19.06.2019
RECENZJE

• SUNDARA KARMA - Ulfilas’ Alphabet
• IVY - Chwile
• ECLIPSE - Archetypal Grief
• SYMPHONY OF SYMBOLS - Historiocriticism
• KAT - Without Looking Back
• XIII STOLETĺ - Frankenstein
• CRYPT SERMON - Out of the Garden
• DUFF McKAGAN - Tenderness
• LION SHEPHERD - III
• COMA - Sen o 7 Szklankach
• KISS - Destroyer
• NIGHTWISH - Wishmaster
• OMEGA - 10000 Lepes
• LOONYPARK - Deep Space Eight
• DEATH ANGEL - Humanicide
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• SLAYER, BEHEMOTH - Gliwice
• ARCH ENEMY, DEATH ANGEL - Wrocław
• CRADLE OF FILTH, ACOD - Warszawa
• GALLILEOUS, DEVIL IN THE NAME - Piekary Śląskie
• LENNY KRAVITZ - Łódź
• DUSTIN ARBUCKLE - Chorzów
• SBB - Chorzów
• THE IRON MAIDENS - Kraków
• BATTLE BEAST, ARION - Poznań
• RPWL - Piekary Śląskie

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• DREADNOUGHT
• ÖDERBEAST- Maciek Zalasiński
• RPWL
• BLACK RIVER - Piotr Wtulich
• THE BLACK WATER PANIC PROJECT
• MARTY FRIEDMAN
• POKERFACE - Xen Ritter
• KAT & ROMAN KOSTRZEWSKI - Jacek Hiro

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• POKERFACE - Xen Ritter - Interview
• ALEX SKOLNICK - Interview
• MARTY FRIEDMAN - Interview
• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview

more articles

POLECAMY

Nawigacja
Artykuły » Recenzje - S » Sherinian Derek - Molecular Heinosity
Sherinian Derek - Molecular Heinosity


1. Antarctica 5:26
2. Ascension 2:!4
3. Primal Eleven 7:56
4. Wings Of Insanity 3:50
5. Frozen By Fire 5:21
6. The Lone Spaniard 3:08
7. Molecular Intro 1:03
8. Molecular Heinosity 3:28
9. So Far Gone 7:24

Rok Wydania: 2009
Wydawca: Inside Out




Wreszcie jest, oczekiwany z niecierpliwością psychomaniaka, nowy album Dereka Sheriniana!
Z drżącą ręką włączałem płytę tego muzycznego ekscentryka i Dream Theater-owego renegata, z ogromną obawą, czy akurat tym razem nie zawiedzie mych muzycznych oczekiwań ?
Na szczęście moje obawy okazały się płonne. Nowy album od początku kipi energią, z odżywczym podmuchem muzycznego szaleństwa i geniuszem rockowej wirtuozerii.

Przyjrzyjmy się więc z jakich muzycznych molekuł zbudowana jest ta płyta?
Na pierwszy rzut oka można stwierdzić, że składa się z dziewięciu molekularnych jednostek. Osobiście owe molekuły podzieliłbym zdecydowanie na trzy części, różniące się od siebie dosyć znacznie muzyczną zawartością.
Na pierwszą część owej molekularnej łamigłówki składają się trzy pierwsze kompozycje: "Antarctica", "Ascension" i "Primal Eleven". Pierwszy z nich idealnie nadawałby się do muzycznego zilustrowania antarktycznego surowego krajobrazu, te trzy muzyczne tematy są ściśle ze sobą połączone, tworząc dzięki temu jakby jedną muzyczną suitę. Muzyka na niej zawarta powinna najbardziej przypaść do gustu zwolennikom muzyki fuzion, takiej spod znaku Planet X czy Niacina.
Począwszy od czwartego utworu - "Wings Of Insanity" materiał muzyczny staje się zdecydowanie bardziej metalowy, muzyka robi się zdecydowanie ostrzejsza, wręcz wgniatająca w fotel, jest potężnie, czadowo i do przodu. Taka jest też kolejna kompozycja - "Frozen By Fire", ona powinna najbardziej ucieszyć uszy miłośników Dream Theater. Wreszcie przy utworze "The Lone Spaniard", Sherinian daje słuchaczom nieco wytchnienia, jest to jedyna spokojniejsza kompozycja na tym albumie, spokojniejsza lecz ciągle z gitarowymi wirtuozerskimi zapędami, w pompatycznym, nieco Malmsteenowskim stylu.
Następnie mamy dalszy ciąg szaleńczej metalowej jazdy na którą składają się: "Molekular", szaleńcze intro, do jeszcze bardziej szalonej kompozycji tytułowej - "Molecular Heinosity".
Trzecią odrębną jakość tego albumu, stanowi samotnie, ostatnia kompozycja - "So Far Gone", te siedem wspaniałych muzycznych minut różni się najbardziej od tego co usłyszeliśmy wcześniej. Jest to jedyny utwór z wokalem, i to jakim wokalem ?
Rozpoczyna się bardzo złowieszczo, jak w horrorze, dźwiękiem kościelnych dzwonów i szalejącym w głośnikach odgłosem wiatru, oraz "horrorzastym" kliknięciom klawiszy.
Wreszcie słyszymy wspomniany wokal, łudząco podobny do charakterystycznego zawodzenia Ozziego Osbourna, takiego jaki mogliśmy słyszeć na klasycznych płytach Sabbatów, jednak nie Ozzy zabiera głos w tym utworze, to jego "pilny uczeń" - Zakk Wylde. Właśnie taki potężny, majestatyczny i tajemniczy klimat jakże podobny do klimatu wczesnych utworów Black Sabbath jest zwieńczeniem tej niezwykłej muzyki.

Czy można nagrać złą płytę, skupiając wokół siebie takie muzyczne marki jak: Zakk Wylde, Tony Franklin, Virgil Donati i Brian Tichy?
Może i można, ta z pewnością do takich nie należy.

9/10

Marek Toma
Komentarze