BATUSHKA – Раскол/Raskol

ABEL GANZ - The Life of the Honey Bee and Other Moments of Clarity

STEEL PROPHET - The God Machine

DEEP PURPLE - Whoosh!

BOB DYLAN - Rough And Rowdy Ways

KONTRKULTURA - Wszystko Już Powiedziane

VERBAL DELIRIUM - From The Small Hours Of Weakness

OSTA LOVE - About Time

SBB - Jerzyk

CHAOS OVER COSMOS - The Ultimate Multiverse

HOVERCRAFT - Fall

PIOTR DAMSE - Inside Outside

H-ONE - MMLXIX

ALBION - Albion

COLIN BASS /DANIEL BIRO - Still

MAGNUS KARLSSON'S FREE FALL - We Are The Night

BLACKLIGHT - Follow the Future

WAVE - [Dream]

DEPECHE MODE - Live Spirits Soundtrack

THE MOTH GATHERER - Esoteric Oppression

DIVINE WEEP - The Omega Man

HEART&REST - Shall We Begin?

HANGING GARDEN - Into That Good Night

MYRATH - Live in Carthage

ONE HOUR HELL - Voidwalker

DEACON BLUE - City of Love

RICK MILLER - Belief In The Machine


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - D » DEEP PURPLE - 2020 - Whoosh!
DEEP PURPLE - 2020 - Whoosh!

DEEP PURPLE - Whoosh!




Throw My Bones
Drop The Weapon
We’re All The Same In The Dark
Nothing At All
No Need To Shout
Step By Step
What the What
The Long Way Round
The Power of the Moon
Remission Possible
Man Alive
And The Address
Dancing In My Sleep

Rok wydania: 2020
Wydawca: earMUSIC
https://www.facebook.com/officialdeeppurple/




Pandemia koronawirusa opóźniła zapowiadaną na czerwiec premierę nowego albumu weteranów rocka, ale wreszcie „Whoosh!” ujrzał światło dzienne. Czy warto było czekać? Zdecydowanie tak!

Deep Purple są na takim etapie kariery, że mogliby odcinać kupony od dawnych dokonań, jeździć po świecie grając repertuar z dawnych płyt (a i tak zapełnialiby hale), tym większy szacunek, że w tak zaawansowanym wieku nadal chce im się wchodzić do studia i przygotowywać nowe kompozycje. I co najważniejsze: wciąż mają wiele do powiedzenia jako twórcy.

Przy „Whoosh!” panowie znów połączyli siły z Bobem Ezrinem i po raz kolejny jego obecność za konsoletą w studiu okazała się dobrym ruchem. Muzycy zapowiadali niespodzianki, eksperymenty, rzeczy nieoczywiste dla zespołu – pora więc powiedzieć: sprawdzam.

Fani klasycznego Deep Purple nie muszą się obawiać: znajdą na „Whoosh!” wiele dla siebie. Przebojowy „Throw The Bones” (trudno uwolnić się od refren tego kawałka), „Drop The Weapon”, „We're All The Same In The Dark”, czy „No Need To Shout” to 100 procent cukru w cukrze... znaczy się „purpury w Purplach”. Charakterystyczne riffy, klawiszowo – gitarowe solówki, no i Ian Gillan, którego nie sposób pomylić z innym wokalistą. Naprawdę w bardzo dobrej dyspozycji głosowej, zważywszy że w tym roku stuknie mu 75(!) lat...

Ale rzeczy mniej oczywiste dla tego zespołu też są. „The Power of The Moon” na przykład... „Nothing At All”, epicki „The Long Way Round” z kodą, która brzmi jakby została wyjęta wprost ze ścieżki dźwiękowej jakiegoś filmu science fiction oraz progrockowy „Man Alive” - to również kompozycje, których nie sposób wrzucić do szuflady z napisem „typowe Purple”.

Pierwszoplanowym bohaterem płyty jest Don Airey, prezentujący bogatą paletę klawiszowych barw. Potrafi polecieć klasycznym, potężnym brzmieniem organów w stylu Jona Lorda („No Need To Shout”), nawiązać do muzyki poważnej (główny motyw oraz solówki w „Nothing At All”), albo zagrać w stylu mistrzów rock'n'rolla (kapitalny „What The What”). Steve Morse tym razem został trochę w cieniu (wyobrażacie sobie taką sytuację za czasów Blackmore'a???), ale jego solówki dodają smaku całości.

Symboliczny wymiar ma sięgnięcie po „And The Address” - kompozycję z debiutanckiego albumu z 1968 roku. Klamra spinająca dyskografię i karierę Deep Purple? Jeżeli „Whoosh!” faktycznie miałby okazać się ostatnim studyjnym dokonaniem zespołu, to żegnają się z fanami w wielkim stylu. Brawo!

10/10

Robert Dłucik
Komentarze